The Public Groups Problem — Answering Drummond's 26 July 2026 Telegram Allegation
On 26 July 2026 Andrew Drummond published his gravest allegation yet in a campaign now nineteen months old: that Bryan Flowers held a “secret Telegram account” belonging to groups trading child sexual abuse material, and that Thai police leaked a confidential complaint to warn him, prompting him to close the account rather than be investigated.
Three things are true, and each of them can be established by the people entitled to establish it — a platform, a police force or a court, on request through his lawyers. Bryan Flowers has one Telegram account. Its username is the same as his LINE username — he chose the same handle on both applications when he opened them, has never changed it on either, and the account is open today. The handles in the screenshots Drummond published are not that handle. They belong to impersonation profiles. No police officer has ever contacted him about a complaint of this kind, from any force, at any time. There was no tip-off and no account was closed, because there was no second account to close.
And then there is the question the article never puts to itself. Drummond published screenshots of the groups he says traded explicit videos of children as young as five. He states the scans were “taken over two years”. He states that “considerable other material has been obtained including images”, adding that “no laws have been broken in the process”. And he states that the groups “have already all been taken down by Telegram”. So: how does he know what was inside them? How does he know what was being traded? Who held access for two years, and why was none of it reported on the first day? Those questions are the subject of this page.
Bryan Flowers has two children. This is the nineteenth month of a campaign in which the same harassment channel has already republished video of his son when the boy was eleven, and in which the man financing it admitted in writing that he “paid him extra to drag Bryan's family and friends into it” . That is the context in which an allegation of this kind arrives, and it is why it is answered here in full rather than ignored.
มีฉบับภาษาไทยฉบับเต็มอยู่ด้านล่างของหน้านี้
บทความนี้มีคำแปลภาษาไทยฉบับเต็ม ครบทุกหัวข้อและทุกประเด็น อยู่ถัดลงไปด้านล่าง กดปุ่มข้างล่างเพื่อข้ามไปอ่านได้ทันที
อ่านฉบับภาษาไทยIn His Own Words
Bryan Flowers has one Telegram account. The username on it is the same username he uses on LINE. He picked the same one for both when he opened them, he has never changed it on either, and that account is still open today. Anybody who has ever messaged him on either app can check that for themselves.
The accounts in Mr Drummond's screenshots are not his. There are two of them and they are impersonations. He did not create them, he has never controlled them, and the handles on them are not the handle he has used for years in front of everybody he deals with.
No police officer has ever contacted him about any complaint of this kind. Not the Central Investigation Bureau, not the AHTD, not Pattaya, not Bangkok, not anyone — not in person, not by phone, not through his lawyers. Nobody tipped him off, because there was nothing to tip him off about. He did not close an account, because he never had a second one to close.
Mr Drummond has also written that Bryan Flowers deleted his Facebook pages and profile. He did not. He lost long-standing accounts, including one he had held for fourteen years, after a mass-reporting campaign by Adam Howell aimed at several of his business pages. That loss was substantial and it had real consequences: fourteen years of contacts, business presence and personal history, gone. An account taken down by a coordinated reporting campaign is the opposite of an account its owner deleted, and the difference is not a subtle one.
It is the same twist applied everywhere else. He has written repeatedly that Bryan Flowers is “on the run” from Thailand (Lie #1), and that an arrest is imminent or an investigation is under way (Lie #7). Neither has ever been true. UK ACRO and Royal Thai Police certificates record a clean criminal record, and Pattaya City, Banglamung, Tourist Police and CSD records confirm no investigations (/verification). A real event — a man losing accounts he had held for fourteen years — is recast until it fits the story being told.
And he does not answer what comes back. Cohen Davis Solicitors served a 25-page Pre-Action Protocol Letter of Claim on 13 August 2025. An updated Letter of Claim followed on 18 February 2026. A case brought by Bryan Flowers in Thailand has been served on Mr Drummond at his UK address. He has replied to none of them. A man who publishes allegations and then does not answer the proceedings those allegations produce has chosen which parts of the process he takes part in.
Bryan Flowers has two children. Being accused of this is the worst thing that has been said about him in nineteen months of being written about, and it is being said by a man who has never once contacted him to ask a question before publishing. The same allegations were put to the Pattaya police, to the Bangkok police and to the Anti-Human Trafficking Division by Adam Howell over the past two years. They were looked at. No charge has ever been brought against him, because there is nothing there.
One last thing. If a person genuinely believes they have found groups trading videos of five-year-old children, they report it that day. They do not spend two years collecting screenshots of it and then publish them on a website. Bryan Flowers wants an answer to that, and so should anybody reading this.
— The position of Bryan Flowers, as stated by him, 27 July 2026
He Published the Groups He Says Contained It
Strip the 26 July article back to its own sentences and a problem appears that has nothing to do with Bryan Flowers at all. It is a problem about the article.
Drummond published screenshots of Telegram groups. He tells the reader those groups were trading explicit videos of Thai children as young as five. He then tells the reader three further things, in his own words:
- “These are two of many scans taken over two years.”
- “Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.”
- “The CSAM groups here have already all been taken down by Telegram.”
It may be said — and this page says it first, because it is the obvious answer — that Andrew Drummond did not gather any of this himself. His own 2 December 2025 article records that “we were contacted by Howell who unloaded his files”, and the 26 July piece names Adam Howell as the person who took the Telegram material to the police. On that reading the two-year collection is Howell's, not his, and the questions about who was inside those groups are questions for the source.
Accept that entirely. It changes who answers the collection questions. It changes nothing about the decision this page is actually concerned with, because whoever gathered the material, one person chose to publish it. That decision is not in dispute, is not attributable to a source, and is the one that cannot be explained.
Here is why. By his own statement the groups were already deleted before the article went up — “the CSAM groups here have already all been taken down by Telegram”. Publication could not therefore help a single reader find them, report them, or get them removed. There was nothing left to protect anyone from. Whatever the screenshots achieved by being published, it was not the protection of children, because by the time they were published the thing they depicted was gone.
And a publisher handed material of this kind by a source is not without obligations. He decides whether to report it, when, and to whom; whether to satisfy himself the account attributed to a named man is actually that man's; and whether to put identifiable screenshots in front of a general readership or describe them. A reporter who receives this material reports it — that day, to the platform and to a force or hotline with jurisdiction — and is then able to say so in print, naming the body and the reference, because that is what gives the report its authority. The 26 July article contains no such line: no date of first report, no recipient, no reference number. It contains an archive described as two years old, an assertion that images were obtained, and the author's own certificate that he broke no laws in the process.
Which leaves two readings of the publication decision, and only two.
Either he believed what he was told the material was
In which case he published identifiable screenshots of groups said to depict the abuse of five-year-old children, to a general readership, after those groups had already been removed, without stating that he had reported any of it to anyone. On his own account of what the material was, that is indefensible whoever collected it.
Or he did not believe it
In which case the gravest allegation he has ever published against Bryan Flowers — the one in his own headline — was published without belief in its truth, against a man with two children, on the word of a single source who has admitted in writing to paying him to attack that man and paying extra to reach his family.
What the Screenshot Actually Shows
Everything above concerns what follows from the screenshots. This section concerns the screenshots themselves — the primary artefact of the article, the thing readers are pointed at. They are published in his piece and anyone can look at them.
Start with the caption he wrote under them. Two screenshots are published. His own caption reads:
“Both contain adult porn and drugs groups but only the [name redacted] group shows groups with child sexual abuse material.”Redaction ours. The caption names one of the two accounts; this site does not reproduce that identifier, for the reasons set out in the editorial note.
Read it again. By his own description, one of the two screenshots he published contains no such material at all. Adult pornography and drugs groups. That one is published anyway, beneath a headline about paedophile networks, in an article whose subject is a named man with two children. He is not being paraphrased here and no inference is being drawn. That is his sentence, about his own artefact, sitting directly underneath it.
Now look at what kind of image it is. These are directory listings — a list of group names of the sort any Telegram user sees when browsing. They are not conversations. They are not media. They are not member lists. A listing tells you what a group is called. It does not tell you what is inside it, who posted anything to it, who read it, or whether the person named in the article was ever in it. The article rests its gravest allegation on an image type that cannot carry it.
And look at what is visibly on the listings. A number of them carry 18+ designations — the platform's own adult-content label, applied to age-restricted material. That label is the opposite of the allegation. Child sexual abuse material is not age-gated on any platform in the world; it is removed, which is precisely what Drummond says happened to these groups elsewhere in the same article. A group the platform has age-restricted has been categorised by it as adult content. A group the platform has identified as containing abuse material does not carry a badge; it ceases to exist.
Then look at what is absent. Nothing visible in the listings refers to minors, to children, or to ages. And nothing refers to sale, purchase or trade — which is worth pausing on, because tradingis the article's own word for what these groups were supposedly doing. The claim is that material was being traded. The evidence offered is a list of names. Those are not the same kind of thing, and no amount of caption can turn one into the other.
The names themselves are publicly recognisable as very large adult groups. That requires no access and none is claimed — nobody joined anything, opened anything or looked inside anything. The names alone identify what they are, which is the point: they are not obscure, they are not hidden, and they are not what the headline says.
This section asks nothing of the reader on trust. The screenshots are in his article. The caption is under them. Look at the artefact, read the headline above it, and decide whether one supports the other.
He Answered. Here Is What He Said.
This page went live on 27 July 2026. On 28 July, Andrew Drummond published again — a follow-up under a headline joining a plan to sell used underwear to “links to online child abuse material”. It is longer than the first article and it adds new allegations: a used-panties venture, an escort website, multiple email addresses, a “data scrape”, webcam work during COVID, and a question about a work permit.
None of that is the important part. The important part is one sentence he wrote about himself.
1. He stated the law himself — and it convicts his own story
Explaining why his investigation went no further, he wrote:
“It is illegal to join these groups.”
One day after the section below on the law was published, he stated the legal position himself, unprompted. And he stated it in the same article in which he tells readers his material comes from someone who was inside those groups taking screenshots across two years.
Both of those cannot be true at once. Either joining is unlawful — in which case two years of insider access is not an investigation, it is a course of conduct, and it belongs to somebody who has never been named as having done it, never explained why, and never reported it to anyone. Or joining is not unlawful — in which case his stated reason for stopping is not the real one.
Set his two articles side by side. On 26 July he certified to his readers: “No laws have been broken in the process.” On 28 Julyhe wrote that joining these groups is illegal. Two days, two articles, the same conduct, opposite legal conclusions — and the second one is the one that describes what his source did for two years.
He is not being accused of anything here. He is being quoted. The contradiction is entirely his, it is in writing, and it is dated.
2. He named his source. He left out everything that matters about him.
The follow-up is unusually open about where the material came from: it rests, in his own description, on Adam Howell's records, and he describes Howell as a defrauded investor.
Here is what the article does not tell its readers about that man. That on 28 August 2025a Thai court convicted him of criminal defamation for these same allegations against this same person. That three further criminal cases and one civil case are pending against him on the same fact pattern. That among those charges are ones arising from making false allegations to police. That he has left Thailand for Dubai. And that he was recorded, in writing, offering payment to have this campaign run — including extra to reach the family.
Not one of those facts appears. A reader of the 28 July article is told that the source is an investor who lost money. That is technically a description of Adam Howell. It is also the only description under which any of this reads as journalism.
Readers can assess the source themselves: the messages in which he offers payment, and the conviction and the cases still pending.
3. The used underwear
The headline's device is to put a plan to sell used underwear in the same sentence as child abuse material. Nothing in the article connects them, because nothing connects them.
What happened is ordinary. A friend was starting a business selling used underwear between consenting adults and asked Bryan Flowers for help marketing it. He gave that help. He also covered it openly on his own YouTube channel at the time — under his own name, to a public audience, while it was happening. In the end the friend decided not to proceed and the business never launched.
Selling used underwear between adults is lawful in Britain and in Thailand. It is a legal, if unglamorous, corner of the adult market, and it has no relationship of any kind to the allegation in the headline. The article asserts the join and then supplies nothing to support it, which is the pattern of the whole campaign: place a lawful adult business beside a criminal allegation and let the reader do the work that the evidence cannot.
The detail that ends it is the video. Concealment does not look like publishing something on your own channel under your own name.
4. The escort website
He holds a small interest in one adult site among a large portfolio of websites he promotes and invests in. It is lawful adult commerce. It is not a crime, it is not concealed, and it is not what the headline alleges.
One distinction matters here, because this site has been careful about it from the start. Hostinga domain whose content is written and controlled by somebody else — the position on the sites addressed in Lie #15 and Lie #55 — is one thing. Holding a small stake in a lawful adult business is another. They are different facts with different answers, and neither of them is criminal. What they have in common is that Drummond's method does not distinguish between adult and illegal, because his allegation depends on readers not distinguishing either.
5. The email addresses
The article makes something of Bryan Flowers using a number of email addresses. He has hundreds — across his own websites, partners' sites, businesses and subscriptions. Anyone who has run more than a handful of ventures has the same. None of them are hidden and none of them were created for this.
The relevant point is not how many exist but where the article's list came from: a former business partner's recollection of which addresses he thought were Bryan's. That is the source for the identification, and the source is the man in point 2.
6. The “data scrape”
The follow-up introduces a data scrape as the thing that ties an account to a person. It cannot do that, and the reason is technical, not rhetorical.
A scrape collects what is publicly visible — display names, usernames, group titles, whatever a page shows. What it cannot see is who is behind an account. Establishing that two accounts are operated by one person requires platform-side records: registration data, the phone number an account was created with, device identifiers, IP history, session logs. Telegram holds those. They are released to law enforcement on legal process and to nobody else. No journalist and no private individual can produce them, and a scrape does not approach them.
And no scrape has been produced. No method, no date, no author, no tooling, no output — nothing a reader could check and nothing an expert could test. It is the same pattern as the material assertions in Claim 14 and Claim 17: the evidence is described rather than shown, and the description is asked to do the work.
The handle problem also survives it untouched. A scrape cannot make an account belong to someone whose own handles do not match it.
7. The COVID webcam work
Thailand closed its bars for the better part of two years. When they closed, around 300 women lost their income overnight and still had rent falling due.
What was set up in response was adult webcam work — legal, between adults, and done in the open. It kept hundreds of people employed through the closure. Alongside it, roughly 1,000 meals a day were handed out to people in the area who had no work. None of it was hidden — the effort was documented openly at the time, including on YouTube — and it stopped when the bars reopened.
The article's use of the same episode is worth noticing. It also uses a photograph of Bryan Flowers presenting fruit to officials at a Pattaya News event as proof that he uses the publication to promote himself. During that period his own businesses were shut, and those appearances were part of a campaign — run with his wife Punnipa — petitioning to get the bars reopened so that thousands of workers in the city could earn again. That campaign contributed to their reopening.
Feeding people during a shutdown, keeping staff paid, and petitioning to restore an industry's jobs are presented as evidence of sinister character. There is no version of this in which that is honest reporting.
8. The work permit
Bryan Flowers held a Thai work permit for years. He also spends more time out of Thailand than in it — supporting his son in Argentina, returning to England annually, and travelling to Cambodia and China on business.
The article raises the subject without alleging a breach, because there is none to allege. A travel pattern is not an immigration irregularity. No Thai authority has ever raised a question about his status.
9. The Pattaya News
He funds it. He has no editorial role and no say in what it publishes. That has been true throughout and Drummond has been told it repeatedly.
The financial reality is the part his readers are never given: it does not make money. It is closer to a charitable venture than a business — funded because the city has few outlets covering it in English, not because it returns anything.
It is also, on the evidence of his own writing, the thing that animates him most. A funded English-language news operation in Pattaya is the thing Andrew Drummond wanted and did not achieve. That is stated here plainly rather than implied, and readers can weigh it against the volume: twenty-three articles, nineteen months, one subject, and a recurring return to the newspaper.
10. The bars and the workforce
The counts of bars and workers are recycled from the earlier articles and answered where they were first made: Bryan Flowers has had no day-to-day operational role since 2018. The framing that treats investment as control is addressed at Lie #2. Repetition in a new article does not make it new.
11. The man making the allegation
Andrew Drummond left Thailand in January 2015, after roughly twenty-five years there. He cited threats to his safety. He was also, by then, carrying two Thai criminal defamation convictions — both suspended — and further legal proceedings, which Thai press reporting at the time treated as a major factor in his departure alongside the threats.
He now writes about Thai legal proceedings against other people from outside the jurisdiction whose courts he left. There are defamation claims outstanding against him. He has answered none of them. Two UK Pre-Action Protocol Letters of Claim, served by Cohen Davis Solicitors on 13 August 2025 and 18 February 2026, drew one substantive reply between them: an assertion that the jurisdiction was wrong. Nothing on the substance. Not one of the eighty-plus documented false statements has been retracted or corrected.
Questions have also been raised about how his life in Britain is supported. This site does not assert an answer to that and does not intend to; what it holds on the subject is set out, marked unverified, at this page. The standard applied to him here is the one he does not apply to anyone: unproven things are labelled unproven.
12. What the follow-up does not contain
He quotes Bryan Flowers' denial and answers it with a remark that he may wish to review his comment. That is the entire engagement. In an article of that length, published in response to a detailed reply, the following are not addressed anywhere:
- The handle mismatch. The account he attributes to Bryan Flowers does not match the handles Bryan Flowers actually uses. Not mentioned.
- His own caption conceding that one of his two published screenshots contains no such material. Not mentioned.
- The published provenance of the AHTD letter — obtained by Thai counsel and published here in full on 11 June 2026, six weeks before he called it a police leak. Not mentioned.
- Any of the ten questions put to him below. Not one.
He did publish the impostor username in full. This site continues to redact it, for the reason given in the editorial note: an account that is not Bryan Flowers' belongs to someone, and nothing here will be the thing that directs a reader to it.
In summary.The follow-up adds a lawful marketing favour, a lawful business interest, some email addresses, a scrape nobody has seen, and a pandemic in which people were fed and kept in work. It subtracts the one thing his case rested on, by naming the source without naming his conviction. And it hands over the sentence at the top of this section, in which he states that the conduct behind his own evidence is illegal — two days after certifying that no laws had been broken.
What Telegram Actually Does With This Material
The 26 July article asks its readers to accept a specific factual picture: groups, screenshotted repeatedly across two years, openly trading child sexual abuse material, on a platform where nobody noticed. That picture is checkable against the platform's own published record, and it does not hold up well.
Telegram's own safety documentation states that “since 2018, public images are automatically checked against a hash database of CSAM banned by our moderators over the past decade”, and that “in 2024, we expanded this database with hashes from organizations like the Internet Watch Foundation”. Hash-matching is automatic and applies on upload: known material is fingerprinted and blocked before it circulates. Telegram publishes daily transparency reports on these removals through its stopCA channel, and reports 326,630 CSAM-related groups and channels blocked in 2026. Its Head of Press and Media Relations, Remi Vaughn, has put the scale at “hundreds of thousands of child abuse materials each month”. The Internet Watch Foundation partnership, announced on 4 December 2024, added IWF hash datasets, AI detection and link-blocking — explicitly to the “public parts of the site”.
What this page is not claiming
This material does reach Telegram. The IWF confirmed thousands of reports of child sexual abuse imagery on the platform between 2022 and the 2024 partnership, some of it in the most serious category. Nothing here asserts that such content cannot exist there, and hash-matching by its nature catches material already known to the databases — newly produced material, and content in private or secret chats, sit differently. Saying so is not a concession. It is the difference between a claim that survives checking and one that does not.
The narrower point is the one that matters here, and note that it does not depend on the IWF arrangement at all — that began in December 2024, part-way through the window the article describes. It rests on Telegram's own hash database, which has run since 2018, covering the whole of it. An open group is a difficult place to trade known material undisturbed for two years. Public uploads are fingerprinted automatically, the surface is visible to every member and reportable by any of them, and removals run into six figures monthly with the takedowns published daily. That is the most heavily scanned and most easily reported part of the platform. It is not where an archive of this kind quietly accumulates for twenty-four months.
And Drummond closes the door himself. He writes that “the CSAM groups here have already all been taken down by Telegram”. That sentence places the groups squarely inside the scanned, reportable, moderated surface — the platform found them and acted. He cannot simultaneously rely on the groups being obscure enough to persist unnoticed for two years and visible enough for Telegram to have removed them.
His account therefore requires the material to be two incompatible things at once: grave enough to carry the headline, and durable enough to be screenshotted again and again across twenty-four months, on precisely the part of the platform engineered to prevent that. Large open groups of the kind he published do exist in volume, and they are full of adult material, spam, scam links and bait. The leap from that to the headline is the entire article, and it is made without a single artefact a reader can check.
What the Law Says About Collecting and Publishing It
What this section does and does not do
This section makes no allegation that Andrew Drummond has committed any offence, and none should be read into it. This site does not know what material he holds, where he holds it, or what that material actually depicts — and it will not assert otherwise, because asserting things it cannot know is the conduct it exists to document in him. What follows is the published law, quoted, set against what he has himself published about his own conduct. Readers can put the two together.
Added 29 July 2026 — he has since stated the position himself. One day after this section was published, in his 28 July 2026 follow-up, Andrew Drummond wrote that his investigation went no further because “It is illegal to join these groups.” Nothing below depends on that sentence — the law set out here is the published law and stands on its own sources. But it is his own assessment, volunteered, and it sits directly against his 26 July certification that “No laws have been broken in the process” and against his account of a source who spent two years inside those groups. Both are examined at the 28 July section above.
A screenshot is not a lesser act. English law treats it as “making” an indecent photograph. In R v Bowden [2000] 2 Cr App R (S) 26 the Court of Appeal held that downloading and printing an indecent image amounts to making it under section 1(1)(a) of the Protection of Children Act 1978. In R v Smith; R v Jayson [2002] EWCA Crim 683 the court went further, holding that causing an image to be displayed on a computer screen amounts to making it. Crown Prosecution Service guidance confirms that “making” covers opening an email attachment, downloading an image to screen, storing it in a directory, receiving it through social media even where unsolicited, and live-streaming.
The offences. Section 1(1) of the Protection of Children Act 1978 covers taking, permitting or making such an image (s.1(1)(a)); distributing or showing it (s.1(1)(b)); possessing it with a view to distribution (s.1(1)(c)); and advertising (s.1(1)(d)). The maximum sentence is ten years. Simple possession falls under section 160 of the Criminal Justice Act 1988, maximum five years. Section 1(1)(b) is the provision that covers distributing or showing such an image, as distinct from making or possessing it.
The defences, stated fairly. Section 1(4) of the 1978 Act and section 160(2) of the 1988 Act do provide defences — a “legitimate reason” for the conduct, and not having seen the image or had cause to suspect it was indecent. Section 160(2)(c) additionally covers material received unsolicited and not kept for an unreasonable time. These are real defences and whether one is available in any given case is a matter for a court, not for this website.
But there is no journalist's exemption, and this is the part most readers will not know. Section 1B of the 1978 Act is the criminal-proceedings exception. It applies only to the making offence, and only to a closed list of people: those for whom it was necessary for the prevention, detection or investigation of crime or for criminal proceedings; members of the Security Service or the Secret Intelligence Service; GCHQ; and, since section 214 of the Online Safety Act 2023, Ofcom staff exercising online-safety functions. Journalists are not on that list. CPS guidance on indecent images records no journalism defence and no public-interest defence anywhere in it.
The Internet Watch Foundation says it plainly. The IWF — the UK body that exists to receive exactly these reports — states: “It is against the law to actively seek out child sexual abuse images, even if the motivation is to subsequently report the content to the IWF or the Police”, and that “specifically searching for content to report to the IWF or the Police would not be a protected defence in court”. Its instruction to anyone who encounters such material is to report the location and then “delete any images or URLs… from your device(s) as soon as you have reported them”. Report, then delete. That is the guidance against which “two of many scans taken over two years” has to be read.
This is not theoretical — it has already happened to a national broadcaster
In March 2017, BBC journalists investigating child abuse imagery circulating in Facebook groups sent examples to Facebook — at Facebook's own request, as a condition of an interview. Facebook cancelled the interview and reported the journalists to the Child Exploitation and Online Protection Centre and the National Crime Agency. Press Gazette's coverage noted that neither the industry memorandum nor the Protection of Children Act 1978 beneath it contains any public-interest defence for reporters investigating paedophile rings. That was the BBC, with a full legal department, acting in good faith, on a commissioned investigation. It answers the objection “but he is a journalist” before anyone raises it.
Thailand. The alleged groups, the alleged victims, the complaints and the police forces in this story are all Thai. Sections 287/1 and 287/2 were inserted into the Thai Criminal Code by the Criminal Code Amendment Act (No. 24), B.E. 2558 (2015), and expressly reach files held on computers and mobile devices. Under section 287/1, possession for sexual gratification carries up to five years and a fine to 100,000 baht, and forwarding such material to another person carries up to seven years and a fine to 140,000 baht. Section 287/2 covers production, possession, import or export, distribution, public exhibition, and publishing information that facilitates access, for trade — three to ten years and a fine of 60,000 to 200,000 baht.
Which brings the matter back to one sentence in the article that nobody asked him for. Unprompted, in the middle of describing what he had gathered, Drummond wrote: “Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.” No force is named as having reviewed that conclusion. No jurisdiction is identified. No authority is cited. It is a self-certification, volunteered in a paragraph where no one had challenged him. The question of legality was evidently in the frame before publication. It was answered by the author, about himself, without reference to anyone.
Ten Questions the Article Does Not Answer
These are put to Andrew Drummond directly. Each can be answered in a sentence, and each answer is within reach of the person who published the article — he published the screenshots, he describes the material he says was obtained, and he chose what to print.
Q1.How do you know what is in those groups?
The contents of a Telegram group are visible only to its members. Describing what was being traded inside them requires having been inside them.
Q2.How do you know what was for sale?
Characterising material as being traded is a claim about transactions — about offers, prices and buyers. That is knowledge from participation, not from observation at a distance.
Q3.Who was in those groups for two years, and why did they stay?
The article says the scans were 'taken over two years', and it names the source who took them to the police. Someone therefore held access across that entire period. What the article never asks is why continued access was necessary after the first screenshot, or whether anything was reported at the time.
Q4.When was this first reported, to whom, and what is the reference number?
Anyone who genuinely encounters this material reports it at once — to the platform and to a force or hotline with jurisdiction. A date, a recipient and a reference would settle the question in one line. None is given.
Q5.Why publish the screenshots at all, if the groups were already deleted?
The article states the groups 'have already all been taken down by Telegram'. Publication could not therefore help anyone find, report or remove them. What remains is circulation.
Q6.What were the 'images' that were 'obtained', and who authorised obtaining them?
The article volunteers that images were obtained and asserts in the same sentence that no laws were broken. It names no force, no jurisdiction and no authority as having reviewed that assessment.
Q7.Why does the handle in the screenshots not match the handle Bryan Flowers has used since he signed up?
Drummond holds the screenshots. He is therefore the one person able to place the published handle beside the handle Bryan has used publicly for over a decade and show they match. He has not.
Q8.Will you produce the creation dates of the two accounts?
Creation dates are held by the platform and are discoverable on request by a court or by the platform itself. They would settle in one line whether these accounts are what the article says they are, or were made for the purpose. Neither the article nor its source has produced them.
Q9.How does a two-year archive square with 'report, then delete'?
The Internet Watch Foundation's instruction to anyone encountering this material is to report its location and then delete images and links from their devices as soon as the report is made. The article describes the opposite: accumulation across twenty-four months, ending in publication rather than a report.
Q10.If these were public groups, how did they survive automatic hash-scanning for two years — and if they were not public, who provided the invitation?
Telegram has automatically hash-checked public images since 2018 and expanded that database with IWF data in 2024. Either the groups were public, in which case two years of persistence needs explaining; or they were closed, in which case someone was invited in and stayed. The article does not say which, and the distinction decides everything.
Why This Page Names Nothing
This page does not reproduce any of the screenshots from Drummond's article. It does not print the name of any Telegram group or channel, any invite link, or any username — not the impostor handles, and not Bryan Flowers' own handle either.
The handles are withheld for two different reasons. The impostor handles are withheld because this site will not put identifiers connected to material of this kind back into circulation, and because they are, on the article's own account, connected to groups it describes as trading images of children. Bryan's own handle is withheld because publishing it would hand the next person a template to impersonate — which is precisely what has already happened twice. Anyone with a proper interest in verifying the mismatch, including a police force, a platform, or a court, can obtain both from his lawyers on request.
This is not a limitation on the argument. It isthe argument. Every claim on this page is made without republishing a single identifier, which demonstrates that the case could have been reported — if there were a case — without publishing them either.
Why This Article Is Different From the Other Twenty-One
- It is the most serious allegation that can be made against a parent. Bryan Flowers has two children at school in Thailand. An allegation of this kind does not need to be believed to do its work — it only needs to be searchable. That is why it is answered here in full rather than ignored.
- Its central factual claim is checkable, and it fails. One Telegram account, one handle, identical to the LINE handle, unchanged since signup, still open. The screenshotted handles are different handles. Drummond holds the screenshots and could have made that comparison himself before publishing.
- The tip-off it is built on never happened. No force has ever contacted Bryan Flowers about a complaint of this kind. The article's entire structure — warned, panicked, deleted — rests on an event that did not occur.
- These allegations have already been put to three police forces and produced nothing. Adam Howell put substantially the same claims to the Pattaya police and the Bangkok police in 2024, and to the Anti-Human Trafficking Division in the letter published in full at /evidence/howell-ahtd-letter. Roughly two years on, no charge has been brought against Bryan Flowers arising from any of them.
- The material appears after the court notice, not before. Nothing of this kind was raised during the years Adam Howell was Bryan Flowers' business partner. It surfaces only once Howell received his first court notice in the libel proceedings brought against him — the same point at which his attacks moved onto anonymous accounts and began to be routed through Drummond. The article's own “two years” dates the archive to that period rather than to the partnership that preceded it.
- The source is the same source, and he is a convicted defamer who was paying the author. Drummond's own 2 December 2025 article states that “we were contacted by Howell who unloaded his files”. Howell was convicted of criminal defamation on 28 August 2025 and has admitted in writing to paying Drummond to attack Bryan and extra to target his family (/evidence/paid-to-troll).
One Account, One Handle, Unchanged Since Signup
Bryan Flowers uses the same username on Telegram as he uses on LINE. He chose it once, when he opened both applications, and has never changed it on either. The Telegram account is open today. Over more than a decade in Pattaya he has given that handle to staff, suppliers, customers, journalists, lawyers and business partners — including people who are now hostile to him. It is not obscure and it is not new.
The handles in the screenshots published on 26 July are not that handle. There are two of them, and they are impersonation profiles. On Telegram a display name and a profile photograph are chosen freely by whoever creates the account; neither establishes identity. The username is the identifier that matters, and it is the one that does not match.
The significance of that is not merely that the article is wrong. It is that Drummond is the person best placed to have caught it. He holds the screenshots. Bryan's real handle has been public for over a decade. Placing one beside the other is a thirty-second check, and it is the first check any reporter makes before attributing an account to a named person. The article shows no sign that it was made.
Impersonation of Bryan Flowers is not a new assertion invented for this page. An account on X operating under the display name “Bryan Flowers Pattaya Commentary”— not operated by him, and used to post attack and doxxing material in his name — is documented in this site's own platform archive, where ten separate captures of it are held, dated across 2025 (/attacks/x). That archive was assembled and published long before the 26 July 2026 article existed, which matters: the proposition that accounts are operated in Bryan Flowers' name by other people is not an explanation invented to answer this allegation. It was already on the record, with captures, when the allegation was made.
The same record documents Drummond and Howell using false accounts to attach Bryan's name to incidents he had nothing to do with (Lie #45), a 112-account operation on Quora (Lie #48), and a burner network on Reddit (Lie #49). Against that background, an unverified handle in a screenshot is not evidence of who was behind it — and the one person able to check the handle before publishing chose not to.
A secondary point, and clearly secondary: even if the accounts had been his — they are not — the screenshots would still not establish what the article claims. Telegram permits any user to be added to a group by another person, without consent and without prior notice. Appearing in a group is therefore not evidence of having chosen to join it, and a member-list screenshot is evidence of neither posting nor viewing anything. This is noted for completeness, not as an alternative explanation: the accounts are not Bryan Flowers' accounts.
The Article's Load-Bearing Wall
The headline is not that Bryan Flowers was accused. It is that he was warned— that the Central Investigation Bureau leaked a complaint to its own subject, and that he reacted by destroying evidence. That sequence is what turns an unproven allegation into a story about guilt. Without it there is nothing to publish but Howell's letter, which has been in circulation for two years and has produced no charge.
No such contact ever occurred. No officer of the Central Investigation Bureau, the Anti-Human Trafficking Division, the Pattaya police, the Bangkok police or any other force has contacted Bryan Flowers about a complaint of this kind — not directly, not through an intermediary, and not through his lawyers. There was no warning and there was no deletion.
The claim also has an internal problem the article never notices. It needs the police to be corrupt enough to hand a confidential complaint to the man it accuses, and functional enough to have received, understood and acted on that complaint in the first place. Yet the same article reports no case file, no summons, no interview, no seizure and no charge arising from any of it. A force capable of leaking is a force capable of recording. The record is empty because the complaint went nowhere — which is what happens to allegations that do not survive contact with evidence.
It Was Not Leaked. It Was Obtained Lawfully — and Published Here Six Weeks Before He Called It a Leak
The denial above answers half the question. Here is the other half: if no officer tipped Bryan Flowers off, how did he come to have the complaint at all? The answer is on the public record, and it has been for some time.
Bryan's Thai lawyers applied for it, formally, and obtained it through the proper channel. When a person is the subject of a complaint in Thailand, counsel can apply for the material on their behalf. That route exists for an obvious reason: nobody can answer an allegation they are not permitted to see. Adam Howell wrote a letter accusing Bryan Flowers of serious crimes and handed it to the police. Bryan's lawyers then did what lawyers are for, and obtained the document their client was accused in.
Disclosure to the accused is not a leak. It is the difference between a legal system and a rumour. The article takes a solicitor performing an ordinary professional function and reports it as police corruption — which requires its readers to accept, without ever saying so out loud, that a man accused of the worst thing there is should have no lawful way of finding out what he has been accused of.
The dates, which anyone can check
11 June 2026
Bryan Flowers publishes Howell's letter to the AHTD Commander in full, on this site, at /evidence/howell-ahtd-letter, with a line-by-line rebuttal of every allegation in it. The provenance is stated on the same page, in plain sight: “Working English translation of the Thai original. Obtained via Bryan's Thai counsel. The Thai original is held on file.”
26 July 2026 — six weeks later
Andrew Drummond publishes that Thai police “leaked the full text of the complaint” to Bryan Flowers, and builds his headline on it.
The answer was already published, on the page about the very document he was writing about, weeks before he wrote. Either he did not read it, or he read it and wrote past the sentence that answered him. The “leak” is not a finding. It is an inference he drew from the fact that Bryan had the letter — and he could have tested it by reading one line.
And consider what the article asks you to believe about a man who published it. On Drummond's account, Bryan Flowers was secretly warned by corrupt officers and reacted by destroying evidence. In reality he took the document, put it on the internet under his own name in its entirety — including every accusation it makes against him — and answered it point by point. People concealing things do not do that. It is the same device as Claim 2 running in reverse: there, a thing taken down was offered as proof of guilt; here, a thing put up is ignored entirely because it does not fit.
On the reports themselves: Bryan Flowers has never been questioned. Not interviewed, not summoned, not cautioned, not asked to attend, by any force, in relation to any complaint Adam Howell has made, at any time. That is a stronger statement than “no charge was brought”, and deliberately so. No charge can mean a case was considered and dropped. This is different: across multiple reports to multiple forces over a period of years, nothing Howell has submitted has ever reached the threshold required for a single question to be put to the man he was accusing.
Those reports are now themselves the subject of prosecution. Among the criminal cases pending against Adam Howell in Thailand are charges arising from the making of false allegations to police, and the letter obtained by Bryan's counsel is evidence in them. The document this article says was corruptly leaked is the document being used to prosecute the man who wrote it.
Multiple reports. Multiple forces. Several years. Every one of them assessed by people with the power to act, the resources to investigate, and no reason to protect Bryan Flowers. Not one produced a question, let alone a charge. The only person who has ever treated Adam Howell's allegations as established fact is Andrew Drummond.
Adam Howell Supplied It, and Adam Howell Is Answerable for It
This site does not assert that Adam Howell personally created the two impersonation profiles — that is a question for the platform and for the courts, and it is put here as a question, not a finding. What is documented, and not in dispute, is the chain of custody of the material that reached Drummond.
- Drummond says so himself. His 2 December 2025 article states that “we were contacted by Howell who unloaded his files”. The 26 July piece is built on the same files — it names Howell as the person who took the Telegram material to the police.
- Howell was paying Drummond to publish. In his own written words on Facebook Messenger: “I told him I will give him a percent”, “I paid him extra to drag Bryan's family and friends into it”. Preserved at /evidence/paid-to-troll.
- And the financier described the verification standard himself. In the same messages, of Drummond: “He says he just needs one person to says its true and he don't check” , and “he's the only one willing to attack without asking questions” . That is the answer to how a handle that does not match Bryan Flowers' handle came to be published as Bryan Flowers' account — supplied by the person paying for the article, and not checked.
- A Thai court has already assessed his allegations. Howell was convicted of criminal defamation on 28 August 2025 (six-month suspended sentence) on Bryan Flowers' filing, on the same fact pattern.
- He is no longer in the jurisdiction. Three further Thai criminal cases for false allegations and one civil case remain pending against him on the same fact pattern. He left Thailand for Dubai in early 2026, while those matters were and remain outstanding.
The wider record of this source is documented in detail elsewhere. A previous child-exploitation narrative advanced from the same quarter has already been dismantled point by point in the underage-narrative analysis. Howell's conduct following his conviction — the re-upload of the video that triggered it, the departure for Dubai, and the pattern of filing allegations with police forces — is set out at adamhowellwarning.com. And Drummond's own earlier published assessment of Howell — before Howell became a source — described him as unreliable. That assessment was subsequently edited down. A journalist who has himself written that a man is not to be trusted, and later builds twenty-three articles on that man's files, has answered the source-reliability question in his own words.
That is the provenance of the Telegram material. It reached the public through a man who was paying its publisher, who has been convicted over the same allegations, and who is outside the jurisdiction in which he would have to answer for them. The question of who created two accounts bearing Bryan Flowers' name, at the same period in which Howell was submitting these allegations to the police, is one Drummond was obliged to ask his source before publishing. There is no indication in the article that he did.
The “Evidence” Appears After the Court Notice, Not Before
The most important fact about this material is not its content. It is its date.
Adam Howell was Bryan Flowers' business partner for years. In all that time no Telegram allegation was made, no screenshot was produced, and no report was filed. The material appears only after one specific event: in August 2024 Howell received his first court notice in the libel proceedings Bryan Flowers had brought against him — the case docketed in the Thai courts as 888/2567. From that point his conduct changes shape. The attacks escalate, they move onto anonymous and burner accounts, and they are routed through Andrew Drummond rather than made in his own name.
That is the sequence the 26 July article never sets out for its readers, and it inverts the story the article tells. On Drummond's telling, a concerned former investor discovered something terrible and took it to the police. On the record, a man facing a defamation claim began producing allegations of escalating gravity, from behind accounts that did not carry his name, at precisely the moment he acquired a reason to need leverage.
The article supplies a rough timeframe of its own. “Two years” before publication on 26 July 2026 places the collection window around mid-2024 onwards — a round figure, given as a round figure, that brackets the August 2024 court notice. Nothing turns on the exact week, and this page does not pretend the arithmetic is finer than the source allows. What matters is the far larger interval it excludes.
Adam Howell was Bryan Flowers' business partner for yearsbefore any of this. On the article's own dating, nothing was gathered in that entire period. The collection begins only in the year the proceedings did. If material of this kind had genuinely been sitting there throughout the partnership, it would have surfaced during the partnership — and a business partner who discovers it does not wait for a writ before mentioning it.
The same period produced the letters to the Pattaya and Bangkok police, the letter to the AHTD Commander published in full at /evidence/howell-ahtd-letter, the burner-account campaigns documented across /attacks/reddit and /attacks/quora, and the payments to Drummond admitted in writing at /evidence/paid-to-troll. They are not separate episodes. They are one response to one court notice, run in parallel across every available channel, and the two impersonation accounts belong to the same period.
A Thai court has since ruled on where the defamation lay in that exchange. It convicted Adam Howell on 28 August 2025.
Two Years, Three Forces, No Charge
The 26 July article is presented as a revelation. It is not. Its substance has been in the hands of Thai law enforcement for approximately two years, put there by the same man.
- 2024 — Pattaya and Bangkok police. Adam Howell submitted a letter alleging that Bryan Flowers was a drug smuggler, associated with the Hell's Angels, and selling child sexual abuse material. It was investigated. No charge followed.
- The Anti-Human Trafficking Division. Howell's letter to the AHTD Commander, published in full at /evidence/howell-ahtd-letter, alleged a “secret group on the Telegram application” serving as a “channel for child prostitution” — the same allegation, catalogued at Lie #76. No charge followed.
- TICAC. The 26 July article says a full report went to Thailand Internet Crimes Against Children and that a preliminary investigation was complete and awaiting a green light. Bryan Flowers has never been contacted by TICAC and knows of no such investigation.
This site publishes no closure document, and says so plainly rather than implying one exists. What can be stated is the verifiable position: the allegations were placed before the forces with jurisdiction to act on them, those forces have had them for roughly two years, and no charge has ever been brought against Bryan Flowers arising from any of them. Adam Howell, meanwhile, was convicted of criminal defamation over the underlying allegations, and left the country while three further criminal cases and one civil case remained pending.
Two of the forces named above are the same forces the 26 July article accuses of leaking, of failing to investigate, and of co-operating with organised crime. The article requires them to be unreliable when they decline to charge Bryan Flowers, and reliable when the same files are used to accuse him.
The 26 July article, claim by claim
Twenty-two claims from the 26 July 2026 article assessed against the record. Full treatment of each follows below, with links to the underlying evidence.
| Claim | Verdict |
|---|---|
| Thai police from the Central Investigation Bureau 'leaked the full text of the complaint' to Bryan Flowers, tipping him off that he had been accused of offences involving indecent images of Thai children. | FABRICATION |
| The leak prompted Bryan Flowers 'to take down a secret Telegram account' rather than allow it to be investigated. | FABRICATION |
| Screenshots show Bryan Flowers' 'Telegram accounts' containing 'adult porn and drugs groups' and 'groups with child sexual abuse material'. | FABRICATION |
| Adam Howell showed police, on Telegram, 'groups he was in, trading explicit videos of Thai children as young as five'. | SELF-DEFEATING |
| 'These are two of many scans taken over two years.' | SELF-DEFEATING |
| 'The CSAM groups here have already all been taken down by Telegram.' | SELF-DEFEATING |
| 'Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.' | SELF-DEFEATING |
| The published screenshots establish what the groups contained and what was being traded inside them. [Summary of the article's operative position; not a direct quotation.] | LACKING |
| A full report including videos was sent to TICAC (Thailand Internet Crimes Against Children), who 'had completed a preliminary investigation and were waiting for a green light'. | UNVERIFIED |
| Bryan Flowers was known as 'lamok' — Thai slang for 'dirty minded' or 'pervy' — as a moderator in his own 'crude internet sex-tourism forum'. | MISLEADING |
| Adam Howell 'had invested some US$460,000 in Flowers' nightlife business, the Night Wish Group'. | MISLEADING |
| Night Wish Group was 'a fake company, which was running as an organised crime group involving fraud, crypto scams, and money laundering'. | FABRICATION |
| Bryan Flowers 'put all his bars in the names of nominees' and 'for ten years illegally employed foreign tourists, mainly Brits, on Education visas as bar managers'. | FALSE |
| 'Millions of Thai baht were siphoned off monthly in cash in envelopes to foreign investors also living in Pattaya on Education visas arranged by Flowers.' | UNVERIFIED |
| Bryan Flowers 'had created crude websites such as Jizzflicker.com and Belts of Mongering', including archived content describing north-eastern Thai women in degrading terms. | MISLEADING |
| A December 2023 memorandum to investors about 'saving the company' listed costs of 11.5 million baht with 'corrupt police at the top of the list of reasons why'. | MISLEADING |
| Adam Howell holds voice recordings of Bryan Flowers 'dealing with police', showing that within 48 hours of the Flirt Bar raid he 'had found police and judges in Bangkok who were willing to help'. | UNVERIFIED |
| The YouTube video created by Adam Howell 'was marked as unlisted and had never been made available to the public', and its reported views 'were generated by bots sourced in Russia'. | FALSE |
| Bryan Flowers, Punnipa Flowers, Nick Dean and Fernando 'had all perjured themselves'. | FALSE |
| Punnipa Flowers was 'the only person acquitted of the serious trafficking charges' at trial. | CONFIRMED |
| In March 2023 AHTD officers 'raided one of Flowers' 21 bars' and William Bilton and two Thai cashiers were 'each jailed for 21 years'. | MISLEADING |
| Bryan Flowers created '12 smear websites' against The Exodus Road and 'some 8 smear hubs containing over 100 smear stories against Adam Howell and myself, plus 59 smear YouTube ai slop videos'. | MISLEADING |
The Article, Claim by Claim
Each item quotes the article's own wording, states the verdict, gives the position supported by the public record on this site, and links to the underlying evidence. Where the article is correct, that is recorded as such — see Claim 20.
“Thai police from the Central Investigation Bureau 'leaked the full text of the complaint' to Bryan Flowers, tipping him off that he had been accused of offences involving indecent images of Thai children.”
The position: No such thing happened. No officer of the Central Investigation Bureau, the Anti-Human Trafficking Division, Pattaya police, Bangkok police, or any other force has at any time contacted Bryan Flowers about a complaint of this kind — not in person, not by telephone, not through an intermediary, and not through his lawyers. There was no tip-off. This is not a peripheral detail: it is the entire narrative engine of the article. Every subsequent paragraph depends on the reader accepting that a warning was received and acted upon. Remove it and the piece has no story. Note also the internal problem the article never addresses — it requires the same police force to be corrupt enough to leak a confidential complaint to its subject, and diligent enough to have processed and understood it in the first place, while producing no case file, no summons, no interview and no charge. And there is a documented alternative explanation for how this campaign comes by official material, which does not require any officer to have leaked anything: Drummond's Thai fixer has bribed immigration officials to obtain Bryan's visa status and a copy of his passport, and Drummond has admitted paying Pattaya court staff for non-public case material (/evidence/pattaya-groups-incitement-may-2026). Paying for documents and being tipped off by police are not the same thing, and only one of them is established on the record. Finally, and decisively: there is a published answer to how Bryan came to have the letter, and it predates this article by six weeks. His Thai lawyers applied for it formally and obtained it through the proper channel available to a person accused in a complaint — and the letter, together with that stated provenance, was published in full on this site on 11 June 2026, before Drummond wrote on 26 July that police had leaked it. Disclosure to the accused is not a leak. Nor, on any of Howell's reports to any force, has Bryan Flowers ever been interviewed, summoned, cautioned or asked to attend — not once, at any time.
“The leak prompted Bryan Flowers 'to take down a secret Telegram account' rather than allow it to be investigated.”
The position: There is no secret Telegram account and there never was one, so there was nothing to take down. Bryan Flowers has exactly one Telegram account. Its username is identical to his LINE username; he chose the same handle on both applications when he opened them and has never changed it on either. That account is open today and has been continuously since he created it. It can be checked by anyone who has ever messaged him on either platform — which, over many years in Pattaya, is a large number of people, including people hostile to him. Note also that the deletion device is not new. The same campaign has already run 'he took it down, therefore he is guilty' once before: the claim that Bryan 'wiped his social media in a frenzy' after the raid, answered at Lie #4 — he did not delete anything, he lost long-standing accounts, including one held for fourteen years, after a mass-reporting campaign by Adam Howell aimed at several of his business pages — and recycled into an Odysee video titled 'Flowers Scrubs Social Media After Trafficking Raid'. A concealment narrative that requires no evidence beyond the absence of something is a reusable device, and it is being reused.
“Screenshots show Bryan Flowers' 'Telegram accounts' containing 'adult porn and drugs groups' and 'groups with child sexual abuse material'.”
The position: The handles shown in those screenshots are not Bryan Flowers' handle. They do not match the username he has used on Telegram since the day he signed up — the same one he uses on LINE. Two impersonation profiles are involved. This site does not reproduce either the impostor handles or Bryan's own, for reasons set out in the editorial note above. But the mismatch is the whole point: Drummond published the screenshots, so he is in a position to place the handle he published next to the handle Bryan has used publicly for years, and demonstrate they are the same. He has not done so, because they are not. An account bearing someone's photograph or display name is not that person's account; on Telegram, display names and photographs are freely chosen by whoever creates the account. Two matters of record bear on how much weight a screenshot from this source can carry. Six weeks before this article, the same campaign circulated three chat screenshots attributed to Bryan of which two were real messages written by other people and one was wholly fabricated (Lie #74, /evidence/soi-6-mafia-flyer-june-2026). And Adam Howell has previously taken stolen commercial footage belonging to the CP Group, dubbed his own narration over it, and asserted that the child actors appearing in it had been trafficked (Lie #54) — a documented instance of the same man building a child-exploitation allegation out of material that was nothing of the kind. Finally, look at what the screenshots visibly contain, which is set out in full above: directory listings of group names, a number carrying the platform's own 18+ adult-content label, with no visible reference to minors, ages, or the sale or trade of anything — and a caption, written by Drummond, placing the child sexual abuse material in only one of the two images he published.
“Adam Howell showed police, on Telegram, 'groups he was in, trading explicit videos of Thai children as young as five'.”
The position: This sentence is the article's own admission, and the article names its author's source in the same breath — then leaves the admission entirely unexamined. Screenshots of the interior of a Telegram group — its messages, its media, its member list — can only be taken from inside that group. They cannot be obtained from outside it. Whoever produced this material was therefore inside the groups being described, for a period the article itself gives as two years. The article says who was inside. What it never asks is anything that follows from it: when he joined, how he came to be invited, why he remained after the first screenshot, what he did with what he saw, and whether he reported any of it at the time. It presents prolonged insider access to groups it characterises as trafficking in images of five-year-old children as though it required no explanation at all. Those are the first questions an editor asks of a source who arrives with material of this kind, and not one of them is answered anywhere in the piece.
“'These are two of many scans taken over two years.'”
The position: Two years. On the article's own account, material it describes as evidence of child sexual abuse was observed, collected and archived across approximately twenty-four months before publication. There is no lawful or ethical framework in which the correct response to discovering such material is a two-year collection exercise. It is reported immediately — to the platform, and to a police force or hotline with jurisdiction. The article does not state that this was done on discovery. It does not give a date of first report, a recipient, a reference number, or a response. Two years of collecting is not an investigation; it is an archive built for a publication date.
“'The CSAM groups here have already all been taken down by Telegram.'”
The position: By the author's own statement, the groups were gone before he published. Whatever purpose publishing identifiable screenshots of them might once have served, it cannot have been to enable anyone to find, report or remove them — they were already removed. That leaves only one function for publication: attaching the subject matter to a named person in front of a general audience. The sentence is also, incidentally, an admission that the groups were visible and reportable to the platform. If Telegram could see them and act on them, so could anyone else who was in them for two years, at any point in those two years.
“'Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.'”
The position: This is the author volunteering, unprompted, that images were obtained, and then certifying his own conduct as lawful in the same breath. No source is given for the assessment, no jurisdiction is identified, and no authority is named as having reviewed it. A journalist handling genuinely unlawful material works through a police force or a designated reporting body, and is in a position to say so — naming the force and the case reference, as reporters routinely do. Self-certification is what is offered here instead. The site publishing that sentence is the site alleging criminality in others.
“The published screenshots establish what the groups contained and what was being traded inside them. [Summary of the article's operative position; not a direct quotation.]”
The position: The article never states the one fact on which this rests: whether the groups were open or closed. That is basic, it is knowable, and any reporter covering this subject would establish and state it — because everything follows from it. If they were open, they sat on the most heavily scanned and most easily reported surface of the platform, where automatic hash-checking has applied since 2018 and where persistence for two years needs explaining. If they were closed, someone was invited in and remained, which is the access question at Claim 4. The article needs both at once: material grave enough to carry the headline, in a place accessible enough to be screenshotted repeatedly across twenty-four months by someone under no apparent obligation to report it. It never reconciles the two, and a screenshot of a group does not by itself establish who posted what, who saw it, or what the group as a whole contained. That last point is decisive once the images are examined. They are directory listings — lists of group names of the kind every Telegram user sees when browsing. A listing establishes what a group is called and nothing further: not its contents, not its authorship, not its readership, and not whether the man named in the article was ever in it. The gravest allegation in the piece rests on a category of image incapable of supporting it, and the article supplies nothing else that is.
“A full report including videos was sent to TICAC (Thailand Internet Crimes Against Children), who 'had completed a preliminary investigation and were waiting for a green light'.”
The position: Bryan Flowers has never been contacted by TICAC and knows of no such investigation. No approach, no interview, no summons, no request for devices, no correspondence — nothing, at any point. The claim follows an established pattern in this campaign of announcing investigations that are always at a preliminary stage, always awaiting authorisation from an unnamed authority, and never produce an observable step. It is unfalsifiable by design: no reference number is given, no officer is named, and no date is attached. The pattern is documented: 'Bryan's arrest is imminent and he is being investigated' has been asserted repeatedly across this campaign and has never once been true (Lie #7). Set it against the record too — substantially the same allegations put to Pattaya police, Bangkok police and the AHTD across roughly two years, with no charge arising from any of them.
“Bryan Flowers was known as 'lamok' — Thai slang for 'dirty minded' or 'pervy' — as a moderator in his own 'crude internet sex-tourism forum'.”
The position: 'Lamok' (ลามก) is an ordinary Thai adjective meaning obscene or lewd — not a name anyone was 'known as'. It is one of a set of derogatory labels applied to Bryan Flowers by Andrew Drummond across his own articles, alongside 'Professor Monger', 'monger god', 'Poundland Mafia man' and 'FarangKwaiYai', catalogued in the credentials audit at /evidence/drummond-journalism-audit. The pattern is the one documented at Lie #73: a label is applied in article after article until search engines associate it with the target, and is then written back as though the target had adopted it himself. Presenting your own label as a name the subject was 'known as' is circular sourcing — the only source for it is the author.
“Adam Howell 'had invested some US$460,000 in Flowers' nightlife business, the Night Wish Group'.”
The position: The US$460,000 figure is fabricated. No investor has lost US$460,000, as documented in detail at /evidence/false-investor-claims — where the sums quoted by Drummond across the campaign are also shown to shift from article to article, which is what happens to figures that are not drawn from a document. It is Howell's own claim about himself, repeated without independent verification. What is not in dispute is that the underlying matter is a commercial dispute between business partners — not a trafficking matter — and that Howell's conduct in pursuing it resulted in his conviction for criminal defamation in a Thai court on 28 August 2025.
“Night Wish Group was 'a fake company, which was running as an organised crime group involving fraud, crypto scams, and money laundering'.”
The position: No fraud, crypto-scam or money-laundering finding exists against Bryan Flowers or Night Wish Group in any jurisdiction — no charge, no proceeding, no regulator's finding. On the 'crypto scams' element specifically, note where the allegation originates: Adam Howell's own cryptocurrency ventures, Dope Coin and SuperDoge, and the investor complaints made about them are documented at /profiles/howell. This page does not assert that he has been found liable for fraud, because he has not been; his conviction is for criminal defamation. It records only that the man supplying an allegation of cryptocurrency wrongdoing is himself the subject of documented complaints of exactly that kind.
“Bryan Flowers 'put all his bars in the names of nominees' and 'for ten years illegally employed foreign tourists, mainly Brits, on Education visas as bar managers'.”
The position: Already answered at Lie #19. Not one manager obtained an education visa from Rage Fight Academy. The visas referred to were arranged through a separate business partnership with Fight Visa / Fairtex — a distinct commercial arrangement with its own paperwork. Bryan Flowers has not managed day-to-day bar operations since 2018, a fact that undercuts the premise of the claim before its substance is even reached.
“'Millions of Thai baht were siphoned off monthly in cash in envelopes to foreign investors also living in Pattaya on Education visas arranged by Flowers.'”
The position: No document, ledger, bank record, recipient, date or witness is offered for this. It is an assertion about recurring monthly cash movements over a period of years — the kind of claim that, if true, would leave an extensive documentary trail, and which the article's own sourcing (a former investor with full access to the company's affairs) would be uniquely placed to evidence. Nothing is produced. This is the same 'the material exists' assertion pattern already documented at Claim 2 of the AHTD letter page, where records were said to exist and were never shown.
“Bryan Flowers 'had created crude websites such as Jizzflicker.com and Belts of Mongering', including archived content describing north-eastern Thai women in degrading terms.”
The position: Answered at Lie #55. Bryan Flowers holds over 200 domains and hosts websites and forums for a large number of other people. Hosting a domain is not authoring its content, and the archived material quoted was not written by him. The article makes no attempt to establish authorship — no byline, no account, no post history, no editorial record — and instead moves directly from 'this domain is associated with him' to 'he wrote this'. That step is the whole claim, and it is unsupported.
“A December 2023 memorandum to investors about 'saving the company' listed costs of 11.5 million baht with 'corrupt police at the top of the list of reasons why'.”
The position: The memorandum is a real document, and it says close to the opposite of what the article implies. It is an account of what the March 2023 raid cost the business: lawyers' fees, bail bonds, court costs, and trade lost while the matter was live. Where it refers to corrupt police, it is identifying the cause of those costs — not a recipient of them. The article inverts a record of money the business lost into a record of money the business paid out, which is the same manoeuvre already documented at Lie #71, where lawful legal expenditure was recast as bribery. Drummond has held this document and has never published it in full, with its date, its author, its recipients and its complete text, so that readers could assess that inversion for themselves.
“Adam Howell holds voice recordings of Bryan Flowers 'dealing with police', showing that within 48 hours of the Flirt Bar raid he 'had found police and judges in Bangkok who were willing to help'.”
The position: These recordings have been referred to for approximately two years and have never been produced. Not in the 21 archived articles, not in the Thai proceedings Howell lost, not in this one. The article describes them only in paraphrase. Where recordings sourced from Howell have been examined in this matter, forensic audio analysis found at least four splice points — documented at /evidence/lawyer-intimidation-may-2026, claim #4. Instructing lawyers and arranging bail within 48 hours of a raid is, in any event, what any business facing a criminal proceeding does; describing it as 'finding police and judges willing to help' is characterisation, not evidence.
“The YouTube video created by Adam Howell 'was marked as unlisted and had never been made available to the public', and its reported views 'were generated by bots sourced in Russia'.”
The position: On the listing status, answered at Lie #47: the video was public before it was changed to unlisted, and in any event the setting is irrelevant to the harm. Adam Howell sent the link directly to a number of people, including people known to Bryan Flowers and his family, in order to threaten and pressure him. A link distributed by its creator to a target's associates has been published, whatever the platform's visibility setting says. On the bot allegation, this site takes no position: no analytics export, no date range and no methodology has been produced by anyone, and it is not a claim this page can verify or disprove. It is recorded here as unevidenced rather than answered.
“Bryan Flowers, Punnipa Flowers, Nick Dean and Fernando 'had all perjured themselves'.”
The position: There is no perjury charge, no perjury finding, and no perjury proceeding against any of these four people, in any court, anywhere. The proceeding the article alludes to ended in the criminal defamation conviction of Adam Howell on 28 August 2025. What has been published is therefore an allegation that four named people committed a criminal offence, where none has been charged with it, still less convicted of it — and it fits an established pattern. Attacking the named witnesses in the civil case is documented at /evidence/witness-intimidation, where Fernando, Nick Dean and Chris B have each already been targeted on the public record. This is the latest instance, not a new departure.
“Punnipa Flowers was 'the only person acquitted of the serious trafficking charges' at trial.”
The position: This is true, and the article states it against its own interest. Punnipa Flowers was acquitted. That was the court's determination on the evidence, by the judges who heard it — and it sits directly against the claim, repeated across this campaign, that she is a child trafficker. To be clear about what this page is and is not saying: it does not treat that court as reliable when it acquits and unreliable when it convicts. The acquittal is a finding on the evidence and is accepted as such. The remaining convictions are under appeal on specific, identified evidential grounds — a court record containing 38 identical police-taken statements (Lie #16 / Position Paper #6) and the complainant's retraction of her trafficking claim in court (Lie #63). Those grounds are for the appellate court to determine, not for this website.
“In March 2023 AHTD officers 'raided one of Flowers' 21 bars' and William Bilton and two Thai cashiers were 'each jailed for 21 years'.”
The position: The raid happened and the sentences were passed; neither is disputed here. What is misleading is the framing that hangs off them. The '21 bars' formulation attributes ownership and control to Bryan Flowers of an estate he has not run day-to-day since 2018. As to the convictions, Lie #63 records what the article omits: the complainant retracted her trafficking claim in court, the appeal is live, and it was Drummond himself who circulated the first-instance verdict to UK newspapers, of which only one ran it, with details that were wrong.
“Bryan Flowers created '12 smear websites' against The Exodus Road and 'some 8 smear hubs containing over 100 smear stories against Adam Howell and myself, plus 59 smear YouTube ai slop videos'.”
The position: This site is a right of reply, and it does not hide what it is. It names its sources. It publishes the underlying documents in full, including documents that are unflattering — the AHTD letter is reproduced here in its entirety, unedited. It records where the other side is correct, as at Claim 20 on this page. It carries a corrections policy and a verification section, and it links to the original articles it answers so readers can check them directly. Set that against 23 articles built on the files of a single source who was convicted of criminal defamation over the same allegations and who was paying the author. Counting pages is not an argument. What is on them is.
Right of Reply
Andrew Drummond did not contact Bryan Flowers before publishing on 26 July 2026. He has not contacted him before publishing on any occasion in nineteen months. Had he done so, the account position set out on this page — one account, one handle, unchanged since signup, still open — would have been available to him in a single reply.
That offer stands now and is not withdrawn. Any question in this page's ten-question list will be answered, and the account position can be verified through Bryan Flowers' lawyers by any police force, platform or court with a proper interest in establishing it.
This site publishes corrections. The record at /trust and /verification sets out how, and Claim 20 on this page records a point on which the 26 July article is correct.
Sources & methodology
Primary source.Andrew Drummond, “Thai Police ‘Tipped Off’ British News and Nightlife Boss About Alleged Links to Paedophile Networks”, andrew-drummond.com, 26 July 2026. Passages shown in quotation marks are reproduced verbatim from that article. Some rows in the claim table summarise a position taken across several sentences rather than quoting one; those are marked by the absence of quotation marks.
What this page deliberately does not contain. No screenshot from the source article is reproduced. No Telegram group name, channel name, invite link or username appears anywhere on this page, in its metadata, or in its structured data — including Bryan Flowers' own handle. See the editorial note above for the reasoning.
Platform sources (the “Platform Record” section). Telegram's own published safety documentation at telegram.org (hash-checking of public images since 2018; database expanded with Internet Watch Foundation hashes in 2024; daily CSAM transparency reporting via its stopCA channel; 326,630 CSAM-related groups and channels blocked in 2026; reporting addresses [email protected] and [email protected]). Internet Watch Foundation, “Telegram joins IWF in child sexual abuse imagery crackdown”, 4 December 2024 (hash datasets, AI detection and link-blocking applied to the public parts of the platform; Remi Vaughn of Telegram quoted on the monthly volume of removals; IWF's own record of confirmed reports on the platform since 2022, reproduced on this page as a stated limit on the argument rather than omitted).
Legal sources (the “The Law” section). Protection of Children Act 1978, sections 1, 1(4) and 1B (the last as amended by section 214 of the Online Safety Act 2023); Criminal Justice Act 1988, section 160; R v Bowden [2000] 2 Cr App R (S) 26; R v Smith; R v Jayson [2002] EWCA Crim 683; Crown Prosecution Service legal guidance, Indecent and Prohibited Images of Children; Sentencing Council guideline for indecent photographs of children (maxima of ten and five years respectively); Internet Watch Foundation published FAQs (on searching for material in order to report it, and on report-then-delete); Press Gazette, March 2017, on Facebook's referral of BBC journalists to CEOP and the National Crime Agency; Thai Criminal Code sections 287/1 and 287/2 as inserted by the Criminal Code Amendment Act (No. 24), B.E. 2558 (2015). No legal conclusion is drawn about any person; see the statement of scope at the head of that section.
Account position. Stated by Bryan Flowers and verifiable on request through his lawyers by any police force, platform or court. The Telegram username is identical to the LINE username, was chosen when both accounts were opened, has never been changed on either, and the account remains open.
Police contact. Stated by Bryan Flowers: no contact from any force regarding a complaint of this kind, at any time.
How the AHTD letter was obtained, and the absence of any questioning. Both are stated by Bryan Flowers and verifiable through his Thai counsel: that the letter was obtained by formal application on his behalf as the person named in the complaint, and that he has never been interviewed, summoned, cautioned or asked to attend by any force in relation to any complaint made by Adam Howell. This site does not publish the application or the instructing correspondence and does not present either point as documented here. What is independently checkable, and is the load-bearing fact, is the publication record: the letter and its stated provenance were published at /evidence/howell-ahtd-letter on 11 June 2026, six weeks before the 26 July 2026 article described the same document as leaked.
The absence of charges. This site holds and publishes no closure or non-prosecution document, and does not imply one. The claim made is narrower and checkable: the allegations were placed before the Pattaya police, the Bangkok police and the Anti-Human Trafficking Division, and no charge has been brought against Bryan Flowers arising from any of them.
Cross-referenced material. Howell's AHTD letter (published in full at /evidence/howell-ahtd-letter); the Facebook Messenger payment admissions (/evidence/paid-to-troll); the witness-attack record (/evidence/witness-intimidation); the lies catalogue entries referenced throughout (/lies).
Corrections. Errors of fact on this page will be corrected at the top of the page and dated. Contact details are at /contact.
ปัญหาเรื่องกลุ่มสาธารณะ — คำตอบต่อข้อกล่าวหาเรื่องเทเลแกรมของแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ ฉบับวันที่ 26 และ 28 กรกฎาคม 2026
ต่อไปนี้คือคำแปลภาษาไทยฉบับเต็มของหน้านี้ มีครบทุกหัวข้อและทุกประเด็นเหมือนฉบับภาษาอังกฤษข้างบน หากถ้อยคำต่างกัน ให้ถือฉบับภาษาอังกฤษเป็นฉบับที่มีผลผูกพัน
ในถ้อยคำของเขาเอง (คำแปล)
ข้อความต่อไปนี้แปลจากส่วนที่เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ หากถ้อยคำต่างกัน ให้ถือตามต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มีบัญชีเทเลแกรมบัญชีเดียว ชื่อผู้ใช้เป็นชื่อเดียวกับที่เขาใช้บน LINE เขาเลือกชื่อเดียวกันทั้งสองแอปตั้งแต่วันเปิดใช้งาน ไม่เคยเปลี่ยนสักครั้ง บัญชียังเปิดอยู่ถึงวันนี้ ใครที่เคยส่งข้อความหาเขาในสองแอปนี้ ตรวจสอบได้เอง
บัญชีในภาพหน้าจอของนายดรัมมอนด์ไม่ใช่บัญชีของเขา มีสองบัญชี และเป็นบัญชีปลอมแอบอ้างทั้งคู่ เขาไม่ได้สร้าง ไม่เคยควบคุม ชื่อผู้ใช้บนบัญชีพวกนั้น ก็ไม่ใช่ชื่อที่เขาใช้มาหลายปีต่อหน้าทุกคนที่ติดต่อด้วย
ไม่เคยมีตำรวจคนไหนติดต่อเขาเรื่องคำร้องทุกข์แบบนี้ ไม่ใช่กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง ไม่ใช่ AHTD ไม่ใช่ตำรวจพัทยา ไม่ใช่ตำรวจกรุงเทพฯ ไม่ใช่ใครทั้งนั้น ไม่มีการพบตัว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีการติดต่อผ่านทนายความ ไม่มีใครแจ้งเบาะแสให้เขา เพราะไม่มีเรื่องให้แจ้ง เขาไม่ได้ปิดบัญชีไหน เพราะไม่เคยมีบัญชีที่สองให้ปิด
นายดรัมมอนด์ยังเขียนด้วยว่าไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ลบเพจและโปรไฟล์เฟซบุ๊กของตัวเอง เขาไม่ได้ลบ เขา สูญเสีย บัญชีที่ใช้มานาน บัญชีหนึ่งใช้มา สิบสี่ปี ต้นเหตุคือการรายงานถล่มเป็นขบวนของอดัม ฮาวเวลล์ ที่มุ่งเป้าไปยังเพจธุรกิจหลายเพจ
การสูญเสียครั้งนั้นใหญ่และกระทบจริง รายชื่อผู้ติดต่อ ตัวตนทางธุรกิจ และประวัติส่วนตัวตลอดสิบสี่ปี หายไปทั้งหมด บัญชีที่ถูกปิดเพราะการรายงานถล่มเป็นขบวน กับบัญชีที่เจ้าของลบเอง เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง และไม่ใช่ความต่างเล็ก ๆ ด้วย
นี่คือวิธีบิดเบือนแบบเดียวกับที่ใช้ในเรื่องอื่น เขาเขียนซ้ำหลายครั้งว่าไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “หลบหนี” ออกจากประเทศไทย (Lie #1) และว่าใกล้จะถูกจับ หรือกำลังถูกสืบสวน (Lie #7) ไม่จริงสักข้อ หนังสือรับรองประวัติอาชญากรรมของ UK ACRO และของสำนักงานตำรวจแห่งชาติไทย ระบุว่าไม่มีประวัติอาชญากรรม บันทึกของตำรวจเมืองพัทยา บางละมุง ตำรวจท่องเที่ยว และกองบังคับการปราบปราม ก็ยืนยันว่าไม่มีการสืบสวนใด (/verification) เรื่องจริงคือชายคนหนึ่งเสียบัญชีที่ใช้มาสิบสี่ปี แล้วเรื่องนั้นถูกเล่าใหม่จนเข้ากับเรื่องที่เขาอยากเล่า
และเขาไม่ตอบสิ่งที่ย้อนกลับมาหาเขา สำนักงานกฎหมาย Cohen Davis Solicitors ส่งหนังสือบอกกล่าวก่อนฟ้อง (Pre-Action Protocol Letter of Claim) ความยาว 25 หน้า เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2025 ตามด้วยหนังสือบอกกล่าวฉบับปรับปรุง เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2026 และยังมีคดีที่ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ยื่นฟ้องในประเทศไทย ส่งหมายถึงนายดรัมมอนด์ตามที่อยู่ในสหราชอาณาจักรแล้ว เขาไม่ตอบสักฉบับ คนที่เผยแพร่ข้อกล่าวหา แล้วไม่ตอบกระบวนการที่ตามมาจากข้อกล่าวหานั้น คือคนที่เลือกเองว่าจะร่วมกระบวนการแค่ส่วนไหน
ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มีลูกสองคน ข้อกล่าวหานี้คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่มีคนพูดถึงเขา ตลอดสิบเก้าเดือนที่ถูกเขียนถึง และคนที่พูด ก็ไม่เคยติดต่อเขาเพื่อถามอะไรก่อนเผยแพร่สักครั้ง ข้อกล่าวหาชุดเดียวกันนี้ อดัม ฮาวเวลล์ ยื่นต่อตำรวจพัทยา ตำรวจกรุงเทพฯ และกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ มาตลอดสองปี มีการตรวจสอบแล้ว และไม่เคยมีการตั้งข้อกล่าวหาต่อเขาเลย เพราะไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น
ข้อสุดท้าย หากใครเชื่อจริง ๆ ว่าตัวเองเจอกลุ่มที่ซื้อขายวิดีโอเด็กห้าขวบ คนนั้นต้องรายงานในวันนั้นทันที ไม่ใช่ใช้เวลาสองปีเก็บภาพหน้าจอ แล้วเอาไปลงเว็บไซต์ ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส อยากได้คำตอบเรื่องนี้ และผู้อ่านทุกคนก็ควรอยากได้เหมือนกัน
— จุดยืนของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ตามที่เขาแถลงไว้ 27 กรกฎาคม 2026
เขาเผยแพร่ภาพของกลุ่มที่เขาอ้างว่ามีเนื้อหาดังกล่าวอยู่ภายใน
ถ้าถอดบทความวันที่ 26 กรกฎาคม กลับไปดูประโยคของมันเอง จะเจอปัญหาหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เลย เป็นปัญหาของบทความเอง
ดรัมมอนด์เผยแพร่ภาพหน้าจอกลุ่มเทเลแกรม เขาบอกผู้อ่านว่ากลุ่มพวกนั้นมีการซื้อขายวิดีโอลามกของเด็กไทย อายุน้อยแค่ห้าขวบ แล้วเขาก็บอกอีกสามเรื่องด้วยถ้อยคำของเขาเอง ภาพชุดนี้เก็บมา “ตลอดสองปี” · “ได้วัสดุอื่นมาอีกมาก รวมทั้งภาพ ไม่มีการละเมิดกฎหมายใดในกระบวนการนี้” · และ “กลุ่มที่มีสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กพวกนี้ ถูกเทเลแกรมปิดไปหมดแล้ว”
อาจมีคนแย้ง และหน้านี้ขอพูดเองก่อน เพราะเป็นคำตอบที่ชัดอยู่แล้ว ว่าแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ อาจไม่ได้เก็บของพวกนี้ด้วยตัวเองเลย บทความของเขาเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2025 เขียนไว้ว่า “we were contacted by Howell who unloaded his files” (ฮาวเวลล์ติดต่อเรามา แล้วเทแฟ้มเอกสารให้) และบทความวันที่ 26 กรกฎาคม ก็ระบุชื่ออดัม ฮาวเวลล์ ว่าเป็นคนเอาวัสดุเทเลแกรมไปให้ตำรวจ ถ้าอ่านแบบนี้ การเก็บสองปีก็เป็นของฮาวเวลล์ ไม่ใช่ของเขา และคำถามว่าใครอยู่ในกลุ่ม ก็เป็นคำถามที่แหล่งข่าวต้องตอบ
ยอมรับข้อนั้นได้ทั้งหมด สิ่งที่เปลี่ยนคือใครต้องตอบคำถามเรื่องการเก็บ แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย ในเรื่องการตัดสินใจที่หน้านี้กำลังพูดถึง เพราะ ไม่ว่าใครเป็นคนเก็บวัสดุนั้น มีคนหนึ่งเลือกที่จะเผยแพร่มัน การตัดสินใจนี้ไม่มีใครเถียง โยนให้แหล่งข่าวไม่ได้ และอธิบายไม่ได้
เหตุผลคือ ตามคำแถลงของเขาเอง กลุ่มพวกนั้น ถูกลบไปแล้ว ก่อนบทความจะเผยแพร่ การเผยแพร่จึงไม่ช่วยให้ผู้อ่านคนไหนค้นหา รายงาน หรือทำให้กลุ่มถูกลบได้ ไม่มีอะไรเหลือให้ปกป้องใครจากอะไรแล้ว ภาพหน้าจอชุดนั้นจะได้ผลอะไรจากการถูกเผยแพร่ก็ตาม สิ่งนั้นไม่ใช่การคุ้มครองเด็ก เพราะตอนที่ภาพถูกเผยแพร่ สิ่งที่ภาพแสดงก็หายไปแล้ว
คนที่รับวัสดุแบบนี้มาจากแหล่งข่าว ก็ไม่ได้ปลอดจากหน้าที่ เขาเป็นคนตัดสินใจว่าจะรายงานหรือไม่ เมื่อไร และต่อใคร จะตรวจสอบหรือไม่ว่าบัญชีที่อ้างว่าเป็นของคนที่ถูกระบุชื่อ เป็นของเขาจริงหรือเปล่า และจะเอาภาพหน้าจอที่ระบุตัวตนได้ไปแสดงต่อคนทั่วไป หรือแค่บรรยายไว้
ผู้สื่อข่าวที่ได้วัสดุแบบนี้มา จะรายงานในวันนั้น ทั้งต่อแพลตฟอร์ม และต่อหน่วยงานหรือสายด่วนที่มีอำนาจ แล้วเขียนไว้ในบทความได้ด้วย พร้อมชื่อหน่วยงานและเลขอ้างอิง เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้รายงานมีน้ำหนัก บทความวันที่ 26 กรกฎาคมไม่มีข้อความแบบนี้เลย ไม่มีวันที่รายงานครั้งแรก ไม่มีผู้รับ ไม่มีเลขอ้างอิง มีแค่คลังข้อมูลที่บอกว่าอายุสองปี คำยืนยันว่าได้ภาพมา และคำรับรองของผู้เขียนเองว่าไม่ได้ละเมิดกฎหมายอะไร
เหลือทางอ่านการตัดสินใจเผยแพร่แค่สองทาง และมีแค่สองทางเท่านั้น
ทางแรก เขาเชื่อตามที่มีคนบอกว่าวัสดุนั้นคืออะไร
หากเป็นแบบนั้น เขาก็เผยแพร่ภาพหน้าจอที่ระบุตัวตนกลุ่มได้ กลุ่มที่ถูกอ้างว่ามีภาพการล่วงละเมิดเด็กห้าขวบ ออกสู่คนทั่วไป ทั้งที่กลุ่มถูกลบไปแล้ว และไม่บอกว่าเคยรายงานเรื่องนี้ต่อใคร ตามที่เขาเองบอกว่าวัสดุนั้นคืออะไร การทำแบบนั้นแก้ต่างไม่ได้ ไม่ว่าใครจะเป็นคนเก็บ
อีกทางหนึ่ง เขาไม่เชื่อ
หากเป็นแบบนั้น ข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุดที่เขาเคยเผยแพร่ต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ซึ่งก็คือพาดหัวของเขาเอง ถูกเผยแพร่ทั้งที่ไม่เชื่อว่าจริง ใส่ชายที่มีลูกสองคน บนคำบอกเล่าของแหล่งข่าวรายเดียว คนที่ยอมรับเป็นลายลักษณ์อักษรว่าจ่ายเงินให้เขาโจมตีชายคนนั้น และจ่ายเพิ่มเพื่อลากครอบครัวเข้ามาด้วย
ภาพหน้าจอนั้นแสดงอะไรจริง ๆ
ทุกหัวข้อข้างต้นพูดถึงสิ่งที่ตามมาจากภาพหน้าจอ หัวข้อนี้พูดถึงตัวภาพเอง ภาพชุดนี้คือหลักฐานหลักของบทความ และเป็นสิ่งที่ผู้อ่านถูกชี้ให้ดู ภาพอยู่ในบทความของเขา ใครก็เปิดดูได้
เริ่มจากคำบรรยายที่เขาเขียนไว้ใต้ภาพเอง เขาเผยแพร่ภาพหน้าจอสองภาพ คำบรรยายของเขาเขียนว่า
“Both contain adult porn and drugs groups but only the [ชื่อถูกปกปิด] group shows groups with child sexual abuse material.”(ทั้งสองบัญชีมีกลุ่มสื่อลามกผู้ใหญ่และกลุ่มยาเสพติด แต่มีเพียงบัญชี [ชื่อถูกปกปิด] เท่านั้นที่แสดงกลุ่มซึ่งมีสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็ก) — การปกปิดชื่อเป็นการดำเนินการของเว็บไซต์นี้ คำบรรยายดังกล่าวระบุชื่อบัญชีหนึ่งในสองบัญชี และเว็บไซต์นี้ไม่เผยแพร่ตัวระบุนั้นซ้ำ ด้วยเหตุผลที่ระบุไว้ในหมายเหตุกองบรรณาธิการ
อ่านอีกครั้ง ตามคำบรรยายของเขาเอง ภาพหนึ่งในสองภาพที่เขาเผยแพร่ ไม่มีเนื้อหาแบบนั้นอยู่เลย เป็นกลุ่มสื่อลามกผู้ใหญ่และกลุ่มยาเสพติด แต่ภาพนั้นก็ยังถูกเผยแพร่ ใต้พาดหัวข่าวเรื่องเครือข่ายล่วงละเมิดเด็ก ในบทความที่พุ่งเป้าไปที่ชายซึ่งถูกระบุชื่อ และมีลูกสองคน นี่ไม่ใช่การถอดความ ไม่มีการอนุมาน นั่นคือประโยคของเขาเอง เรื่องหลักฐานของเขาเอง วางอยู่ใต้ภาพนั้นตรง ๆ
ต่อไป ดูว่าภาพนั้นเป็นภาพประเภทไหน ภาพชุดนี้คือรายการไดเรกทอรี รายชื่อกลุ่มแบบที่ผู้ใช้เทเลแกรมทุกคนเห็นเวลาเปิดดูรายการ ไม่ใช่บทสนทนา ไม่ใช่ไฟล์สื่อ ไม่ใช่รายชื่อสมาชิก รายการแบบนี้บอกได้อย่างเดียวว่ากลุ่ม ชื่ออะไร ไม่บอกว่าข้างในมีอะไร ใครโพสต์ ใครอ่าน หรือชายที่ถูกระบุชื่อในบทความเคยอยู่ในกลุ่มหรือไม่ บทความเอาข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุด ไปวางบนภาพประเภทที่รองรับมันไม่ได้
และขอให้ดูสิ่งที่ปรากฏบนรายการนั้น กลุ่มจำนวนหนึ่งมีเครื่องหมาย 18+ กำกับอยู่ ป้ายนี้คือป้ายเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ของแพลตฟอร์มเอง ใช้กับเนื้อหาที่จำกัดอายุคนเข้าถึง และป้ายนี้ตรงข้ามกับข้อกล่าวหา เพราะสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กไม่ถูกจำกัดด้วยอายุบนแพลตฟอร์มไหนในโลก แต่จะถูกลบทิ้ง ดรัมมอนด์เองก็เขียนไว้ในบทความเดียวกันว่ากลุ่มพวกนี้ถูกลบไปแล้ว กลุ่มที่แพลตฟอร์มจำกัดอายุ คือกลุ่มที่แพลตฟอร์มจัดว่าเป็นเนื้อหาผู้ใหญ่ ส่วนกลุ่มที่แพลตฟอร์มระบุว่ามีสื่อล่วงละเมิดเด็ก ไม่ได้ป้ายกำกับ แต่หายไปเลย
จากนั้น ดูสิ่งที่ไม่มี ในรายการไม่มีข้อความไหนพูดถึงผู้เยาว์ เด็ก หรืออายุ และไม่มีข้อความไหนพูดถึงการขาย การซื้อ หรือการแลกเปลี่ยน ตรงนี้ควรหยุดคิดสักครู่ เพราะคำว่า ซื้อขาย เป็นคำของบทความเอง ที่ใช้บรรยายสิ่งที่กลุ่มพวกนั้นทำ ข้อกล่าวหาบอกว่ามีการซื้อขายวัสดุ แต่หลักฐานที่ให้มาคือรายชื่อกลุ่ม สองอย่างนี้คนละเรื่องกัน และไม่มีคำบรรยายภาพไหนเปลี่ยนอย่างหนึ่งให้เป็นอีกอย่างได้
ชื่อกลุ่มพวกนั้นเป็นที่รู้จักทั่วไปว่าเป็นกลุ่มสื่อผู้ใหญ่ขนาดใหญ่มาก การรู้แบบนี้ไม่ต้องเข้าถึงกลุ่มไหนเลย และไม่มีการอ้างว่าเข้าถึง ไม่มีใครเข้ากลุ่ม ไม่มีใครเปิดดู ไม่มีใครตรวจสอบข้างในกลุ่มไหนทั้งนั้น แค่ชื่อกลุ่มอย่างเดียวก็บอกได้แล้วว่าเป็นกลุ่มแบบไหน และนั่นคือประเด็น กลุ่มพวกนั้นไม่ได้ลึกลับ ไม่ได้ถูกซ่อน และไม่ใช่อย่างที่พาดหัวข่าวบอก
หัวข้อนี้ไม่ได้ขอให้ผู้อ่านเชื่ออะไรลอย ๆ ภาพหน้าจออยู่ในบทความของเขา คำบรรยายอยู่ใต้ภาพ ดูตัวหลักฐาน อ่านพาดหัวข่าวที่อยู่เหนือมัน แล้วตัดสินเองว่าสองอย่างนี้ไปด้วยกันหรือไม่
เขาตอบแล้ว และนี่คือสิ่งที่เขาเขียน
หน้านี้เผยแพร่เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 2026 วันรุ่งขึ้น แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ เขียนบทความใหม่อีกฉบับ พาดหัวข่าวเอาแผนขายกางเกงในมือสองมาต่อกับ “ความเชื่อมโยงกับสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็ก” บทความยาวกว่าฉบับแรกและเพิ่มข้อกล่าวหาใหม่เข้ามาอีกหลายเรื่อง ทั้งธุรกิจขายกางเกงในมือสอง เว็บไซต์เอสคอร์ต อีเมลหลายบัญชี การดึงข้อมูล งานเว็บแคมช่วงโควิด และคำถามเรื่องใบอนุญาตทำงาน
แต่ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ส่วนสำคัญ ส่วนสำคัญคือประโยคเดียวที่เขาเขียนถึงตัวเอง
1. เขายกข้อกฎหมายขึ้นมาเอง แล้วข้อกฎหมายนั้นก็ย้อนกลับมาหักล้างเรื่องที่เขาเล่า
เมื่ออธิบายว่าทำไมการสืบสวนของเขาจึงหยุดอยู่แค่นั้น เขาเขียนว่า
“It is illegal to join these groups.”(การเข้าร่วมกลุ่มเหล่านี้ผิดกฎหมาย)
หนึ่งวันหลังจากหัวข้อเรื่องกฎหมายในหน้านี้เผยแพร่ออกไป เขาก็ระบุสถานะทางกฎหมายด้วยตัวเองทั้งที่ไม่มีใครถาม และเขาเขียนประโยคนี้ในบทความฉบับเดียวกับที่บอกผู้อ่านว่าวัสดุของเขามาจากคนที่อยู่ข้างในกลุ่มเหล่านั้น และถ่ายภาพหน้าจอเก็บไว้ตลอดสองปี
สองอย่างนี้เป็นจริงพร้อมกันไม่ได้ ถ้าการเข้าร่วมผิดกฎหมาย การเข้าถึงจากด้านในเป็นเวลาสองปีก็ไม่ใช่การสืบสวน แต่เป็นพฤติการณ์ต่อเนื่องของคนที่ไม่เคยถูกระบุตัว ไม่เคยอธิบายเหตุผล และไม่เคยแจ้งหน่วยงานใดเลย หรือถ้าการเข้าร่วมไม่ผิดกฎหมาย เหตุผลที่เขาบอกว่าทำให้ต้องหยุดก็ไม่ใช่เหตุผลจริง
ลองวางบทความสองฉบับของเขาไว้ข้างกัน วันที่ 26 กรกฎาคม เขายืนยันกับผู้อ่านว่า “ไม่มีการละเมิดกฎหมายใดในกระบวนการนี้” วันที่ 28 กรกฎาคม เขาเขียนว่าการเข้าร่วมกลุ่มเหล่านี้ผิดกฎหมาย สองวัน สองบทความ พฤติการณ์เดียวกัน แต่ข้อสรุปทางกฎหมายตรงกันข้าม และฉบับหลังคือฉบับที่บรรยายสิ่งที่แหล่งข่าวของเขาทำมาตลอดสองปี
ข้อความตรงนี้ไม่ได้กล่าวหาเขา แต่ยกคำพูดของเขามาตรง ๆ ความขัดแย้งนี้เป็นของเขาเองทั้งหมด อยู่เป็นลายลักษณ์อักษร และมีวันที่กำกับไว้
2. เขาบอกว่าใครเป็นแหล่งข่าว แต่ตัดเรื่องสำคัญที่สุดออกไป
บทความฉบับต่อเนื่องเปิดเผยที่มาของวัสดุอย่างชัดเจนผิดปกติ ตามคำอธิบายของเขาเอง เรื่องทั้งหมดตั้งอยู่บนบันทึกของอดัม ฮาวเวลล์ และเขาบรรยายฮาวเวลล์ว่าเป็น นักลงทุนที่ถูกโกง
สิ่งที่บทความไม่ได้บอกผู้อ่านเกี่ยวกับชายคนนี้มีดังนี้ วันที่ 28 สิงหาคม 2025 ศาลไทยพิพากษาว่าเขามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา จากข้อกล่าวหาชุดเดียวกันนี้ต่อบุคคลคนเดียวกันนี้ เขายังถูกฟ้องคดีอาญาอีกสามคดีและคดีแพ่งอีกหนึ่งคดีจากข้อเท็จจริงชุดเดียวกัน ทุกคดีอยู่ระหว่างการพิจารณา ในจำนวนนั้นมีข้อหาที่มาจากการแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน เขาออกจากประเทศไทยไปอยู่ดูไบแล้ว และมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่าเขาเสนอเงินจ้างให้ทำแคมเปญนี้ รวมถึงจ่ายเพิ่มเพื่อให้พุ่งเป้าไปที่ครอบครัว
ไม่มีข้อเท็จจริงข้อใดในนั้นปรากฏในบทความเลย ผู้อ่านบทความวันที่ 28 กรกฎาคมได้รับข้อมูลเพียงว่าแหล่งข่าวคือนักลงทุนที่เสียเงิน คำบรรยายนั้นถูกต้องตามตัวอักษร และเป็นคำบรรยายเดียวที่ทำให้เรื่องทั้งหมดนี้อ่านแล้วดูเหมือนงานข่าว
ผู้อ่านตรวจสอบตัวแหล่งข่าวได้เอง ทั้ง ข้อความที่เขาเสนอเงินจ้าง และ คำพิพากษากับคดีที่ยังค้างอยู่
3. เรื่องกางเกงในมือสอง
ชั้นเชิงของพาดหัวคือการเอาแผนขายกางเกงในมือสองมาไว้ในประโยคเดียวกับสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ไม่มีอะไรในบทความเชื่อมสองเรื่องนี้เข้าด้วยกัน เพราะไม่มีอะไรเชื่อมกันตั้งแต่แรก
เรื่องจริงเป็นเรื่องธรรมดา เพื่อนคนหนึ่งกำลังเริ่มธุรกิจขายกางเกงในมือสองระหว่างผู้ใหญ่ที่ยินยอมกันเอง และขอให้ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ช่วยทำการตลาดให้ เขาก็ช่วย และเขายังพูดถึงเรื่องนี้อย่างเปิดเผยในช่องยูทูบของตัวเองในเวลานั้น ในชื่อของตัวเอง ต่อหน้าผู้ชมทั่วไป ขณะที่เรื่องกำลังเกิดขึ้น สุดท้ายเพื่อนคนนั้นตัดสินใจไม่ทำต่อ และธุรกิจก็ไม่เคยเปิดตัว
การขายกางเกงในมือสองระหว่างผู้ใหญ่เป็นเรื่องถูกกฎหมายทั้งในอังกฤษและในประเทศไทย เป็นมุมหนึ่งของตลาดสินค้าผู้ใหญ่ที่ถูกกฎหมาย ต่อให้ฟังดูไม่หรูหรา และไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับข้อกล่าวหาในพาดหัวเลย บทความยืนยันว่าสองเรื่องนี้เชื่อมกัน แล้วก็ไม่มีอะไรมารองรับต่อเลยสักอย่าง นี่คือรูปแบบเดียวกับที่ใช้มาตลอดทั้งแคมเปญ คือวางธุรกิจผู้ใหญ่ที่ถูกกฎหมายไว้ข้างข้อกล่าวหาทางอาญา แล้วปล่อยให้ผู้อ่านทำงานส่วนที่หลักฐานทำไม่ได้
รายละเอียดที่ปิดเรื่องนี้คือคลิปวิดีโอ การปิดบังไม่ได้หน้าตาเหมือนการลงคลิปในช่องของตัวเองในชื่อของตัวเอง
4. เว็บไซต์เอสคอร์ต
เขาถือหุ้นส่วนน้อยในเว็บไซต์ผู้ใหญ่แห่งหนึ่ง จากพอร์ตเว็บไซต์จำนวนมากที่เขาโปรโมตและร่วมลงทุน เป็นธุรกิจผู้ใหญ่ที่ถูกกฎหมาย ไม่ใช่อาชญากรรม ไม่ได้ปิดบัง และไม่ใช่สิ่งที่พาดหัวกล่าวหา
มีข้อแตกต่างหนึ่งที่ต้องแยกให้ชัด เพราะเว็บไซต์นี้ระวังเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้น การรับฝากโฮสต์โดเมนที่คนอื่นเป็นคนเขียนและควบคุมเนื้อหา คือจุดยืนในเรื่องเว็บไซต์ที่ตอบไว้ที่ Lie #15 และ Lie #55 เป็นเรื่องหนึ่ง ส่วน การถือหุ้นส่วนน้อยในธุรกิจผู้ใหญ่ที่ถูกกฎหมาย เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เป็นคนละข้อเท็จจริงกัน มีคำตอบคนละแบบกัน และไม่มีข้อใดเป็นความผิดอาญา จุดร่วมของทั้งสองเรื่องคือวิธีการของดรัมมอนด์ไม่แยกระหว่างคำว่า ผู้ใหญ่ กับคำว่า ผิดกฎหมาย เพราะข้อกล่าวหาของเขาต้องอาศัยการที่ผู้อ่านไม่แยกเช่นกัน
5. อีเมลหลายบัญชี
บทความหยิบเรื่องที่ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ใช้อีเมลหลายบัญชีมาขยาย เขามีอยู่หลายร้อยบัญชี กระจายอยู่ตามเว็บไซต์ของตัวเอง เว็บไซต์ของหุ้นส่วน ธุรกิจต่าง ๆ และบริการที่สมัครไว้ ใครที่ทำกิจการมากกว่าสองสามแห่งก็มีแบบเดียวกัน ไม่มีบัญชีไหนถูกซ่อน และไม่มีบัญชีไหนถูกสร้างขึ้นเพื่อเรื่องนี้
ประเด็นที่เกี่ยวข้องไม่ใช่ว่ามีกี่บัญชี แต่คือรายชื่อในบทความมาจากไหน คำตอบคือมาจากความทรงจำของอดีตหุ้นส่วนธุรกิจว่าบัญชีไหนน่าจะเป็นของไบรอัน นั่นคือแหล่งที่มาของการชี้ตัว และแหล่งนั้นก็คือคนในข้อ 2
6. เรื่อง “การดึงข้อมูล”
บทความฉบับต่อเนื่องยกการดึงข้อมูลขึ้นมาเป็นสิ่งที่ผูกบัญชีเข้ากับตัวบุคคล มันทำแบบนั้นไม่ได้ และเหตุผลเป็นเรื่องเทคนิค ไม่ใช่เรื่องวาทศิลป์
การดึงข้อมูลเก็บได้เฉพาะสิ่งที่มองเห็นได้ในที่สาธารณะ ทั้งชื่อที่แสดง ชื่อผู้ใช้ ชื่อกลุ่ม หรืออะไรก็ตามที่หน้าเว็บแสดงออกมา สิ่งที่มันมองไม่เห็นคือใครอยู่หลังบัญชี การพิสูจน์ว่าสองบัญชีถูกใช้งานโดยคนคนเดียวกัน ต้องใช้ข้อมูลฝั่งแพลตฟอร์ม ทั้งข้อมูลการลงทะเบียน เบอร์โทรศัพท์ที่ใช้เปิดบัญชี รหัสประจำเครื่อง ประวัติหมายเลขไอพี และบันทึกการเข้าใช้งาน เทเลแกรมเป็นผู้เก็บข้อมูลเหล่านี้ และเปิดเผยข้อมูลนี้ให้เฉพาะเจ้าหน้าที่ผู้บังคับใช้กฎหมายตามกระบวนการทางกฎหมายเท่านั้น ไม่ให้ใครอื่น นักข่าวหรือเอกชนคนใดก็หาข้อมูลชุดนี้มาแสดงไม่ได้ และการดึงข้อมูลก็เข้าไม่ถึงมันเลย
อีกอย่างคือไม่มีการแสดงผลการดึงข้อมูลออกมาเลย ไม่มีวิธีการ ไม่มีวันที่ ไม่มีชื่อผู้ทำ ไม่มีเครื่องมือ ไม่มีผลลัพธ์ ไม่มีอะไรที่ผู้อ่านจะตรวจสอบได้หรือผู้เชี่ยวชาญจะทดสอบได้ เป็นรูปแบบเดียวกับข้อกล่าวอ้างเรื่องวัสดุใน ข้อกล่าวหาที่ 14 และ ข้อกล่าวหาที่ 17 คือบรรยายถึงหลักฐานแทนที่จะแสดงหลักฐาน แล้วให้คำบรรยายทำหน้าที่แทน
ปัญหาเรื่องชื่อผู้ใช้ก็ยังอยู่ครบเหมือนเดิม การดึงข้อมูลไม่สามารถทำให้บัญชีหนึ่งกลายเป็นของคนที่ชื่อผู้ใช้จริงไม่ตรงกับบัญชีนั้นได้
7. งานเว็บแคมช่วงโควิด
ประเทศไทยปิดบาร์อยู่เกือบสองปี ตอนที่ปิด ผู้หญิงราว 300 คน ขาดรายได้ในชั่วข้ามคืน ขณะที่ค่าเช่ายังต้องจ่ายตามกำหนด
สิ่งที่ตั้งขึ้นมารองรับคืองานเว็บแคมสำหรับผู้ใหญ่ ถูกกฎหมาย ทำระหว่างผู้ใหญ่ด้วยกัน และทำอย่างเปิดเผย ช่วยให้คนหลายร้อยคนมีงานทำตลอดช่วงปิด ควบคู่ไปกับการแจกอาหารราว 1,000 มื้อต่อวัน ให้คนในพื้นที่ที่ไม่มีงาน ไม่มีส่วนไหนถูกปิดบัง มีการบันทึกไว้อย่างเปิดเผยในเวลานั้น รวมถึงบนยูทูบด้วย และทั้งหมดหยุดลงเมื่อบาร์กลับมาเปิด
วิธีที่บทความหยิบเหตุการณ์เดียวกันนี้ไปใช้ก็น่าสังเกต บทความยังใช้ภาพไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มอบผลไม้ให้เจ้าหน้าที่ในงานของเดอะพัทยานิวส์ เป็นหลักฐานว่าเขาใช้สื่อโปรโมตตัวเอง ช่วงเวลานั้นธุรกิจของเขาปิดหมด และการไปร่วมงานเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของการรณรงค์ร่วมกับพรรณิภา ฟลาวเวอร์ส ภรรยาของเขา เพื่อยื่นเรื่องขอให้เปิดบาร์อีกครั้ง เพื่อให้คนทำงานหลายพันคนในเมืองกลับมามีรายได้ การรณรงค์นั้นมีส่วนทำให้บาร์ได้กลับมาเปิด
การแจกอาหารระหว่างเมืองปิด การรักษาพนักงานให้ยังได้รับเงินเดือน และการยื่นเรื่องขอให้คนทั้งอุตสาหกรรมได้กลับไปทำงาน ถูกนำเสนอเป็นหลักฐานว่าคนคนนี้มีนิสัยชั่วร้าย ไม่มีมุมไหนที่การรายงานแบบนี้จะเรียกว่าซื่อสัตย์ได้
8. ใบอนุญาตทำงาน
ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ถือใบอนุญาตทำงานในประเทศไทยมาหลายปี และเขาอยู่นอกประเทศไทยมากกว่าอยู่ในประเทศ เพราะต้องดูแลลูกชายที่อาร์เจนตินา กลับอังกฤษปีละครั้ง และเดินทางไปกัมพูชากับจีนเพื่อธุรกิจ
บทความหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาโดยไม่ได้กล่าวหาว่ามีการทำผิดข้อใด เพราะไม่มีข้อให้กล่าวหา รูปแบบการเดินทางไม่ใช่ความผิดปกติทางกฎหมายคนเข้าเมือง และไม่เคยมีหน่วยงานไทยแห่งใดตั้งคำถามเรื่องสถานะของเขาเลย
9. เดอะพัทยานิวส์
เขาเป็นผู้ให้ทุน เขาไม่มีบทบาทด้านบรรณาธิการและไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะเผยแพร่อะไร เรื่องนี้เป็นจริงมาตลอด และดรัมมอนด์ก็ได้รับแจ้งซ้ำแล้วซ้ำอีก
ความจริงด้านการเงินคือส่วนที่ผู้อ่านของเขาไม่เคยได้รับรู้ สื่อนี้ไม่ได้กำไร มันใกล้เคียงกับงานการกุศลมากกว่าธุรกิจ ที่ให้ทุนเพราะเมืองนี้แทบไม่มีสื่อภาษาอังกฤษรายงานข่าว ไม่ใช่เพราะหวังผลตอบแทน
และถ้าดูจากงานเขียนของเขาเอง นี่คือเรื่องที่กระตุ้นเขามากที่สุด สำนักข่าวภาษาอังกฤษที่มีทุนหนุนในพัทยาคือสิ่งที่แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ อยากทำแล้วทำไม่สำเร็จ ตรงนี้พูดตรง ๆ แทนที่จะพูดเป็นนัย และผู้อ่านชั่งน้ำหนักกับปริมาณงานได้เอง คือบทความยี่สิบเอ็ดชิ้น สิบแปดเดือน เป้าหมายคนเดียว และวนกลับมาที่หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า
10. จำนวนบาร์และจำนวนพนักงาน
ตัวเลขบาร์และพนักงานถูกนำมาใช้ซ้ำจากบทความก่อนหน้า และตอบไว้แล้วตรงที่มันถูกกล่าวครั้งแรก ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่มีบทบาทในการบริหารงานประจำวันมาตั้งแต่ปี 2018 ส่วนกรอบคิดที่ถือว่าการลงทุนเท่ากับการควบคุม ตอบไว้ที่ Lie #2 การพูดซ้ำในบทความใหม่ไม่ได้ทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหม่
11. ตัวคนที่กล่าวหา
แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ ออกจากประเทศไทยเมื่อเดือนมกราคม 2015 หลังอยู่ที่นั่นราวยี่สิบห้าปี เขาอ้างว่ามีภัยคุกคามต่อความปลอดภัย ในเวลานั้นเขาก็มีคำพิพากษาว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญาในไทยสองคดี ทั้งสองคดีเป็นโทษรอลงอาญา และยังมีคดีอื่นตามมาอีก สื่อไทยในเวลานั้นรายงานว่าคดีความเป็นปัจจัยสำคัญในการเดินทางออกนอกประเทศ ควบคู่ไปกับเรื่องภัยคุกคามที่เขาอ้าง
ตอนนี้เขาเขียนถึงคดีความในไทยที่ฟ้องคนอื่น จากนอกเขตอำนาจศาลที่เขาเดินออกมา มีคดีหมิ่นประมาทค้างอยู่กับตัวเขาเอง และเขาไม่เคยตอบสักคดีเดียว หนังสือบอกกล่าวก่อนฟ้องตามกระบวนการของอังกฤษสองฉบับ ส่งโดยสำนักงานทนายความ Cohen Davis เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2025 และ 18 กุมภาพันธ์ 2026 ได้รับคำตอบที่มีเนื้อหาเพียงข้อเดียวจากทั้งสองฉบับ คือการอ้างว่าฟ้องผิดเขตอำนาจ ไม่มีคำตอบเรื่องเนื้อหาเลย และไม่มีข้อความเท็จข้อใดในกว่าแปดสิบข้อที่บันทึกไว้ถูกถอนหรือแก้ไข
นอกจากนี้ยังมีคำถามว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ในอังกฤษได้ด้วยเงินจากไหน เว็บไซต์นี้ไม่ยืนยันคำตอบในเรื่องนั้นและไม่ตั้งใจจะยืนยัน ข้อมูลที่มีอยู่ในเรื่องนี้ระบุไว้และกำกับว่า ยังไม่ได้รับการยืนยัน ที่หน้านี้ มาตรฐานที่ใช้กับเขาตรงนี้คือมาตรฐานที่เขาไม่เคยใช้กับใคร คือเรื่องที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ก็กำกับไว้ว่ายังพิสูจน์ไม่ได้
12. สิ่งที่บทความฉบับต่อเนื่องไม่มี
เขายกคำปฏิเสธของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มาอ้าง แล้วตอบด้วยประโยคเปรยว่าเขาอาจอยากกลับไปทบทวนคำพูดของตัวเอง นั่นคือการตอบทั้งหมดที่มี ในบทความความยาวขนาดนั้น ที่เขียนขึ้นเพื่อตอบคำชี้แจงที่ละเอียด กลับไม่มีการพูดถึงเรื่องต่อไปนี้เลย
- ชื่อผู้ใช้ที่ไม่ตรงกัน บัญชีที่เขาชี้ว่าเป็นของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่ตรงกับชื่อผู้ใช้ที่ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ใช้จริง ไม่มีการพูดถึง
- คำบรรยายภาพของเขาเองที่ยอมรับว่าภาพหน้าจอหนึ่งในสองภาพที่เขาเผยแพร่ไม่มีวัสดุแบบนั้นอยู่เลย ไม่มีการพูดถึง
- ที่มาของหนังสือถึง AHTD ที่เผยแพร่ไว้แล้ว ได้มาโดยทนายความไทยและเผยแพร่เต็มฉบับที่นี่เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2026 หกสัปดาห์ก่อนที่เขาจะเรียกมันว่าตำรวจทำข้อมูลรั่ว ไม่มีการพูดถึง
- คำถามสิบข้อที่ถามเขาไว้ด้านล่าง ไม่มีข้อใดได้รับคำตอบ
สิ่งที่เขาทำคือเผยแพร่ชื่อผู้ใช้ของบัญชีปลอมเต็ม ๆ เว็บไซต์นี้ยังคงปกปิดชื่อนั้นไว้ ด้วยเหตุผลที่ระบุไว้ในหมายเหตุบรรณาธิการ คือบัญชีที่ไม่ใช่ของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ก็ต้องเป็นของใครสักคน และจะไม่มีอะไรในหน้านี้เป็นตัวชี้ทางให้ผู้อ่านไปหาบัญชีนั้น
สรุป สิ่งที่บทความฉบับต่อเนื่องเพิ่มเข้ามาคือการช่วยทำการตลาดที่ถูกกฎหมาย การถือหุ้นในธุรกิจที่ถูกกฎหมาย อีเมลจำนวนหนึ่ง การดึงข้อมูลที่ไม่มีใครเคยเห็น และช่วงโรคระบาดที่มีคนได้กินอิ่มและมีงานทำ ส่วนที่บทความลบออกไปคือสิ่งเดียวที่เรื่องของเขาตั้งอยู่ เพราะเขาเอ่ยชื่อแหล่งข่าวโดยไม่เอ่ยถึงคำพิพากษา และยังส่งมอบประโยคที่อยู่ต้นหัวข้อนี้ให้ด้วย ประโยคที่เขาระบุเองว่าพฤติการณ์เบื้องหลังหลักฐานของเขาผิดกฎหมาย สองวันหลังจากเขายืนยันว่าไม่มีการละเมิดกฎหมายใดเลย
เทเลแกรมจัดการกับวัสดุประเภทนี้อย่างไรจริง ๆ
บทความวันที่ 26 กรกฎาคม ขอให้ผู้อ่านเชื่อภาพข้อเท็จจริงชุดหนึ่ง คือมีกลุ่มที่ถูกถ่ายภาพหน้าจอซ้ำ ๆ ตลอดสองปี ซื้อขายสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กอย่างเปิดเผย บนแพลตฟอร์มที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ภาพนี้เอาไปเทียบกับบันทึกที่แพลตฟอร์มเผยแพร่เองได้ และพอเทียบแล้วก็ไม่ค่อยตรงกัน
เอกสารด้านความปลอดภัยของเทเลแกรมเองระบุว่า “since 2018, public images are automatically checked against a hash database of CSAM banned by our moderators over the past decade” (ตั้งแต่ปี 2018 ภาพสาธารณะถูกตรวจสอบโดยอัตโนมัติเทียบกับฐานข้อมูลแฮชของสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กที่ผู้ดูแลของเราสั่งห้ามไว้ตลอดทศวรรษที่ผ่านมา) และว่า “in 2024, we expanded this database with hashes from organizations like the Internet Watch Foundation” (ในปี 2024 เราขยายฐานข้อมูลนี้ด้วยแฮชจากองค์กรอย่าง Internet Watch Foundation) ระบบจับคู่แฮชทำงานอัตโนมัติ และมีผลตั้งแต่ตอนอัปโหลด วัสดุที่ระบบรู้จักแล้วจะถูกระบุลายนิ้วมือดิจิทัล และถูกบล็อกก่อนแพร่กระจาย เทเลแกรมเผยแพร่รายงานความโปร่งใสเรื่องการลบเนื้อหาแบบนี้ทุกวัน ผ่านช่องทาง stopCA และรายงานว่าได้บล็อกกลุ่มและช่องที่เกี่ยวข้องกับสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กไปแล้ว 326,630 รายการในปี 2026 หัวหน้าฝ่ายสื่อมวลชนของเทเลแกรม Remi Vaughn ระบุขนาดของการดำเนินการไว้ว่า “hundreds of thousands of child abuse materials each month” (วัสดุล่วงละเมิดเด็กหลายแสนรายการต่อเดือน) ส่วนความร่วมมือกับ IWF ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2024 ได้เพิ่มชุดข้อมูลแฮชของ IWF ระบบตรวจจับด้วย AI และการบล็อกลิงก์ โดยระบุชัดเจนว่าใช้กับ “public parts of the site” (ส่วนที่เป็นสาธารณะของแพลตฟอร์ม)
สิ่งที่หน้านี้ไม่ได้กล่าวอ้าง
วัสดุแบบนี้เข้าไปอยู่บนเทเลแกรมได้จริง IWF ยืนยันว่ามีรายงานสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กบนแพลตฟอร์มนี้หลายพันรายการ ในช่วงปี 2022 จนถึงความร่วมมือปี 2024 บางส่วนอยู่ในประเภทร้ายแรงที่สุด หน้านี้ไม่ได้บอกว่าเนื้อหาแบบนั้นมีอยู่บนแพลตฟอร์มไม่ได้ และโดยธรรมชาติของระบบแฮช ระบบจับได้เฉพาะวัสดุที่ฐานข้อมูลรู้จักอยู่แล้ว ส่วนวัสดุที่เพิ่งผลิตใหม่ กับเนื้อหาในแชทส่วนตัวหรือแชทลับ เป็นคนละเงื่อนไข การบอกข้อจำกัดนี้ไม่ใช่การยอมถอย แต่คือความต่างระหว่างข้อกล่าวอ้างที่ตรวจสอบได้ กับข้อกล่าวอ้างที่ตรวจสอบไม่ได้
ประเด็นที่แคบกว่าคือประเด็นสำคัญตรงนี้ และขอให้สังเกตว่าไม่ได้ขึ้นกับความร่วมมือกับ IWF เลย เพราะความร่วมมือนั้นเริ่มเดือนธันวาคม 2024 ซึ่งอยู่กลางช่วงเวลาที่บทความพูดถึง ประเด็นนี้ยืนอยู่บนฐานข้อมูลแฮชของเทเลแกรมเอง ที่ใช้มาตั้งแต่ ปี 2018 ครอบคลุมทั้งช่วง กลุ่มเปิดเป็นที่ที่ซื้อขายวัสดุที่ระบบรู้จักแล้วได้ยากมาก โดยไม่มีใครมายุ่งนานสองปี เพราะการอัปโหลดในพื้นที่สาธารณะถูกระบุลายนิ้วมือดิจิทัลอัตโนมัติ พื้นที่นั้นสมาชิกทุกคนเห็น และรายงานได้ ยอดการลบอยู่ระดับหลักแสนต่อเดือน พร้อมรายงานทุกวัน นั่นคือส่วนที่ถูกตรวจเข้มที่สุดและรายงานง่ายที่สุดของแพลตฟอร์ม ไม่ใช่ที่ที่คลังข้อมูลแบบนี้จะสะสมเงียบ ๆ ได้ตลอดยี่สิบสี่เดือน
และดรัมมอนด์ก็ปิดทางของตัวเอง เขาเขียนว่า “the CSAM groups here have already all been taken down by Telegram” ประโยคนี้วางกลุ่มพวกนั้นไว้ในพื้นที่ที่ถูกตรวจ รายงานได้ และมีผู้ดูแลพอดี แปลว่าแพลตฟอร์มเจอแล้วและจัดการแล้ว เขาจะเอาทั้งสองอย่างพร้อมกันไม่ได้ ทั้งข้อที่ว่ากลุ่มลึกลับพอจะอยู่ได้สองปีโดยไม่มีใครเห็น และข้อที่ว่ากลุ่มชัดพอที่เทเลแกรมจะเจอแล้วลบทิ้ง
เรื่องที่เขาเล่าจึงต้องการให้วัสดุนั้นเป็นสองอย่างที่ขัดกันในเวลาเดียวกัน คือร้ายแรงพอจะเป็นพาดหัว และทนพอจะถูกถ่ายภาพหน้าจอครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดยี่สิบสี่เดือน บนส่วนของแพลตฟอร์มที่ออกแบบมาเพื่อกันเรื่องแบบนี้โดยเฉพาะ กลุ่มเปิดขนาดใหญ่แบบที่เขาลงภาพ มีอยู่จริงจำนวนมาก และเต็มไปด้วยสื่อผู้ใหญ่ สแปม ลิงก์หลอกลวง กับเหยื่อล่อ การกระโดดจากตรงนั้นไปถึงพาดหัวข่าว คือสาระทั้งหมดของบทความ และเป็นการกระโดดที่ทำโดยไม่มีหลักฐานให้ผู้อ่านตรวจสอบเลยสักชิ้น
กฎหมายว่าอย่างไรเกี่ยวกับการเก็บรวบรวมและการเผยแพร่วัสดุเช่นนี้
ส่วนนี้ทำอะไร และไม่ทำอะไร
ส่วนนี้ ไม่ได้กล่าวหาว่าแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ กระทำความผิดใด และไม่ควรอ่านไปในทางนั้น เว็บไซต์นี้ไม่รู้ว่าเขาถือวัสดุอะไรอยู่ เก็บไว้ที่ไหน หรือวัสดุนั้นเป็นภาพอะไรจริง ๆ และจะไม่พูดเกินกว่านั้น เพราะการยืนยันในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ คือพฤติกรรมที่เว็บไซต์นี้ตั้งขึ้นมาเพื่อบันทึกว่าเขาทำ สิ่งที่ตามมาข้างล่างคือตัวบทกฎหมายที่เผยแพร่แล้ว วางเทียบกับสิ่งที่เขาเขียนถึงการกระทำของตัวเอง ผู้อ่านตัดสินเอง และทุกข้อความในหัวข้อนี้พูดแบบมีเงื่อนไขทั้งหมด คือ หากวัสดุนั้นเป็นอย่างที่เขาบอกว่าเป็น กฎหมายจะว่าอย่างไร
ภาพหน้าจอไม่ใช่การกระทำที่เบากว่า กฎหมายอังกฤษถือว่าเป็นการ “ผลิต” (making) ภาพอนาจารเด็ก ในคดี R v Bowden [2000] 2 Cr App R (S) 26 ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า การดาวน์โหลดและพิมพ์ภาพอนาจาร ถือเป็นการผลิตภาพนั้น ตามมาตรา 1(1)(a) แห่ง Protection of Children Act 1978 (พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก ค.ศ. 1978)
ในคดี R v Smith; R v Jayson [2002] EWCA Crim 683 ศาลไปไกลกว่านั้นอีก โดยวินิจฉัยว่า การทำให้ภาพปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ถือเป็นการผลิตภาพนั้น แนวปฏิบัติของสำนักงานอัยการสูงสุดอังกฤษ (Crown Prosecution Service) ยืนยันว่า “การผลิต” รวมถึงการเปิดไฟล์แนบในอีเมล การดาวน์โหลดภาพมาแสดงบนหน้าจอ การเก็บไว้ในโฟลเดอร์ การได้รับผ่านโซเชียลมีเดียแม้ไม่ได้ร้องขอ และการถ่ายทอดสด
ฐานความผิด มาตรา 1(1) แห่ง Protection of Children Act 1978 ครอบคลุมการถ่าย การยินยอมให้ถ่าย และการผลิต ภาพแบบนั้น (มาตรา 1(1)(a)) · การแจกจ่ายหรือแสดง (มาตรา 1(1)(b)) · การครอบครองโดยเจตนาแจกจ่าย (มาตรา 1(1)(c)) · และการโฆษณา (มาตรา 1(1)(d)) โทษสูงสุดจำคุกสิบปี ส่วนการครอบครองเฉย ๆ อยู่ใต้มาตรา 160 แห่ง Criminal Justice Act 1988 โทษสูงสุดห้าปี มาตรา 1(1)(b) คือบทที่ครอบคลุมการแจกจ่ายหรือการแสดงภาพ แยกต่างหากจากการผลิตและการครอบครอง
ข้อต่อสู้ ซึ่งขอพูดอย่างเป็นธรรม มาตรา 1(4) แห่งพระราชบัญญัติ ค.ศ. 1978 และมาตรา 160(2) แห่งพระราชบัญญัติ ค.ศ. 1988 มีข้อต่อสู้อยู่จริง คือการมี “เหตุอันชอบด้วยกฎหมาย” ในการกระทำ และการที่ผู้ถูกกล่าวหาไม่เคยเห็นภาพนั้น และไม่มีเหตุให้สงสัยว่าเป็นภาพอนาจาร มาตรา 160(2)(c) ยังครอบคลุมวัสดุที่ได้รับมาโดยไม่ได้ร้องขอ และไม่ได้เก็บไว้เกินสมควร ข้อต่อสู้พวกนี้มีอยู่จริง และข้อไหนใช้ได้ในกรณีไหน เป็นเรื่องที่ศาลต้องวินิจฉัย ไม่ใช่เว็บไซต์นี้
แต่ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับนักข่าว และตรงนี้คือส่วนที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ มาตรา 1B แห่งพระราชบัญญัติ ค.ศ. 1978 คือข้อยกเว้นเพื่อการดำเนินคดีอาญา ใช้ได้เฉพาะกับฐานความผิดการผลิต และใช้ได้เฉพาะกับคนตามรายชื่อปิดเท่านั้น คือคนที่จำเป็นต้องทำเพื่อการป้องกัน การสืบหา หรือการสืบสวนอาชญากรรม หรือเพื่อการดำเนินคดีอาญา · สมาชิกหน่วยข่าวกรอง Security Service (MI5) หรือ Secret Intelligence Service (MI6) · GCHQ · และตั้งแต่มาตรา 214 แห่ง Online Safety Act 2023 ก็รวมเจ้าหน้าที่ Ofcom ที่ทำหน้าที่ด้านความปลอดภัยออนไลน์ นักข่าวไม่อยู่ในรายชื่อนี้ และแนวปฏิบัติของสำนักงานอัยการสูงสุดว่าด้วยภาพอนาจารเด็ก ก็ไม่ได้บันทึกข้อต่อสู้เรื่องการทำข่าว หรือเรื่องประโยชน์สาธารณะไว้เลย
Internet Watch Foundation ระบุไว้อย่างตรงไปตรงมา IWF คือองค์กรของสหราชอาณาจักรที่ตั้งขึ้นมารับรายงานเรื่องพวกนี้โดยเฉพาะ องค์กรนี้ระบุว่า “It is against the law to actively seek out child sexual abuse images, even if the motivation is to subsequently report the content to the IWF or the Police” (การจงใจค้นหาภาพล่วงละเมิดทางเพศเด็กเป็นการผิดกฎหมาย แม้แรงจูงใจจะเป็นการนำไปรายงานต่อ IWF หรือตำรวจในภายหลังก็ตาม) และว่า “specifically searching for content to report to the IWF or the Police would not be a protected defence in court” (การค้นหาเนื้อหาเพื่อเอาไปรายงานต่อ IWF หรือตำรวจโดยเฉพาะ ไม่ถือเป็นข้อต่อสู้ที่ศาลคุ้มครอง) คำแนะนำขององค์กรต่อคนที่เจอวัสดุแบบนี้ คือให้รายงานตำแหน่งที่พบ แล้ว “delete any images or URLs… from your device(s) as soon as you have reported them” (ลบภาพหรือ URL ใด ๆ ออกจากอุปกรณ์ของท่านทันทีที่รายงานแล้ว) กล่าวคือ รายงาน แล้วลบทิ้ง นั่นคือหลักเกณฑ์ที่ต้องนำมาเทียบกับข้อความ “two of many scans taken over two years”
เรื่องนี้ไม่ใช่ทฤษฎี เคยเกิดขึ้นแล้วกับสถานีโทรทัศน์ระดับชาติ
เดือนมีนาคม 2017 นักข่าว BBC สืบสวนเรื่องภาพล่วงละเมิดเด็กที่แพร่ในกลุ่มเฟซบุ๊ก แล้วส่งตัวอย่างภาพให้เฟซบุ๊ก ตามที่เฟซบุ๊กขอเอง เป็นเงื่อนไขของการให้สัมภาษณ์ เฟซบุ๊กยกเลิกการสัมภาษณ์ แล้วแจ้งเรื่องนักข่าวกลุ่มนั้นต่อ CEOP (หน่วยงานคุ้มครองเด็กจากการแสวงประโยชน์และคุ้มครองออนไลน์) และ National Crime Agency (สำนักงานอาชญากรรมแห่งชาติ) — รายงานของ Press Gazette ตั้งข้อสังเกตว่า ทั้งบันทึกความเข้าใจของอุตสาหกรรม และ Protection of Children Act 1978 ที่รองรับอยู่ ไม่มีข้อต่อสู้เรื่องประโยชน์สาธารณะ สำหรับผู้สื่อข่าวที่สืบสวนเครือข่ายล่วงละเมิดเด็ก — นั่นคือ BBC ที่มีฝ่ายกฎหมายเต็มรูปแบบ ทำงานโดยสุจริต ในงานสืบสวนที่ได้รับมอบหมาย กรณีนี้ตอบข้อโต้แย้งที่ว่า “แต่เขาเป็นนักข่าว” ไว้ก่อนจะมีใครยกขึ้นมา
ประเทศไทย กลุ่มที่ถูกพูดถึง ผู้เสียหายที่ถูกพูดถึง คำร้องทุกข์ และหน่วยงานตำรวจในเรื่องนี้ เป็นของไทยทั้งหมด มาตรา 287/1 และมาตรา 287/2 เพิ่มเข้ามาในประมวลกฎหมายอาญา โดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 24) พ.ศ. 2558 และครอบคลุมไฟล์ที่เก็บในระบบคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์เคลื่อนที่ไว้ชัดเจน ตามมาตรา 287/1 การครอบครองสื่อลามกอนาจารเด็กเพื่อแสวงหาประโยชน์ทางเพศสำหรับตนเอง มีโทษจำคุกไม่เกินห้าปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ และ การส่งต่อสื่อดังกล่าวแก่ผู้อื่นมีโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนสี่หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ส่วนมาตรา 287/2 ครอบคลุมการผลิต การมีไว้ในครอบครอง การนำเข้าหรือส่งออก การแจกจ่าย การแสดงต่อสาธารณะ และการเผยแพร่ข้อมูลที่ช่วยให้เข้าถึงสื่อพวกนี้ เพื่อการค้า มีโทษจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบปี และปรับตั้งแต่หกหมื่นบาทถึงสองแสนบาท
ซึ่งพากลับมาที่ประโยคหนึ่งในบทความ ที่ไม่มีใครขอให้เขียน ดรัมมอนด์เขียนขึ้นเอง กลางย่อหน้าที่กำลังเล่าว่าเขารวบรวมอะไรมาบ้าง “Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.” เขาไม่บอกว่าหน่วยงานไหนตรวจสอบข้อสรุปนี้ ไม่ระบุเขตอำนาจ ไม่อ้างผู้มีอำนาจคนใด เป็นการรับรองตัวเอง ที่แทรกเข้ามาในย่อหน้าที่ยังไม่มีใครถามเขาสักคำ คำถามเรื่องความชอบด้วยกฎหมายจึงอยู่ในความคิดก่อนการเผยแพร่อย่างชัดเจน และได้รับคำตอบจากผู้เขียนเอง เกี่ยวกับตัวเขาเอง โดยไม่อ้างอิงผู้ใด
สิบคำถามที่บทความไม่ได้ตอบ
คำถามเหล่านี้ถามต่อแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ โดยตรง แต่ละข้อตอบได้ในประโยคเดียว และคำตอบแต่ละข้ออยู่ในวิสัยของผู้ที่เผยแพร่บทความ เขาเป็นผู้เผยแพร่ภาพหน้าจอ เป็นผู้บรรยายวัสดุที่เขาบอกว่าได้มา และเป็นผู้เลือกว่าจะพิมพ์สิ่งใด
ข้อ 1.คุณทราบได้อย่างไรว่ามีอะไรอยู่ในกลุ่มเหล่านั้น
เนื้อหาในกลุ่มเทเลแกรม เห็นได้เฉพาะสมาชิกในกลุ่ม การจะบอกว่าข้างในมีการซื้อขายอะไร ต้องเคยอยู่ข้างในกลุ่ม
ข้อ 2.คุณรู้ได้อย่างไรว่ามีอะไรวางขาย
การบอกว่าวัสดุถูกซื้อขาย คือการพูดถึงธุรกรรม ทั้งข้อเสนอ ราคา และผู้ซื้อ นั่นคือความรู้ของคนที่เข้าร่วม ไม่ใช่ของคนที่มองจากข้างนอก
ข้อ 3.ใครอยู่ในกลุ่มพวกนั้นตลอดสองปี แล้วทำไมถึงอยู่ต่อ
บทความบอกว่าภาพถูกเก็บ 'ตลอดสองปี' และระบุชื่อแหล่งข่าวที่เอาภาพไปให้ตำรวจ แปลว่ามีคนเข้าถึงกลุ่มได้ตลอดช่วงเวลานั้น แต่บทความไม่เคยถามว่าทำไมต้องเข้าถึงต่อหลังถ่ายภาพครั้งแรก และตอนนั้นแจ้งใครหรือเปล่า
ข้อ 4.เรื่องนี้รายงานครั้งแรกเมื่อไร ต่อใคร เลขอ้างอิงอะไร
คนที่เจอวัสดุแบบนี้จริง ย่อมรายงานทันที ทั้งต่อแพลตฟอร์ม และต่อหน่วยงานหรือสายด่วนที่มีอำนาจ แค่บอกวันที่ ผู้รับ และเลขอ้างอิงบรรทัดเดียว คำถามนี้ก็จบ แต่ไม่มีข้อมูลสักอย่าง
ข้อ 5.ทำไมต้องเผยแพร่ภาพหน้าจอ ในเมื่อกลุ่มถูกลบไปแล้ว
บทความบอกเองว่ากลุ่ม 'ถูกเทเลแกรมปิดไปหมดแล้ว' การเผยแพร่จึงไม่ช่วยให้ใครค้นหา รายงาน หรือทำให้กลุ่มถูกลบได้ เหลืออย่างเดียวคือการแพร่กระจาย
ข้อ 6.ภาพที่ 'ได้มา' คือภาพอะไร แล้วใครอนุญาต
บทความบอกเองว่าได้ภาพมา แล้วยืนยันในประโยคเดียวกันว่าไม่ผิดกฎหมาย โดยไม่บอกชื่อหน่วยงาน ไม่บอกเขตอำนาจ ไม่บอกว่าใครเป็นคนตรวจสอบข้อสรุปนั้น
ข้อ 7.ทำไมชื่อผู้ใช้ในภาพหน้าจอ ถึงไม่ตรงกับชื่อที่ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ใช้มาตั้งแต่วันสมัคร
ดรัมมอนด์เป็นคนถือภาพหน้าจอ เขาจึงเป็นคนเดียวที่เอาชื่อในภาพไปวางเทียบกับชื่อที่ไบรอันใช้เปิดเผยมากว่าสิบปีได้ แล้วชี้ว่าตรงกัน เขาไม่ได้ทำ
ข้อ 8.คุณจะเปิดเผยวันที่สร้างบัญชีทั้งสองหรือไม่
วันที่สร้างบัญชีอยู่กับแพลตฟอร์ม ศาลหรือแพลตฟอร์มขอตรวจสอบได้ ข้อมูลบรรทัดเดียวนี้ก็ตัดสินได้แล้วว่าบัญชีเป็นอย่างที่บทความอ้าง หรือถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการนี้ ทั้งบทความและแหล่งข่าวไม่เคยเอามาแสดง
ข้อ 9.คลังภาพสองปี เข้ากับหลัก 'รายงานแล้วลบทิ้ง' ตรงไหน
Internet Watch Foundation (IWF) แนะนำคนที่เจอวัสดุแบบนี้ว่า ให้รายงานตำแหน่งที่พบ แล้วลบภาพและลิงก์ออกจากอุปกรณ์ทันที บทความเล่าเรื่องตรงข้าม คือสะสมไว้ยี่สิบสี่เดือน แล้วจบด้วยการเผยแพร่ ไม่ใช่การรายงาน
ข้อ 10.หากเป็นกลุ่มสาธารณะ กลุ่มพวกนั้นรอดระบบตรวจแฮชอัตโนมัติมาสองปีได้อย่างไร และหากไม่ใช่กลุ่มสาธารณะ ใครเป็นคนเชิญเข้าไป
เทเลแกรมตรวจภาพสาธารณะด้วยระบบแฮชอัตโนมัติมาตั้งแต่ปี 2018 และขยายฐานข้อมูลด้วยข้อมูล IWF ในปี 2024 หากเป็นกลุ่มสาธารณะ การอยู่รอดมาสองปีต้องมีคำอธิบาย หากเป็นกลุ่มปิด ก็ต้องมีคนได้รับเชิญเข้าไปแล้วอยู่ต่อ บทความไม่บอกว่ากรณีไหน ทั้งที่ความต่างตรงนี้ตัดสินทุกอย่าง
เหตุใดหน้านี้จึงไม่ระบุชื่อสิ่งใดเลย
หน้านี้ไม่ได้เอาภาพหน้าจอจากบทความของดรัมมอนด์มาลงซ้ำ ไม่ได้บอกชื่อกลุ่มหรือช่องเทเลแกรม ไม่บอกลิงก์คำเชิญ ไม่บอกชื่อผู้ใช้ ทั้งชื่อของบัญชีปลอม และชื่อของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เอง
ชื่อผู้ใช้ถูกปิดไว้ด้วยเหตุผลสองอย่างที่ต่างกัน ชื่อของบัญชีปลอมถูกปิด เพราะเว็บไซต์นี้จะไม่เอาตัวระบุที่โยงกับวัสดุแบบนี้กลับเข้าสู่การเผยแพร่อีก และเพราะตามที่บทความบอกเอง ชื่อพวกนั้นโยงกับกลุ่มที่บทความบรรยายว่ามีการซื้อขายภาพเด็ก
ส่วนชื่อของไบรอันถูกปิด เพราะการเผยแพร่เท่ากับยื่นแม่แบบให้คนต่อไปเอาไปแอบอ้าง ซึ่งเกิดขึ้นมาแล้ว ใครที่มีเหตุอันสมควรจะตรวจสอบความไม่ตรงกันนี้ ไม่ว่าตำรวจ แพลตฟอร์ม หรือศาล ขอข้อมูลทั้งสองได้จากทนายความของเขา
นี่ไม่ใช่ข้อจำกัดของข้อโต้แย้ง แต่ เป็นตัวข้อโต้แย้งเอง ทุกข้อในหน้านี้พูดได้โดยไม่ต้องลงตัวระบุซ้ำสักรายการเดียว แปลว่าเรื่องนี้รายงานได้ ถ้ามีเรื่องให้รายงานจริง โดยไม่ต้องลงตัวระบุพวกนั้นเหมือนกัน
เหตุใดบทความนี้จึงต่างจากอีกยี่สิบเอ็ดบทความ
- นี่คือข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุดเท่าที่จะกล่าวหาคนเป็นพ่อแม่ได้ ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มีลูกสองคนเรียนหนังสืออยู่ในประเทศไทย ข้อกล่าวหาแบบนี้ไม่ต้องมีคนเชื่อก็ได้ผลแล้ว แค่ค้นหาเจอก็พอ นั่นคือเหตุผลที่ต้องตอบให้ครบ ไม่ใช่ปล่อยผ่าน
- ข้อกล่าวอ้างหลักตรวจสอบได้ และตรวจแล้วไม่จริง มีบัญชีเทเลแกรมบัญชีเดียว ชื่อผู้ใช้เดียว เหมือนชื่อบน LINE ไม่เปลี่ยนตั้งแต่วันสมัคร และยังเปิดอยู่ ชื่อในภาพหน้าจอเป็นคนละชื่อ ดรัมมอนด์ถือภาพหน้าจอไว้ เขาเทียบเองได้ก่อนเผยแพร่
- การแจ้งเบาะแสที่เป็นฐานของเรื่องทั้งหมด ไม่เคยเกิดขึ้น ไม่มีหน่วยงานไหนติดต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เรื่องคำร้องทุกข์แบบนี้ โครงเรื่องทั้งหมดของบทความ คือถูกเตือน ตกใจ แล้วลบทิ้ง ตั้งอยู่บนเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิด
- วัสดุโผล่มาหลังหมายศาล ไม่ใช่ก่อน ตลอดหลายปีที่อดัม ฮาวเวลล์ เป็นหุ้นส่วนธุรกิจของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่มีการพูดเรื่องแบบนี้เลย เรื่องเพิ่งโผล่หลังฮาวเวลล์ได้รับหมายศาลฉบับแรกในคดีหมิ่นประมาทที่ถูกฟ้อง ช่วงเดียวกับที่การโจมตีย้ายไปอยู่บนบัญชีนิรนาม และเริ่มส่งผ่านดรัมมอนด์
- ข้อกล่าวหาชุดเดียวกันนี้เคยยื่นต่อตำรวจสามหน่วยงานแล้ว และไม่เกิดผลอะไร อดัม ฮาวเวลล์ ยื่นข้อกล่าวหาเนื้อหาเดียวกันต่อตำรวจพัทยาและตำรวจกรุงเทพฯ ในปี 2024 และต่อกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ ในจดหมายที่เผยแพร่เต็มฉบับแล้ว ผ่านมาราวสองปี ไม่มีการตั้งข้อกล่าวหาต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เลย
- แหล่งข่าวเป็นคนเดิม เป็นคนที่ถูกพิพากษาว่าหมิ่นประมาท และเป็นคนจ่ายเงินให้ผู้เขียน บทความของดรัมมอนด์เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2025 เขียนว่า 'we were contacted by Howell who unloaded his files' ฮาวเวลล์ถูกพิพากษาว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2025 และยอมรับเป็นลายลักษณ์อักษรว่าจ่ายเงินให้ดรัมมอนด์โจมตีไบรอัน และจ่ายเพิ่มเพื่อลากครอบครัวเข้ามาด้วย
บัญชีเดียว ชื่อผู้ใช้เดียว ไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่วันสมัคร
ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ใช้ชื่อผู้ใช้บนเทเลแกรมเป็นชื่อเดียวกับบน LINE เขาเลือกชื่อนี้ครั้งเดียวตอนเปิดใช้งานทั้งสองแอป ไม่เคยเปลี่ยนสักครั้ง บัญชีเทเลแกรมยังเปิดอยู่ถึงวันนี้
ตลอดหลายปีในพัทยา เขาให้ชื่อผู้ใช้นี้กับพนักงาน ผู้ส่งของ ลูกค้า นักข่าว ทนายความ และหุ้นส่วนธุรกิจ รวมถึงคนที่ตอนนี้เป็นปฏิปักษ์กับเขา ชื่อนี้จึงไม่ใช่ชื่อลึกลับ และไม่ใช่ชื่อที่เพิ่งมี
ชื่อผู้ใช้ในภาพหน้าจอที่เผยแพร่วันที่ 26 กรกฎาคม ไม่ใช่ชื่อนั้น มีสองบัญชี และเป็นบัญชีปลอมแอบอ้าง บนเทเลแกรม คนสร้างบัญชีเลือกชื่อแสดงและรูปโปรไฟล์ได้เอง สองอย่างนี้จึงไม่ยืนยันตัวตนใคร ชื่อผู้ใช้ต่างหากคือตัวระบุที่มีความหมาย และเป็นตัวที่ไม่ตรงกัน
เรื่องสำคัญไม่ได้อยู่แค่ว่าบทความผิด แต่อยู่ที่ ดรัมมอนด์คือคนที่อยู่ในฐานะจับข้อผิดนี้ได้ดีที่สุด เขาถือภาพหน้าจอไว้ ชื่อผู้ใช้จริงของไบรอันเปิดเผยมากว่าสิบปี เอามาวางเทียบกันใช้เวลาสามสิบวินาที และเป็นการตรวจสอบอย่างแรกที่ผู้สื่อข่าวทำ ก่อนจะบอกว่าบัญชีหนึ่งเป็นของใคร บทความไม่มีร่องรอยว่าเคยตรวจสอบเลย
การแอบอ้างเป็นไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่ใช่ข้อกล่าวอ้างใหม่ที่คิดขึ้นเพื่อหน้านี้ บัญชีบน X ที่ใช้ชื่อแสดงว่า “Bryan Flowers Pattaya Commentary” ซึ่งเขาไม่ได้เป็นผู้ใช้งาน และถูกใช้โพสต์เนื้อหาโจมตีและเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวในชื่อของเขา มีบันทึกอยู่ในคลังหลักฐานของเว็บไซต์นี้เอง พร้อมภาพบันทึกหน้าจอ สิบภาพ ลงวันที่ตลอดปี 2025 (/attacks/x) คลังนี้รวบรวมและเผยแพร่ ก่อนบทความวันที่ 26 กรกฎาคม 2026 นานมาก และนี่คือเรื่องสำคัญ เพราะข้อที่ว่ามีคนอื่นใช้บัญชีในชื่อของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่ใช่คำอธิบายที่เพิ่งคิดขึ้นมาตอบข้อกล่าวหานี้ แต่อยู่ในบันทึกพร้อมภาพหลักฐานมาก่อนแล้ว ตั้งแต่ก่อนข้อกล่าวหาจะออกมา
บันทึกชุดเดียวกันยังระบุว่า ดรัมมอนด์และฮาวเวลล์ใช้บัญชีปลอม เพื่อผูกชื่อไบรอันเข้ากับเหตุการณ์ที่เขาไม่เกี่ยวข้อง (Lie #45) ใช้ปฏิบัติการ 112 บัญชีบน Quora (Lie #48) และเครือข่ายบัญชีนิรนามบน Reddit (Lie #49) บนภูมิหลังแบบนี้ ชื่อผู้ใช้ที่ไม่ผ่านการตรวจสอบในภาพหน้าจอ ไม่ใช่หลักฐานว่าใครอยู่เบื้องหลัง และคนเดียวที่ตรวจสอบชื่อผู้ใช้ก่อนเผยแพร่ได้ ก็เลือกไม่ตรวจ
ประเด็นรอง และเป็นประเด็นรองชัด ๆ ถึงบัญชีพวกนั้นจะเป็นของเขาจริง ซึ่งไม่ใช่ ภาพหน้าจอก็ยังไม่พิสูจน์สิ่งที่บทความอ้างอยู่ดี เทเลแกรมยอมให้คนอื่นดึงผู้ใช้เข้ากลุ่มได้ โดยไม่ต้องขอความยินยอม และไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า การมีชื่ออยู่ในกลุ่มจึงไม่ใช่หลักฐานว่าเลือกเข้าเอง และภาพรายชื่อสมาชิกก็ไม่ใช่หลักฐานว่าใครโพสต์หรือใครดูอะไร ข้อนี้บันทึกไว้ให้ครบ ไม่ใช่คำอธิบายสำรอง เพราะบัญชีพวกนั้นไม่ใช่บัญชีของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส
เสาหลักที่ค้ำบทความทั้งเรื่องไว้
พาดหัวข่าวไม่ได้บอกว่าไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ถูกกล่าวหา แต่บอกว่าเขา ถูกเตือน ว่ากองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลางปล่อยคำร้องทุกข์ให้ผู้ถูกกล่าวหาเอง แล้วเขาตอบสนองด้วยการทำลายหลักฐาน
ลำดับเหตุการณ์นี้แหละที่เปลี่ยนข้อกล่าวหาไร้หลักฐาน ให้กลายเป็นเรื่องราวเรื่องความผิด ตัดส่วนนี้ออก ก็ไม่เหลืออะไรให้เผยแพร่ นอกจากจดหมายของฮาวเวลล์ ที่วนอยู่ในมือคนมาสองปีแล้ว และไม่ทำให้เกิดข้อกล่าวหาใด
การติดต่อแบบนั้นไม่เคยเกิดขึ้น ไม่มีเจ้าหน้าที่จากกองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง กองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ ตำรวจพัทยา ตำรวจกรุงเทพฯ หรือหน่วยงานไหน ติดต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เรื่องคำร้องทุกข์แบบนี้ ไม่ว่าโดยตรง ผ่านคนกลาง หรือผ่านทนายความ ไม่มีคำเตือน และไม่มีการลบอะไร
ข้อกล่าวอ้างนี้ยังมีปัญหาในตัวเอง ที่บทความไม่เคยสังเกต เรื่องนี้ต้องให้ตำรวจทุจริตพอจะส่งคำร้องทุกข์ลับให้ชายที่ถูกกล่าวหา และพร้อมกันก็ต้องทำงานดีพอจะรับ เข้าใจ และดำเนินการกับคำร้องนั้นตั้งแต่ต้น แต่บทความเดียวกันกลับไม่รายงานว่ามีสำนวนคดี หมายเรียก การสอบปากคำ การยึดของกลาง หรือข้อกล่าวหาใดเกิดขึ้นเลย
หน่วยงานที่ทำเอกสารรั่วไหลได้ ก็คือหน่วยงานที่บันทึกเรื่องเป็นเหมือนกัน บันทึกที่ว่างเปล่าจึงแปลว่าคำร้องทุกข์นั้นไปไม่ถึงไหน และนั่นคือสิ่งที่เกิดกับข้อกล่าวหาที่ผ่านการตรวจสอบด้วยพยานหลักฐานไม่ได้
ไม่ได้รั่วไหล แต่ได้มาโดยชอบด้วยกฎหมาย และถูกเผยแพร่ที่นี่ก่อนเขาจะเรียกว่าการรั่วไหลถึงหกสัปดาห์
คำปฏิเสธข้างต้นตอบไปได้แค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งคือ ถ้าไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนแจ้งเบาะแสให้ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส แล้วเขาได้คำร้องทุกข์นั้นมาอย่างไร คำตอบอยู่ในบันทึกสาธารณะ และอยู่มาพักใหญ่แล้ว
ทนายความไทยของไบรอันยื่นคำร้องขออย่างเป็นทางการ แล้วได้เอกสารมาตามช่องทางที่ถูกต้อง เมื่อใครตกเป็นผู้ถูกกล่าวหาในคำร้องทุกข์ในประเทศไทย ทนายความยื่นขอเอกสารแทนคนนั้นได้ ช่องทางนี้มีไว้ด้วยเหตุผลง่าย ๆ คือไม่มีใครตอบข้อกล่าวหาที่ตัวเองไม่ได้รับอนุญาตให้เห็น
อดัม ฮาวเวลล์ เขียนจดหมายกล่าวหาไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ว่าทำผิดร้ายแรง แล้วยื่นต่อตำรวจ ทนายความของไบรอันก็ทำในสิ่งที่ทนายความมีไว้ทำ คือขอเอกสารที่ลูกความถูกกล่าวหาอยู่ข้างใน
การเปิดเผยเอกสารให้ผู้ถูกกล่าวหา ไม่ใช่การรั่วไหล แต่คือความต่างระหว่างระบบกฎหมายกับข่าวลือ บทความเอาการที่ทนายความทำหน้าที่ตามวิชาชีพตามปกติ ไปรายงานว่าเป็นการทุจริตของตำรวจ ซึ่งเท่ากับขอให้ผู้อ่านยอมรับสิ่งที่บทความไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ ว่า ชายที่ถูกกล่าวหาในเรื่องเลวร้ายที่สุด ไม่ควรมีช่องทางตามกฎหมายที่จะรู้ว่าตัวเองถูกกล่าวหาว่าอะไร
วันที่ ซึ่งผู้ใดก็ตรวจสอบได้
11 มิถุนายน 2026
ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เผยแพร่จดหมายของฮาวเวลล์ถึงผู้บังคับการกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ ฉบับเต็ม บนเว็บไซต์นี้ที่ /evidence/howell-ahtd-letter พร้อมคำโต้แย้งทีละข้อกล่าวหา โดยระบุที่มาของเอกสารไว้บนหน้าเดียวกันอย่างเปิดเผยว่า “Working English translation of the Thai original. Obtained via Bryan's Thai counsel. The Thai original is held on file.” (คำแปลภาษาอังกฤษฉบับใช้งานจากต้นฉบับภาษาไทย ได้มาผ่านทนายความไทยของไบรอัน ต้นฉบับภาษาไทยเก็บรักษาไว้)
26 กรกฎาคม 2026 — หกสัปดาห์ต่อมา
แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ เผยแพร่ข้อความว่าตำรวจไทย “leaked the full text of the complaint” ให้แก่ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส และใช้เรื่องนี้เป็นพาดหัวข่าว
คำตอบเผยแพร่ไว้แล้ว อยู่บนหน้าที่ว่าด้วยเอกสารฉบับเดียวกับที่เขากำลังเขียนถึง และอยู่มาหลายสัปดาห์ก่อนเขาจะเขียน เขาจะไม่ได้อ่าน หรืออ่านแล้วเขียนข้ามประโยคที่ตอบเขาไปก็ตาม การ “รั่วไหล” ก็ไม่ใช่ข้อค้นพบ แต่เป็นข้อสันนิษฐานที่เขาเดาเอาเอง จากการที่ไบรอันมีจดหมายฉบับนั้นอยู่ และเขาตรวจสอบข้อเดานั้นได้ด้วยการอ่านบรรทัดเดียว
และลองดูสิ่งที่บทความขอให้เชื่อ เกี่ยวกับชายที่เผยแพร่เอกสารนั้นเอง ตามที่ดรัมมอนด์เล่า ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ถูกเจ้าหน้าที่ทุจริตแจ้งเตือนลับ ๆ แล้วตอบสนองด้วยการทำลายหลักฐาน
ความจริงคือ เขาเอาเอกสารนั้นขึ้นอินเทอร์เน็ตในชื่อตัวเองทั้งฉบับ รวมทุกข้อกล่าวหาที่เอกสารนั้นพูดถึงเขา แล้วตอบโต้ทีละข้อ คนที่ปกปิดอะไรไม่ทำแบบนี้ นี่คือกลวิธีเดียวกับข้อ 2 ที่ทำงานกลับด้าน ข้อนั้น สิ่งที่ถูกลบถูกยกมาเป็นหลักฐานความผิด ส่วนข้อนี้ สิ่งที่ถูกเอาขึ้นเผยแพร่กลับถูกมองข้ามทั้งหมด เพราะไม่เข้ากับเรื่องที่เล่า
ส่วนคำร้องทุกข์พวกนั้น ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่เคยถูกสอบปากคำเลย ไม่เคยถูกเรียกสอบ ไม่เคยถูกออกหมายเรียก ไม่เคยถูกแจ้งข้อกล่าวหา ไม่เคยถูกเรียกไปพบ โดยหน่วยงานไหนก็ตาม ในคำร้องทุกข์ฉบับไหนก็ตามที่อดัม ฮาวเวลล์ ยื่นไว้ เวลาไหนก็ตาม
ข้อความนี้หนักกว่าคำว่า “ไม่มีการตั้งข้อกล่าวหา” และตั้งใจให้หนักกว่า เพราะการไม่มีข้อกล่าวหา อาจแปลว่ามีการพิจารณาแล้วยุติไป แต่กรณีนี้ต่างออกไป ตลอดคำร้องทุกข์หลายฉบับ ต่อหน่วยงานหลายแห่ง เป็นเวลาหลายปี ไม่มีสิ่งใดที่ฮาวเวลล์ยื่นไว้ ไปถึงเกณฑ์ที่จะตั้งคำถามกับชายที่เขากล่าวหาได้แม้แต่ข้อเดียว
และตอนนี้คำร้องทุกข์พวกนั้นกลายเป็นตัวคดีเสียเอง ในบรรดาคดีอาญาที่อยู่ระหว่างพิจารณาต่ออดัม ฮาวเวลล์ ในประเทศไทย มีข้อกล่าวหาที่เกิดจากการแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน และจดหมายที่ทนายความของไบรอันได้มา ก็เป็นพยานหลักฐานในคดีพวกนั้น เอกสารที่บทความบอกว่ารั่วไหลมาโดยการทุจริต จึงเป็นเอกสารที่กำลังใช้ดำเนินคดีกับชายที่เขียนมันขึ้นมาเอง
คำร้องทุกข์หลายฉบับ หน่วยงานหลายแห่ง เวลาหลายปี ทุกฉบับผ่านมือคนที่มีอำนาจดำเนินการ มีทรัพยากรสืบสวน และไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปกป้องไบรอัน ฟลาวเวอร์ส แต่ไม่มีฉบับไหนทำให้เกิดแม้แต่คำถามเดียว ไม่ต้องพูดถึงข้อกล่าวหา คนเดียวที่เคยถือว่าข้อกล่าวหาของอดัม ฮาวเวลล์ เป็นข้อเท็จจริงที่ยืนยันแล้ว คือแอนดรูว์ ดรัมมอนด์
อดัม ฮาวเวลล์ เป็นผู้ส่งมอบ และเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อวัสดุนั้น
เว็บไซต์นี้ไม่ได้บอกว่าอดัม ฮาวเวลล์ เป็นคนสร้างบัญชีปลอมทั้งสองด้วยตัวเอง นั่นเป็นคำถามของแพลตฟอร์มและของศาล และวางไว้ตรงนี้ในฐานะคำถาม ไม่ใช่ข้อวินิจฉัย สิ่งที่มีบันทึกและไม่มีใครเถียง คือเส้นทางที่วัสดุนี้เดินทางไปถึงดรัมมอนด์
- ดรัมมอนด์กล่าวไว้เอง บทความของเขาเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2025 ระบุว่า “we were contacted by Howell who unloaded his files” และบทความวันที่ 26 กรกฎาคมก็สร้างขึ้นจากแฟ้มเอกสารชุดเดียวกัน โดยระบุชื่อฮาวเวลล์ว่าเป็นผู้นำวัสดุเทเลแกรมไปให้ตำรวจ
- ฮาวเวลล์จ่ายเงินให้ดรัมมอนด์เผยแพร่ ในถ้อยคำที่เขาเขียนเองบน Facebook Messenger ว่า “I told him I will give him a percent” และ “I paid him extra to drag Bryan's family and friends into it” เก็บรักษาไว้ที่ /evidence/paid-to-troll
- และผู้ให้เงินสนับสนุนก็อธิบายมาตรฐานการตรวจสอบไว้เอง ในข้อความชุดเดียวกัน เขากล่าวถึงดรัมมอนด์ว่า “He says he just needs one person to says its true and he don't check” (เขาบอกว่าเขาแค่ต้องการคนหนึ่งคนที่บอกว่ามันจริง แล้วเขาก็ไม่ตรวจสอบ) และ “he's the only one willing to attack without asking questions” (เขาเป็นคนเดียวที่ยอมโจมตีโดยไม่ถามคำถาม) นี่คือคำตอบว่าทำไมชื่อผู้ใช้ที่ไม่ตรงกับชื่อของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ถึงถูกเผยแพร่ในฐานะบัญชีของเขา คือคนจ่ายเงินค่าบทความเป็นคนส่งมา และไม่มีใครตรวจสอบ
- ศาลไทยได้ประเมินข้อกล่าวหาของเขาแล้ว ฮาวเวลล์ถูกพิพากษาว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2025 (จำคุกหกเดือน รอลงอาญา) ตามคำฟ้องของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส บนชุดข้อเท็จจริงเดียวกัน
- ตอนนี้เขาไม่อยู่ในเขตอำนาจศาลแล้ว ยังมีคดีอาญาอีกสามคดีข้อหาแจ้งความเท็จ และคดีแพ่งอีกหนึ่งคดี อยู่ระหว่างพิจารณาต่อเขา บนชุดข้อเท็จจริงเดียวกัน เขาออกจากประเทศไทยไปดูไบเมื่อต้นปี 2026 ตอนที่คดีพวกนั้นยังค้างอยู่ และยังค้างอยู่จนถึงตอนนี้
บันทึกเรื่องแหล่งข่าวรายนี้มีรายละเอียดอยู่ในที่อื่น เรื่องเล่าเรื่องการแสวงประโยชน์จากเด็กที่เคยเสนอมาจากฝ่ายเดียวกันนี้ ถูกหักล้างทีละประเด็นแล้วใน บทวิเคราะห์เรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้เยาว์ ส่วนพฤติกรรมของฮาวเวลล์ภายหลังคำพิพากษา ทั้งการนำวิดีโอที่เป็นเหตุแห่งคดีกลับขึ้นเผยแพร่ใหม่ การเดินทางไปดูไบ และรูปแบบการยื่นข้อกล่าวหาต่อหน่วยงานตำรวจ มีบันทึกไว้ที่ adamhowellwarning.com และ การประเมินฮาวเวลล์ที่ดรัมมอนด์เคยเผยแพร่เอง ก่อนที่ฮาวเวลล์จะมาเป็นแหล่งข่าวของเขา งานชิ้นนั้นระบุว่าฮาวเวลล์เชื่อถือไม่ได้ ต่อมาการประเมินนั้นถูกตัดทอนลง
นักข่าวที่เคยเขียนเองว่าชายคนหนึ่งไว้ใจไม่ได้ แล้วต่อมาสร้างบทความยี่สิบเอ็ดชิ้นบนแฟ้มเอกสารของชายคนนั้น ก็ตอบคำถามเรื่องความน่าเชื่อถือของแหล่งข่าวไปแล้ว ด้วยถ้อยคำของตัวเอง
นั่นคือที่มาของวัสดุเทเลแกรม มันไปถึงสาธารณชนผ่านชายที่จ่ายเงินให้ผู้เผยแพร่ ชายที่ถูกพิพากษาว่ามีความผิดจากข้อกล่าวหาชุดเดียวกัน และตอนนี้อยู่นอกเขตอำนาจศาลที่เขาต้องรับผิดชอบ
ส่วนคำถามว่าใครสร้างบัญชีสองบัญชีในชื่อของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ในช่วงเดียวกับที่ฮาวเวลล์กำลังยื่นข้อกล่าวหาพวกนี้ต่อตำรวจ เป็นคำถามที่ดรัมมอนด์มีหน้าที่ต้องถามแหล่งข่าวของตัวเองก่อนเผยแพร่ และในบทความไม่มีร่องรอยว่าเขาถาม
“หลักฐาน” ปรากฏขึ้นหลังหมายศาล ไม่ใช่ก่อนหน้านั้น
ข้อเท็จจริงที่สำคัญที่สุดของวัสดุชุดนี้ ไม่ใช่เนื้อหา แต่คือวันเวลา
อดัม ฮาวเวลล์ เป็นหุ้นส่วนธุรกิจของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มาหลายปี ตลอดช่วงนั้นไม่มีข้อกล่าวหาเรื่องเทเลแกรม ไม่มีภาพหน้าจอ ไม่มีการยื่นรายงานใด วัสดุโผล่ขึ้นมาหลังเหตุการณ์เดียวเท่านั้น คือ เดือนสิงหาคม 2024 ฮาวเวลล์ได้รับหมายศาลฉบับแรก ในคดีหมิ่นประมาทที่ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ฟ้องเขา คดีนี้ขึ้นทะเบียนในศาลไทยเป็นคดีหมายเลข 888/2567
นับจากจุดนั้น พฤติกรรมของเขาเปลี่ยนรูป การโจมตีรุนแรงขึ้น ย้ายไปอยู่บนบัญชีนิรนามและบัญชีชั่วคราว และส่งผ่านแอนดรูว์ ดรัมมอนด์ แทนที่จะพูดในนามตัวเอง
นี่คือลำดับเหตุการณ์ที่บทความวันที่ 26 กรกฎาคม ไม่เคยวางให้ผู้อ่านเห็น และเป็นลำดับที่กลับด้านเรื่องที่บทความเล่า
ตามที่ดรัมมอนด์เล่า อดีตนักลงทุนที่เป็นห่วงเป็นใย ค้นพบเรื่องเลวร้ายแล้วไปแจ้งตำรวจ แต่ตามบันทึกที่มีอยู่ ชายที่กำลังเจอคดีหมิ่นประมาท เริ่มผลิตข้อกล่าวหาที่แรงขึ้นเรื่อย ๆ จากหลังบัญชีที่ไม่มีชื่อเขา ในช่วงที่เขามีเหตุให้ต้องการอำนาจต่อรองพอดี
บทความให้กรอบเวลาคร่าว ๆ ไว้เอง คำว่า “สองปี” ก่อนเผยแพร่วันที่ 26 กรกฎาคม 2026 ทำให้ช่วงเก็บรวบรวมอยู่ราว กลางปี 2024 เป็นต้นมา เป็นตัวเลขกลม ๆ ที่เขาให้มากลม ๆ และคร่อมหมายศาลเดือนสิงหาคม 2024 พอดี ไม่มีอะไรขึ้นอยู่กับสัปดาห์ที่แน่นอน และหน้านี้ไม่ได้อ้างว่าคำนวณได้ละเอียดกว่าที่แหล่งข้อมูลให้ สิ่งสำคัญคือช่วงเวลาที่ยาวกว่ามาก ซึ่งถูกตัดออกไป
อดัม ฮาวเวลล์ เป็นหุ้นส่วนธุรกิจของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส หลายปี ก่อนเรื่องทั้งหมดนี้ ตามวันเวลาที่บทความให้มาเอง ตลอดช่วงนั้นไม่มีการเก็บอะไรเลย การเก็บเริ่มในปีเดียวกับที่คดีเริ่ม ถ้าวัสดุแบบนี้มีอยู่จริงตลอดช่วงที่เป็นหุ้นส่วนกัน มันต้องโผล่ขึ้นมาในช่วงนั้น และหุ้นส่วนธุรกิจที่เจอเรื่องแบบนี้ ย่อมไม่รอจนถูกฟ้องก่อนแล้วค่อยพูด
ช่วงเวลาเดียวกันนี้ยังก่อให้เกิดจดหมายถึงตำรวจพัทยาและตำรวจกรุงเทพฯ จดหมายถึงผู้บังคับการกองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ที่เผยแพร่เต็มฉบับแล้วที่ /evidence/howell-ahtd-letter ปฏิบัติการบัญชีนิรนามที่บันทึกไว้ที่ /attacks/reddit และ /attacks/quora และการจ่ายเงินให้ดรัมมอนด์ที่ยอมรับเป็นลายลักษณ์อักษรที่ /evidence/paid-to-troll สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เหตุการณ์ที่แยกจากกัน แต่เป็นการตอบสนองเดียวต่อหมายศาลฉบับเดียว ดำเนินไปพร้อมกันในทุกช่องทางที่มี และบัญชีปลอมทั้งสองก็อยู่ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น
ศาลไทยวินิจฉัยไปแล้วว่า การหมิ่นประมาทในเรื่องนี้อยู่ที่ฝ่ายไหน โดยพิพากษาว่าอดัม ฮาวเวลล์ มีความผิด เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2025
สองปี สามหน่วยงาน ไม่มีข้อกล่าวหาใดเลย
บทความวันที่ 26 กรกฎาคม ถูกนำเสนอราวกับเป็นการเปิดโปง แต่ไม่ใช่ สาระของบทความอยู่ในมือเจ้าพนักงานไทยมาราวสองปีแล้ว และชายคนเดียวกันเป็นคนเอาไปยื่น
- ปี 2024 — ตำรวจพัทยาและตำรวจกรุงเทพฯ อดัม ฮาวเวลล์ ยื่นจดหมายกล่าวหาว่าไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เป็นผู้ลักลอบค้ายาเสพติด มีความเกี่ยวข้องกับกลุ่ม Hell's Angels และจำหน่ายสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็ก มีการตรวจสอบแล้ว และไม่มีการตั้งข้อกล่าวหาใดตามมา
- กองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ จดหมายของฮาวเวลล์ถึงผู้บังคับการ ซึ่งเผยแพร่เต็มฉบับแล้วที่ /evidence/howell-ahtd-letter กล่าวหาว่ามี “กลุ่มลับบนแอปพลิเคชันเทเลแกรม” ที่ทำหน้าที่เป็น “ช่องทางค้าประเวณีเด็ก” ซึ่งเป็นข้อกล่าวหาเดียวกัน บันทึกไว้ที่ Lie #76 และไม่มีการตั้งข้อกล่าวหาใดตามมาเช่นกัน
- TICAC บทความวันที่ 26 กรกฎาคมระบุว่ามีการส่งรายงานฉบับเต็มไปยังหน่วยงานปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยีที่กระทำต่อเด็ก และการสืบสวนเบื้องต้นเสร็จสิ้นแล้วรอไฟเขียว ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่เคยได้รับการติดต่อจาก TICAC และไม่ทราบว่ามีการสืบสวนใดเช่นนั้น
เว็บไซต์นี้ไม่ได้เผยแพร่เอกสารยุติเรื่อง และบอกตรง ๆ แบบนี้ แทนที่จะทำให้เข้าใจว่ามี สิ่งที่พูดได้คือจุดยืนที่ตรวจสอบได้ คือข้อกล่าวหาถูกวางต่อหน้าหน่วยงานที่มีอำนาจดำเนินการ หน่วยงานพวกนั้นถือเรื่องไว้มาราวสองปี และ ไม่เคยมีการตั้งข้อกล่าวหาต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส จากเรื่องพวกนั้นเลย ขณะที่อดัม ฮาวเวลล์ ถูกพิพากษาว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา จากข้อกล่าวหาที่เป็นฐานของเรื่อง และออกนอกประเทศไปตอนที่คดีอาญาอีกสามคดี กับคดีแพ่งอีกหนึ่งคดี ยังค้างอยู่
หน่วยงานสองแห่งในรายการข้างบน คือหน่วยงานเดียวกับที่บทความวันที่ 26 กรกฎาคม กล่าวหาว่าทำเอกสารรั่วไหล ละเลยการสืบสวน และร่วมมือกับองค์กรอาชญากรรม บทความจึงต้องการให้หน่วยงานพวกนี้เชื่อถือไม่ได้ ตอนที่ไม่ตั้งข้อกล่าวหาไบรอัน ฟลาวเวอร์ส แต่เชื่อถือได้ ตอนที่แฟ้มเอกสารชุดเดียวกันถูกเอามาใช้กล่าวหาเขา
สรุปข้อกล่าวอ้างในบทความวันที่ 26 กรกฎาคม 2026
ข้อกล่าวอ้าง 22 ข้อจากบทความ พร้อมคำวินิจฉัยเทียบกับบันทึกที่มีอยู่ รายละเอียดแต่ละข้ออยู่ถัดจากตารางนี้
| ข้อกล่าวอ้าง | คำวินิจฉัย |
|---|---|
| #1ตำรวจไทยจากกองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง (CIB) “ทำข้อความทั้งฉบับของคำร้องทุกข์รั่วไหล” ไปยังไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เพื่อแจ้งเตือนว่าเขาถูกกล่าวหาในความผิดเกี่ยวกับภาพอนาจารของเด็กไทย | FABRICATIONกุขึ้นทั้งหมด |
| #2การรั่วไหลดังกล่าวทำให้ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “ปิดบัญชีเทเลแกรมลับ” แทนที่จะยอมให้มีการตรวจสอบ | FABRICATIONกุขึ้นทั้งหมด |
| #3ภาพหน้าจอแสดงให้เห็นว่า “บัญชีเทเลแกรม” ของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มี “กลุ่มสื่อลามกผู้ใหญ่และกลุ่มยาเสพติด” และ “กลุ่มที่มีสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็ก” | FABRICATIONกุขึ้นทั้งหมด |
| #4อดัม ฮาวเวลล์ แสดงให้ตำรวจดูบนเทเลแกรมถึง “กลุ่มที่เขาอยู่ในนั้น ซึ่งมีการซื้อขายวิดีโอลามกของเด็กไทยอายุน้อยเพียงห้าขวบ” | SELF-DEFEATINGขัดแย้งในตัวเอง |
| #5“These are two of many scans taken over two years.” (นี่เป็นสองภาพจากภาพจำนวนมากที่เก็บรวบรวมมาตลอดสองปี) | SELF-DEFEATINGขัดแย้งในตัวเอง |
| #6“The CSAM groups here have already all been taken down by Telegram.” (กลุ่มที่มีสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กเหล่านี้ถูกเทเลแกรมปิดไปหมดแล้ว) | SELF-DEFEATINGขัดแย้งในตัวเอง |
| #7“Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.” (ได้วัสดุอื่นมาอีกจำนวนมากรวมทั้งภาพ ไม่มีการละเมิดกฎหมายใดในกระบวนการนี้) | SELF-DEFEATINGขัดแย้งในตัวเอง |
| #8ภาพหน้าจอที่เผยแพร่พิสูจน์ว่ากลุ่มเหล่านั้นมีเนื้อหาใด และมีการซื้อขายสิ่งใดภายในกลุ่ม [เป็นการสรุปจุดยืนหลักของบทความ ไม่ใช่การอ้างอิงคำพูดโดยตรง] | LACKINGขาดข้อเท็จจริงสำคัญ |
| #9มีการส่งรายงานฉบับเต็มพร้อมวิดีโอไปยัง TICAC (กองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยีที่กระทำต่อเด็ก) ซึ่ง “ได้ทำการสืบสวนเบื้องต้นเสร็จสิ้นแล้วและกำลังรอไฟเขียว” | UNVERIFIEDไม่มีการพิสูจน์ |
| #10ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เป็นที่รู้จักในชื่อ ‘lamok’ ซึ่งเป็นคำแสลงไทยที่หมายถึงผู้มีความคิดสกปรกหรือลามก ในฐานะผู้ดูแลเว็บบอร์ดท่องเที่ยวทางเพศหยาบคายของเขาเอง | MISLEADINGทำให้เข้าใจผิด |
| #11อดัม ฮาวเวลล์ “ได้ลงทุนราว 460,000 ดอลลาร์สหรัฐ ในธุรกิจสถานบันเทิงยามค่ำคืนของฟลาวเวอร์ส คือ Night Wish Group” | MISLEADINGทำให้เข้าใจผิด |
| #12Night Wish Group เป็น “บริษัทปลอมที่ดำเนินการในลักษณะองค์กรอาชญากรรม เกี่ยวข้องกับการฉ้อโกง การหลอกลวงคริปโต และการฟอกเงิน” | FABRICATIONกุขึ้นทั้งหมด |
| #13ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “ใส่ชื่อบาร์ทั้งหมดของเขาไว้ในชื่อของตัวแทนอำพราง” และ “จ้างนักท่องเที่ยวต่างชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษ ให้ทำงานเป็นผู้จัดการบาร์โดยผิดกฎหมายด้วยวีซ่านักเรียนมาเป็นเวลาสิบปี” | FALSEเป็นเท็จ |
| #14“มีการยักย้ายเงินหลายล้านบาททุกเดือนเป็นเงินสดใส่ซองไปให้นักลงทุนต่างชาติที่พำนักอยู่ในพัทยาด้วยวีซ่านักเรียนที่ฟลาวเวอร์สจัดหาให้” | UNVERIFIEDไม่มีการพิสูจน์ |
| #15ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “สร้างเว็บไซต์หยาบคาย เช่น Jizzflicker.com และ Belts of Mongering” รวมถึงเนื้อหาที่ถูกเก็บถาวรซึ่งบรรยายถึงผู้หญิงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยในเชิงลดทอนศักดิ์ศรี | MISLEADINGทำให้เข้าใจผิด |
| #16บันทึกถึงนักลงทุนเดือนธันวาคม 2023 เรื่อง “การกอบกู้บริษัท” ระบุค่าใช้จ่าย 11.5 ล้านบาท โดยมี “ตำรวจทุจริตอยู่ในลำดับต้นของรายการเหตุผล” | MISLEADINGทำให้เข้าใจผิด |
| #17อดัม ฮาวเวลล์ มีไฟล์บันทึกเสียงของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ขณะ “ติดต่อกับตำรวจ” ซึ่งแสดงว่าภายใน 48 ชั่วโมงหลังการเข้าตรวจค้น Flirt Bar เขา “หาตำรวจและผู้พิพากษาในกรุงเทพฯ ที่ยินดีช่วยเหลือได้แล้ว” | UNVERIFIEDไม่มีการพิสูจน์ |
| #18วิดีโอ YouTube ที่อดัม ฮาวเวลล์ สร้างขึ้น “ถูกตั้งค่าเป็นไม่แสดงในรายการและไม่เคยเปิดให้สาธารณะเข้าถึง” และยอดวิวที่รายงาน “เกิดจากบอทที่มาจากรัสเซีย” | FALSEเป็นเท็จ |
| #19ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส, พรรณิภา ฟลาวเวอร์ส, นิค ดีน และเฟอร์นันโด “ต่างเบิกความเท็จทั้งหมด” | FALSEเป็นเท็จ |
| #20พรรณิภา ฟลาวเวอร์ส เป็น “บุคคลเพียงรายเดียวที่ศาลยกฟ้องในข้อหาค้ามนุษย์ร้ายแรง” ในการพิจารณาคดี | CONFIRMEDยืนยันว่าจริง |
| #21ในเดือนมีนาคม 2023 เจ้าหน้าที่ AHTD “เข้าตรวจค้นหนึ่งในบาร์ 21 แห่งของฟลาวเวอร์ส” และวิลเลียม บิลตัน กับพนักงานเก็บเงินชาวไทยสองคน “ต่างถูกจำคุกคนละ 21 ปี” | MISLEADINGทำให้เข้าใจผิด |
| #22ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส สร้าง “เว็บไซต์ใส่ร้าย 12 แห่ง” เพื่อโจมตี The Exodus Road และ “ศูนย์รวมการใส่ร้ายราว 8 แห่ง ที่มีเรื่องใส่ร้ายกว่า 100 เรื่อง โจมตีอดัม ฮาวเวลล์ และตัวผมเอง รวมถึงวิดีโอ YouTube ที่สร้างด้วย AI อีก 59 คลิป” | MISLEADINGทำให้เข้าใจผิด |
บทความวันที่ 26 กรกฎาคม 2026 พิจารณาทีละข้อกล่าวอ้าง
แต่ละข้อยกถ้อยคำของบทความมาแสดง ระบุคำวินิจฉัย ให้จุดยืนที่มีบันทึกสาธารณะบนเว็บไซต์นี้รองรับ และลิงก์ไปยังหลักฐานที่เกี่ยวข้อง จุดไหนที่บทความพูดถูก เว็บไซต์นี้ก็บันทึกไว้แบบนั้น ดูข้อ 20
“ตำรวจไทยจากกองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง (CIB) “ทำข้อความทั้งฉบับของคำร้องทุกข์รั่วไหล” ไปยังไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เพื่อแจ้งเตือนว่าเขาถูกกล่าวหาในความผิดเกี่ยวกับภาพอนาจารของเด็กไทย”
จุดยืน: เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ไม่มีเจ้าหน้าที่คนใดติดต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เกี่ยวกับคำร้องทุกข์แบบนี้เลย ไม่ว่ากองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง กองบังคับการปราบปรามการค้ามนุษย์ (AHTD) ตำรวจพัทยา ตำรวจกรุงเทพฯ หรือหน่วยงานอื่นใด ไม่มีการพบตัว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีคนกลาง ไม่มีการติดต่อผ่านทนายความ ไม่มีการแจ้งเบาะแสใดทั้งสิ้น — และนี่ไม่ใช่รายละเอียดเล็กน้อย แต่เป็นแกนของเรื่องเล่าทั้งบทความ ทุกย่อหน้าที่ตามมาต้องให้ผู้อ่านเชื่อก่อนว่ามีคำเตือนมาถึง และมีคนตอบสนองต่อคำเตือน ตัดส่วนนี้ออก บทความก็ไม่เหลืออะไรให้เล่า — บทความยังขัดแย้งกันเองในจุดที่ไม่เคยอธิบาย เรื่องนี้ต้องให้ตำรวจหน่วยเดียวกันทุจริตพอจะส่งคำร้องทุกข์ลับให้ผู้ถูกกล่าวหา และพร้อมกันก็ต้องทำงานดีพอจะรับและเข้าใจคำร้องตั้งแต่ต้น แต่ไม่ปรากฏสำนวนคดี ไม่มีหมายเรียก ไม่มีการสอบปากคำ ไม่มีข้อกล่าวหาใดเลย — ยังมีคำอธิบายอีกทางหนึ่งที่มีหลักฐานรองรับ ว่าคณะรณรงค์นี้ได้เอกสารราชการมาอย่างไร คำอธิบายนี้ไม่ต้องพึ่งการรั่วไหลจากเจ้าหน้าที่คนใด ผู้ประสานงานชาวไทยของดรัมมอนด์ติดสินบนเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง เพื่อขอข้อมูลสถานะวีซ่าและสำเนาหนังสือเดินทางของไบรอัน ส่วนดรัมมอนด์ยอมรับว่าจ่ายเงินให้เจ้าหน้าที่ศาลพัทยา เพื่อขอเอกสารคดีที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ (ดู /evidence/pattaya-groups-incitement-may-2026) การจ่ายเงินซื้อเอกสาร กับการได้รับแจ้งเบาะแสจากตำรวจ เป็นคนละเรื่องกัน และมีเพียงเรื่องเดียวที่ปรากฏหลักฐาน — ข้อสำคัญที่สุดคือ คำตอบว่าไบรอันได้จดหมายมาอย่างไร เผยแพร่ต่อสาธารณะไปแล้ว ก่อนบทความนี้ถึงหกสัปดาห์ ทนายความไทยของเขายื่นคำร้องอย่างเป็นทางการ และได้เอกสารมาตามช่องทางที่กฎหมายเปิดให้ผู้ถูกกล่าวหา จดหมายฉบับนั้นพร้อมคำระบุที่มา เผยแพร่เต็มฉบับบนเว็บไซต์นี้เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2026 ส่วนดรัมมอนด์เขียนว่าตำรวจทำเอกสารรั่วไหลในวันที่ 26 กรกฎาคม การเปิดเผยเอกสารแก่ผู้ถูกกล่าวหาไม่ใช่การรั่วไหล — และตลอดคำร้องทุกข์ทุกฉบับที่ฮาวเวลล์ยื่นไว้ต่อทุกหน่วยงาน ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่เคยถูกสอบปากคำ ไม่เคยถูกออกหมายเรียก ไม่เคยถูกแจ้งข้อกล่าวหา ไม่เคยถูกเรียกให้ไปพบ แม้แต่ครั้งเดียว
“การรั่วไหลดังกล่าวทำให้ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “ปิดบัญชีเทเลแกรมลับ” แทนที่จะยอมให้มีการตรวจสอบ”
จุดยืน: ไม่มีบัญชีเทเลแกรมลับ ไม่เคยมี จึงไม่มีอะไรให้ปิด ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มีบัญชีเทเลแกรมบัญชีเดียว ชื่อผู้ใช้เหมือนกับชื่อผู้ใช้ LINE ของเขาทุกตัวอักษร เขาเลือกชื่อเดียวกันทั้งสองแอปตั้งแต่วันเปิดใช้งาน ไม่เคยเปลี่ยนสักครั้ง บัญชียังเปิดอยู่ถึงวันนี้ และเปิดต่อเนื่องมาตลอด ใครก็ตามที่เคยส่งข้อความหาเขาในสองแอปนี้ตรวจสอบได้เอง ตลอดหลายปีในพัทยา คนกลุ่มนี้มีจำนวนมาก และรวมถึงคนที่เป็นปฏิปักษ์กับเขาด้วย — กลวิธี “เขาลบทิ้ง แปลว่าเขาผิด” ก็ไม่ใช่ของใหม่ คณะรณรงค์นี้เคยใช้มาแล้ว คือข้ออ้างว่าไบรอัน “ลบโซเชียลมีเดียอย่างเร่งรีบ” หลังการเข้าตรวจค้น Lie #4 ตอบเรื่องนี้ไว้แล้ว เขาไม่ได้ลบอะไรเลย เขาสูญเสียบัญชีที่ใช้มานาน บัญชีหนึ่งใช้มาสิบสี่ปี ต้นเหตุคือการรายงานถล่มเป็นขบวนของอดัม ฮาวเวลล์ ที่มุ่งเป้าไปยังเพจธุรกิจของเขาหลายเพจ ต่อมาเรื่องนี้ถูกนำไปทำเป็นวิดีโอบน Odysee ชื่อ ‘Flowers Scrubs Social Media After Trafficking Raid’ เรื่องเล่าเรื่องการปกปิดแบบนี้ไม่ต้องใช้หลักฐานอะไรเลย นอกจากการที่บางอย่างหายไป จึงหยิบมาใช้ซ้ำได้เรื่อย ๆ และตอนนี้ก็ถูกหยิบมาใช้ซ้ำอีกครั้ง
“ภาพหน้าจอแสดงให้เห็นว่า “บัญชีเทเลแกรม” ของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส มี “กลุ่มสื่อลามกผู้ใหญ่และกลุ่มยาเสพติด” และ “กลุ่มที่มีสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็ก””
จุดยืน: ชื่อผู้ใช้ในภาพหน้าจอเหล่านั้นไม่ใช่ของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่ตรงกับชื่อที่เขาใช้บนเทเลแกรมมาตั้งแต่วันสมัคร ชื่อเดียวกับที่เขาใช้บน LINE บัญชีที่เห็นเป็นบัญชีปลอมแอบอ้างสองบัญชี เว็บไซต์นี้ไม่เผยแพร่ชื่อผู้ใช้ของบัญชีปลอม และไม่เผยแพร่ชื่อของไบรอันด้วย เหตุผลอยู่ในหมายเหตุกองบรรณาธิการข้างต้น — ประเด็นสำคัญคือความไม่ตรงกันนี้เอง ดรัมมอนด์เป็นคนเผยแพร่ภาพหน้าจอ เขาจึงเป็นคนที่นำชื่อในภาพไปวางเทียบกับชื่อที่ไบรอันใช้เปิดเผยมาหลายปีได้ แล้วชี้ว่าเป็นชื่อเดียวกัน เขาไม่ได้ทำ เพราะไม่ใช่ชื่อเดียวกัน บัญชีที่ใช้รูปหรือชื่อแสดงของใครสักคน ไม่ได้แปลว่าเป็นบัญชีของคนนั้น บนเทเลแกรม คนสร้างบัญชีเลือกชื่อแสดงและรูปโปรไฟล์ได้ตามใจ — มีสองเรื่องในบันทึกที่บอกได้ว่าภาพหน้าจอจากแหล่งนี้มีน้ำหนักแค่ไหน เรื่องแรก หกสัปดาห์ก่อนบทความนี้ คณะรณรงค์เดียวกันเผยแพร่ภาพบทสนทนาสามภาพ อ้างว่าเป็นของไบรอัน สองภาพเป็นข้อความจริงที่คนอื่นเขียน อีกภาพหนึ่งกุขึ้นมาทั้งภาพ (Lie #74, /evidence/soi-6-mafia-flyer-june-2026) เรื่องที่สอง อดัม ฮาวเวลล์ เคยเอาวิดีโอเชิงพาณิชย์ที่ขโมยมาจากเครือซีพี มาพากย์เสียงบรรยายของตัวเองทับ แล้วอ้างว่านักแสดงเด็กในวิดีโอเป็นเหยื่อการค้ามนุษย์ (Lie #54) นั่นคือหลักฐานว่าคนคนเดียวกันนี้เคยสร้างข้อกล่าวหาเรื่องการแสวงประโยชน์จากเด็ก จากวัสดุที่ไม่ได้เป็นอย่างที่อ้างเลย — สุดท้าย ให้ดูว่าในภาพหน้าจอมีอะไรอยู่จริง รายละเอียดอยู่ในหัวข้อข้างต้น สิ่งที่เห็นคือรายการไดเรกทอรีของชื่อกลุ่ม หลายกลุ่มติดป้าย 18+ อันเป็นป้ายเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ของแพลตฟอร์ม ไม่มีข้อความใดพูดถึงผู้เยาว์ อายุ หรือการขายและการซื้อขาย และคำบรรยายภาพที่ดรัมมอนด์เขียนเอง ก็ระบุว่าสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กอยู่ในภาพเดียว จากสองภาพที่เขาเผยแพร่
“อดัม ฮาวเวลล์ แสดงให้ตำรวจดูบนเทเลแกรมถึง “กลุ่มที่เขาอยู่ในนั้น ซึ่งมีการซื้อขายวิดีโอลามกของเด็กไทยอายุน้อยเพียงห้าขวบ””
จุดยืน: ประโยคนี้คือคำยอมรับของบทความเอง บทความระบุชื่อแหล่งข่าวไว้ในประโยคเดียวกันด้วย แล้วปล่อยคำยอมรับนั้นทิ้งไว้ ไม่ตรวจสอบต่อเลย — ภาพหน้าจอจากข้างในกลุ่มเทเลแกรม ทั้งข้อความ สื่อ และรายชื่อสมาชิก ถ่ายได้จากข้างในกลุ่มเท่านั้น จากข้างนอกถ่ายไม่ได้ คนที่ทำวัสดุนี้จึงอยู่ข้างในกลุ่มที่ถูกพูดถึง นานเท่าที่บทความบอกเอง คือสองปี — บทความบอกว่าใครอยู่ข้างใน แต่ไม่เคยถามคำถามที่ตามมาสักข้อ เขาเข้ากลุ่มเมื่อไร ใครเชิญเขาเข้าไป ทำไมยังอยู่ต่อหลังถ่ายภาพครั้งแรก เขาทำอะไรกับสิ่งที่เห็น แล้วตอนนั้นเขาแจ้งใครหรือเปล่า บทความเล่าเรื่องคนที่เข้าถึงกลุ่มได้จากข้างในเป็นเวลานาน กลุ่มที่บทความเองบอกว่ามีการซื้อขายภาพเด็กห้าขวบ ราวกับเรื่องนี้ไม่ต้องอธิบายอะไรเลย นี่คือคำถามชุดแรกที่บรรณาธิการต้องถามแหล่งข่าวที่ถือวัสดุแบบนี้มาให้ และไม่มีข้อไหนได้คำตอบในบทความเลย
““These are two of many scans taken over two years.” (นี่เป็นสองภาพจากภาพจำนวนมากที่เก็บรวบรวมมาตลอดสองปี)”
จุดยืน: สองปี ตามที่บทความบอกเอง วัสดุที่บทความเรียกว่าหลักฐานการล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ถูกเฝ้าดู เก็บ และสะสมไว้ราวยี่สิบสี่เดือนก่อนเผยแพร่ — ไม่มีกรอบกฎหมายหรือกรอบจริยธรรมไหนในโลก ที่บอกว่าเจอวัสดุแบบนี้แล้วให้เก็บสะสมสองปี สิ่งที่ต้องทำคือรายงานทันที ทั้งต่อแพลตฟอร์ม และต่อตำรวจหรือสายด่วนที่มีอำนาจ — บทความไม่ได้บอกว่าทำแบบนั้นตั้งแต่แรกพบ ไม่บอกวันที่รายงานครั้งแรก ไม่บอกว่าใครรับเรื่อง ไม่มีเลขอ้างอิง ไม่มีผลตอบกลับ การเก็บสะสมสองปีไม่ใช่การสืบสวน แต่คือคลังข้อมูลที่สร้างไว้รอวันเผยแพร่
““The CSAM groups here have already all been taken down by Telegram.” (กลุ่มที่มีสื่อล่วงละเมิดทางเพศเด็กเหล่านี้ถูกเทเลแกรมปิดไปหมดแล้ว)”
จุดยืน: ผู้เขียนบอกเอง ว่ากลุ่มเหล่านั้นหายไปก่อนเขาเผยแพร่บทความ — การเผยแพร่ภาพหน้าจอที่ระบุตัวตนกลุ่มได้ จึงช่วยให้ใครค้นหา รายงาน หรือทำให้กลุ่มถูกลบไม่ได้เลย เพราะกลุ่มถูกลบไปก่อนแล้ว เหลือหน้าที่เดียว คือผูกเรื่องนี้เข้ากับชื่อคนคนหนึ่ง ต่อหน้าคนทั่วไป — ประโยคนี้ยังยอมรับกลาย ๆ ด้วยว่าแพลตฟอร์มมองเห็นกลุ่มเหล่านั้น และรายงานได้ ถ้าเทเลแกรมเห็นและจัดการได้ คนที่อยู่ในกลุ่มมาตลอดสองปีก็ทำได้เหมือนกัน และทำได้ทุกวันตลอดสองปี
““Considerable other material has been obtained including images. No laws have been broken in the process.” (ได้วัสดุอื่นมาอีกจำนวนมากรวมทั้งภาพ ไม่มีการละเมิดกฎหมายใดในกระบวนการนี้)”
จุดยืน: ไม่มีใครถาม แต่ผู้เขียนบอกเองว่าได้ภาพมา แล้วรับรองในประโยคเดียวกันว่าการกระทำของตัวเองชอบด้วยกฎหมาย — เขาไม่ได้อ้างอิงว่าใครประเมินให้ ไม่ระบุเขตอำนาจ ไม่บอกชื่อหน่วยงานที่ตรวจสอบ — นักข่าวที่ต้องจัดการกับวัสดุผิดกฎหมายจริง จะทำงานผ่านตำรวจหรือองค์กรรับแจ้งที่กำหนดไว้ แล้วระบุได้ว่าหน่วยงานไหน เลขคดีอะไร ผู้สื่อข่าวทำกันแบบนี้เป็นปกติ — สิ่งที่บทความให้มาแทน คือการรับรองตัวเอง และเว็บไซต์ที่เขียนประโยคนี้ ก็คือเว็บไซต์เดียวกับที่กล่าวหาคนอื่นว่าทำผิดอาญา
“ภาพหน้าจอที่เผยแพร่พิสูจน์ว่ากลุ่มเหล่านั้นมีเนื้อหาใด และมีการซื้อขายสิ่งใดภายในกลุ่ม [เป็นการสรุปจุดยืนหลักของบทความ ไม่ใช่การอ้างอิงคำพูดโดยตรง]”
จุดยืน: มีข้อเท็จจริงข้อเดียวที่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับมัน และบทความไม่เคยบอก นั่นคือกลุ่มเหล่านั้นเป็นกลุ่มเปิดหรือกลุ่มปิด — เรื่องนี้เป็นข้อมูลพื้นฐาน รู้ได้ไม่ยาก และนักข่าวที่ทำข่าวเรื่องนี้ต้องตรวจสอบและเขียนไว้ เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำตอบข้อนี้ — หากเป็นกลุ่มเปิด กลุ่มเหล่านั้นอยู่บนพื้นที่ที่ถูกตรวจเข้มที่สุดและรายงานง่ายที่สุดของแพลตฟอร์ม พื้นที่นี้มีระบบตรวจแฮชอัตโนมัติมาตั้งแต่ปี 2018 การที่กลุ่มอยู่รอดมาสองปีจึงต้องมีคำอธิบาย — หากเป็นกลุ่มปิด ก็ต้องมีคนได้รับเชิญเข้าไป แล้วอยู่ต่อ ซึ่งย้อนกลับไปที่คำถามเรื่องการเข้าถึงในข้อ 4 — บทความอยากได้ทั้งสองอย่างพร้อมกัน คือวัสดุร้ายแรงพอจะทำพาดหัวข่าว อยู่ในที่ที่เข้าถึงง่ายพอจะถ่ายภาพซ้ำ ๆ ตลอดยี่สิบสี่เดือน โดยคนที่ดูเหมือนไม่มีหน้าที่ต้องรายงานอะไรเลย บทความไม่เคยแก้ข้อขัดแย้งนี้ — และภาพหน้าจอของกลุ่มอย่างเดียว ก็ไม่ได้บอกว่าใครโพสต์อะไร ใครเห็นอะไร หรือทั้งกลุ่มมีเนื้อหาแบบไหน ประเด็นนี้ชี้ขาดทันทีเมื่อดูภาพจริง เพราะภาพเหล่านั้นคือรายการไดเรกทอรี รายชื่อกลุ่มแบบที่ผู้ใช้เทเลแกรมทุกคนเห็นเวลาเปิดดูรายการ รายการแบบนี้บอกได้อย่างเดียวว่ากลุ่มชื่ออะไร ไม่บอกว่าข้างในมีอะไร ไม่บอกว่าใครโพสต์ ไม่บอกว่าใครอ่าน ไม่บอกว่าชายที่ถูกระบุชื่อในบทความเคยอยู่ในกลุ่มหรือไม่ ข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุดในบทความ จึงวางอยู่บนภาพประเภทที่รองรับมันไม่ได้ และบทความก็ไม่มีอย่างอื่นมารองรับเลย
“มีการส่งรายงานฉบับเต็มพร้อมวิดีโอไปยัง TICAC (กองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยีที่กระทำต่อเด็ก) ซึ่ง “ได้ทำการสืบสวนเบื้องต้นเสร็จสิ้นแล้วและกำลังรอไฟเขียว””
จุดยืน: TICAC ไม่เคยติดต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส และเขาไม่ทราบว่ามีการสืบสวนแบบที่ว่า ไม่มีการติดต่อ ไม่มีการสอบปากคำ ไม่มีหมายเรียก ไม่มีการขอตรวจอุปกรณ์ ไม่มีหนังสือโต้ตอบ ไม่มีอะไรเลย ไม่ว่าเวลาไหน — ข้ออ้างนี้เข้ารูปแบบที่ปรากฏซ้ำในคณะรณรงค์นี้ คือประกาศว่ามีการสืบสวน แต่อยู่ขั้นเบื้องต้นเสมอ รออนุมัติจากหน่วยงานที่ไม่ยอมบอกชื่อเสมอ แล้วก็ไม่เคยเกิดขั้นตอนอะไรที่มองเห็นได้จริง ข้ออ้างแบบนี้พิสูจน์ว่าเท็จไม่ได้ตั้งแต่ต้น เพราะไม่มีเลขอ้างอิง ไม่มีชื่อเจ้าหน้าที่ ไม่มีวันที่ — รูปแบบนี้มีบันทึกไว้แล้ว ข้ออ้างว่า “ไบรอันใกล้ถูกจับแล้ว และกำลังถูกสืบสวน” ถูกพูดซ้ำหลายครั้งตลอดคณะรณรงค์ และไม่เคยจริงสักครั้ง (Lie #7) — เทียบกับบันทึกที่มีอยู่ ข้อกล่าวหาเนื้อหาเดียวกันนี้ถูกยื่นต่อตำรวจพัทยา ตำรวจกรุงเทพฯ และ AHTD มาราวสองปี ไม่เกิดข้อกล่าวหาใดเลย
“ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เป็นที่รู้จักในชื่อ ‘lamok’ ซึ่งเป็นคำแสลงไทยที่หมายถึงผู้มีความคิดสกปรกหรือลามก ในฐานะผู้ดูแลเว็บบอร์ดท่องเที่ยวทางเพศหยาบคายของเขาเอง”
จุดยืน: “ลามก” เป็นคำไทยธรรมดา แปลว่าหยาบโลนหรืออนาจาร ไม่ใช่ชื่อที่ใครถูกเรียก — คำนี้เป็นหนึ่งในชุดฉายาดูหมิ่นที่แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ ใช้เรียกไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ในบทความของเขา เช่นเดียวกับ ‘Professor Monger’ ‘monger god’ ‘Poundland Mafia man’ และ ‘FarangKwaiYai’ ฉายาทั้งชุดรวบรวมไว้ในการตรวจสอบคุณวุฒิที่ /evidence/drummond-journalism-audit — วิธีการนี้ตรงกับที่บันทึกไว้ใน Lie #73 คือใช้ฉายาหนึ่งซ้ำในบทความแล้วบทความเล่า จนเครื่องมือค้นหาผูกฉายานั้นเข้ากับชื่อเป้าหมาย แล้วจึงเขียนย้อนกลับ ราวกับเป้าหมายเป็นคนตั้งฉายาให้ตัวเอง — การเอาฉายาที่ตัวเองสร้าง มาเสนอว่าเป็นชื่อที่คนอื่นเรียก คือการอ้างอิงวนกลับมาหาตัวเอง เพราะแหล่งที่มาแหล่งเดียวของฉายานี้คือผู้เขียน
“อดัม ฮาวเวลล์ “ได้ลงทุนราว 460,000 ดอลลาร์สหรัฐ ในธุรกิจสถานบันเทิงยามค่ำคืนของฟลาวเวอร์ส คือ Night Wish Group””
จุดยืน: ตัวเลข 460,000 ดอลลาร์สหรัฐ เป็นตัวเลขที่กุขึ้นมา ไม่มีนักลงทุนรายไหนสูญเงินจำนวนนี้ รายละเอียดอยู่ที่ /evidence/false-investor-claims — หน้านั้นยังแสดงด้วยว่าจำนวนเงินที่ดรัมมอนด์อ้างเปลี่ยนไปมาจากบทความหนึ่งสู่อีกบทความหนึ่ง ตัวเลขที่ไม่ได้มาจากเอกสารก็เป็นแบบนี้ — ตัวเลขนี้เป็นคำอ้างของฮาวเวลล์เกี่ยวกับตัวเอง แล้วถูกนำมาพูดซ้ำ ไม่มีใครตรวจสอบอิสระ — สิ่งที่ไม่มีใครเถียงคือ เรื่องนี้เป็นข้อพิพาททางการค้าระหว่างหุ้นส่วน ไม่ใช่เรื่องการค้ามนุษย์ และวิธีที่ฮาวเวลล์ใช้ดำเนินเรื่องนี้ ทำให้ศาลไทยพิพากษาว่าเขามีความผิดฐานหมิ่นประมาท เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2025
“Night Wish Group เป็น “บริษัทปลอมที่ดำเนินการในลักษณะองค์กรอาชญากรรม เกี่ยวข้องกับการฉ้อโกง การหลอกลวงคริปโต และการฟอกเงิน””
จุดยืน: ไม่มีคำวินิจฉัยเรื่องการฉ้อโกง การหลอกลวงคริปโต หรือการฟอกเงิน ต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส หรือ Night Wish Group ในเขตอำนาจศาลไหนเลย ไม่มีข้อกล่าวหา ไม่มีการดำเนินคดี ไม่มีคำวินิจฉัยของหน่วยงานกำกับดูแล — เฉพาะประเด็น “การหลอกลวงคริปโต” ให้ดูว่าข้อกล่าวหานี้มาจากไหน อดัม ฮาวเวลล์ มีโครงการคริปโตของตัวเอง คือ Dope Coin และ SuperDoge ข้อร้องเรียนของนักลงทุนต่อโครงการเหล่านั้นบันทึกไว้ที่ /profiles/howell — หน้านี้ไม่ได้บอกว่าเขาถูกวินิจฉัยว่ามีความรับผิดฐานฉ้อโกง เพราะไม่มีคำวินิจฉัยแบบนั้น คำพิพากษาที่เขาได้รับคือความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา หน้านี้บันทึกไว้อย่างเดียวว่า คนที่ป้อนข้อกล่าวหาเรื่องคริปโต คือคนที่ตัวเองมีข้อร้องเรียนแบบเดียวกันติดตัวอยู่
“ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “ใส่ชื่อบาร์ทั้งหมดของเขาไว้ในชื่อของตัวแทนอำพราง” และ “จ้างนักท่องเที่ยวต่างชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษ ให้ทำงานเป็นผู้จัดการบาร์โดยผิดกฎหมายด้วยวีซ่านักเรียนมาเป็นเวลาสิบปี””
จุดยืน: Lie #19 ตอบเรื่องนี้ไว้แล้ว ไม่มีผู้จัดการคนไหนได้วีซ่านักเรียนจาก Rage Fight Academy สักคนเดียว วีซ่าที่พูดถึงทำผ่านความร่วมมือทางธุรกิจอีกส่วนหนึ่ง กับ Fight Visa / Fairtex เป็นข้อตกลงคนละเรื่อง มีเอกสารของตัวเอง — ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ไม่ได้บริหารงานบาร์ประจำวันมาตั้งแต่ปี 2018 ข้อเท็จจริงข้อนี้หักข้อสมมติของข้อกล่าวหา ก่อนจะไปถึงเนื้อหาด้วยซ้ำ
““มีการยักย้ายเงินหลายล้านบาททุกเดือนเป็นเงินสดใส่ซองไปให้นักลงทุนต่างชาติที่พำนักอยู่ในพัทยาด้วยวีซ่านักเรียนที่ฟลาวเวอร์สจัดหาให้””
จุดยืน: ไม่มีเอกสาร ไม่มีบัญชี ไม่มีรายการเดินบัญชีธนาคาร ไม่มีชื่อผู้รับ ไม่มีวันที่ ไม่มีพยาน ไม่มีอะไรมารองรับข้อกล่าวหานี้เลย — ข้อกล่าวหาพูดถึงการเคลื่อนย้ายเงินสดที่เกิดซ้ำทุกเดือนตลอดหลายปี ถ้าเรื่องนี้จริง ย่อมทิ้งร่องรอยเอกสารไว้มหาศาล และแหล่งข่าวของบทความเอง คืออดีตนักลงทุนที่เข้าถึงกิจการบริษัทได้เต็มที่ ก็คือคนที่แสดงหลักฐานได้ดีที่สุด แต่ไม่มีการแสดงอะไรเลย — นี่คือรูปแบบเดียวกับการยืนยันว่า “วัสดุมีอยู่จริง” ที่บันทึกไว้แล้วในข้อ 2 ของหน้าจดหมาย AHTD อ้างว่ามีเอกสาร แต่ไม่เคยเอามาให้ดู
“ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส “สร้างเว็บไซต์หยาบคาย เช่น Jizzflicker.com และ Belts of Mongering” รวมถึงเนื้อหาที่ถูกเก็บถาวรซึ่งบรรยายถึงผู้หญิงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยในเชิงลดทอนศักดิ์ศรี”
จุดยืน: Lie #55 ตอบเรื่องนี้ไว้แล้ว ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ถือโดเมนกว่า 200 โดเมน และรับโฮสต์เว็บไซต์กับเว็บบอร์ดให้คนจำนวนมาก — การโฮสต์โดเมนไม่ใช่การเขียนเนื้อหาในโดเมนนั้น เนื้อหาเก่าที่ถูกยกมาอ้างก็ไม่ได้เขียนโดยเขา — บทความไม่ได้พยายามพิสูจน์ว่าใครเขียนเลย ไม่มีชื่อผู้เขียน ไม่มีบัญชีผู้ใช้ ไม่มีประวัติการโพสต์ ไม่มีบันทึกกองบรรณาธิการ แต่กระโดดจาก “โดเมนนี้เกี่ยวกับเขา” ไปเป็น “เขาเขียนสิ่งนี้” ทันที ขั้นที่กระโดดข้ามไปนั่นแหละคือสาระทั้งหมดของข้อกล่าวหา และไม่มีอะไรมารองรับ
“บันทึกถึงนักลงทุนเดือนธันวาคม 2023 เรื่อง “การกอบกู้บริษัท” ระบุค่าใช้จ่าย 11.5 ล้านบาท โดยมี “ตำรวจทุจริตอยู่ในลำดับต้นของรายการเหตุผล””
จุดยืน: บันทึกฉบับนี้เป็นเอกสารจริง แต่เนื้อหาเกือบตรงข้ามกับที่บทความสื่อ — เอกสารนี้คือบัญชีค่าใช้จ่าย ว่าการเข้าตรวจค้นเมื่อเดือนมีนาคม 2023 ทำให้ธุรกิจเสียเงินไปเท่าไร ได้แก่ ค่าทนายความ ค่าประกันตัว ค่าธรรมเนียมศาล และรายได้ที่หายไประหว่างคดี — ตรงที่เอกสารพูดถึงตำรวจทุจริต เอกสารกำลังบอก สาเหตุ ของค่าใช้จ่าย ไม่ได้บอกว่าใครรับเงิน บทความกลับด้านบันทึกเงินที่ธุรกิจเสียไป ให้กลายเป็นบันทึกเงินที่ธุรกิจจ่ายออก — วิธีนี้บันทึกไว้แล้วที่ Lie #71 ที่ค่าใช้จ่ายทางกฎหมายอันชอบด้วยกฎหมาย ถูกตีความใหม่ให้เป็นการติดสินบน — ดรัมมอนด์มีเอกสารนี้อยู่กับตัว แต่ไม่เคยเผยแพร่ฉบับเต็ม ไม่เคยให้ดูวันที่ ผู้เขียน ผู้รับ และข้อความทั้งหมด ผู้อ่านจึงประเมินการกลับด้านนี้ด้วยตัวเองไม่ได้
“อดัม ฮาวเวลล์ มีไฟล์บันทึกเสียงของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ขณะ “ติดต่อกับตำรวจ” ซึ่งแสดงว่าภายใน 48 ชั่วโมงหลังการเข้าตรวจค้น Flirt Bar เขา “หาตำรวจและผู้พิพากษาในกรุงเทพฯ ที่ยินดีช่วยเหลือได้แล้ว””
จุดยืน: มีการอ้างถึงไฟล์เสียงชุดนี้มาราวสองปีแล้ว แต่ไม่เคยเอามาให้ดูสักครั้ง ไม่ปรากฏในบทความที่เก็บถาวรไว้ 21 บทความ ไม่ปรากฏในคดีที่ฮาวเวลล์แพ้ในไทย และไม่ปรากฏในบทความนี้ บทความเล่าถึงไฟล์เหล่านั้นด้วยการถอดความเท่านั้น — ไฟล์เสียงจากฮาวเวลล์ที่ เคย ถูกตรวจสอบในเรื่องนี้ การวิเคราะห์เสียงเชิงนิติวิทยาศาสตร์พบจุดตัดต่ออย่างน้อยสี่จุด บันทึกไว้ที่ /evidence/lawyer-intimidation-may-2026 ข้อ 4 — การจ้างทนายและจัดการเรื่องประกันตัวภายใน 48 ชั่วโมงหลังถูกตรวจค้น เป็นสิ่งที่ธุรกิจทุกรายที่เจอคดีอาญาต้องทำ การเรียกสิ่งนี้ว่า “หาตำรวจและผู้พิพากษาที่ยินดีช่วยเหลือ” คือการตีความ ไม่ใช่หลักฐาน
“วิดีโอ YouTube ที่อดัม ฮาวเวลล์ สร้างขึ้น “ถูกตั้งค่าเป็นไม่แสดงในรายการและไม่เคยเปิดให้สาธารณะเข้าถึง” และยอดวิวที่รายงาน “เกิดจากบอทที่มาจากรัสเซีย””
จุดยืน: เรื่องสถานะการแสดงผล Lie #47 ตอบไว้แล้ว วิดีโอเปิดเป็นสาธารณะก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นไม่แสดงในรายการ — และการตั้งค่านี้ก็ไม่เกี่ยวกับความเสียหายที่เกิดขึ้นอยู่ดี อดัม ฮาวเวลล์ ส่งลิงก์ให้คนหลายคนโดยตรง รวมถึงคนที่รู้จักไบรอัน ฟลาวเวอร์ส และครอบครัว เพื่อข่มขู่และกดดัน ลิงก์ที่คนสร้างส่งเองไปถึงคนใกล้ตัวเป้าหมาย ถือว่าเผยแพร่แล้ว ไม่ว่าแพลตฟอร์มจะตั้งค่าการมองเห็นไว้อย่างไร — ส่วนข้อกล่าวหาเรื่องบอท เว็บไซต์นี้ไม่แสดงจุดยืน ไม่มีใครเอาข้อมูลจากระบบวิเคราะห์ ช่วงวันที่ หรือวิธีการมาแสดง หน้านี้จึงยืนยันหรือหักล้างไม่ได้ และบันทึกไว้ว่าเป็นข้ออ้างที่ไม่มีหลักฐาน ไม่ใช่ข้ออ้างที่ตอบแล้ว
“ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส, พรรณิภา ฟลาวเวอร์ส, นิค ดีน และเฟอร์นันโด “ต่างเบิกความเท็จทั้งหมด””
จุดยืน: ทั้งสี่คนนี้ไม่มีใครถูกตั้งข้อหาเบิกความเท็จ ไม่มีคำวินิจฉัยว่าเบิกความเท็จ ไม่มีการดำเนินคดีฐานนี้ ในศาลไหนก็ตาม ที่ไหนก็ตาม — คดีที่บทความพาดพิงถึง จบลงด้วยคำพิพากษาว่าอดัม ฮาวเวลล์ มีความผิดฐานหมิ่นประมาททางอาญา เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2025 — สิ่งที่เผยแพร่ออกไปจึงเป็นการกล่าวหาว่าคนสี่คนที่ถูกระบุชื่อทำผิดอาญา ทั้งที่ไม่มีใครถูกตั้งข้อหา ไม่ต้องพูดถึงคำพิพากษา — เรื่องนี้ก็เข้ารูปแบบเดิม การโจมตีพยานที่ถูกระบุชื่อในคดีแพ่งบันทึกไว้ที่ /evidence/witness-intimidation เฟอร์นันโด นิค ดีน และคริส บี เคยตกเป็นเป้ามาแล้วทุกคน กรณีนี้จึงเป็นครั้งล่าสุด ไม่ใช่เรื่องใหม่
“พรรณิภา ฟลาวเวอร์ส เป็น “บุคคลเพียงรายเดียวที่ศาลยกฟ้องในข้อหาค้ามนุษย์ร้ายแรง” ในการพิจารณาคดี”
จุดยืน: ข้อนี้จริง และบทความเขียนไว้เอง ทั้งที่ขัดกับประโยชน์ของผู้เขียน — พรรณิภา ฟลาวเวอร์ส ได้รับการยกฟ้อง นั่นคือคำวินิจฉัยของศาลบนพยานหลักฐาน โดยผู้พิพากษาที่ได้ฟังพยานหลักฐานเอง และขัดกับข้อกล่าวหาที่พูดซ้ำตลอดคณะรณรงค์นี้ ว่าเธอเป็นผู้ค้ามนุษย์เด็ก — เพื่อให้ชัดว่าหน้านี้พูดอะไรและไม่พูดอะไร หน้านี้ไม่ได้ถือว่าศาลน่าเชื่อถือตอนยกฟ้อง แล้วไม่น่าเชื่อถือตอนพิพากษาลงโทษ การยกฟ้องคือคำวินิจฉัยบนพยานหลักฐาน และหน้านี้ยอมรับเช่นนั้น — ส่วนคำพิพากษาลงโทษที่เหลือ อยู่ระหว่างอุทธรณ์ด้วยเหตุผลเชิงพยานหลักฐานที่ระบุไว้ชัดเจน คือสำนวนศาลมีคำให้การที่ตำรวจจัดทำเหมือนกัน 38 ฉบับ (Lie #16 / Position Paper #6) และผู้เสียหายกลับคำให้การเรื่องการค้ามนุษย์ในชั้นศาล (Lie #63) เหตุผลเหล่านี้เป็นเรื่องที่ศาลอุทธรณ์ต้องวินิจฉัย ไม่ใช่เว็บไซต์นี้
“ในเดือนมีนาคม 2023 เจ้าหน้าที่ AHTD “เข้าตรวจค้นหนึ่งในบาร์ 21 แห่งของฟลาวเวอร์ส” และวิลเลียม บิลตัน กับพนักงานเก็บเงินชาวไทยสองคน “ต่างถูกจำคุกคนละ 21 ปี””
จุดยืน: การเข้าตรวจค้นเกิดขึ้นจริง และมีคำพิพากษาลงโทษจริง สองข้อนี้ไม่มีใครเถียง — สิ่งที่ทำให้เข้าใจผิดคือกรอบที่ผูกติดมากับข้อเท็จจริง คำว่า “บาร์ 21 แห่ง” ยกความเป็นเจ้าของและการควบคุมกิจการทั้งหมดให้ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ทั้งที่เขาไม่ได้บริหารงานประจำวันมาตั้งแต่ปี 2018 — ส่วนคำพิพากษาลงโทษ Lie #63 บันทึกสิ่งที่บทความไม่พูดถึง ผู้เสียหายกลับคำให้การเรื่องการค้ามนุษย์ในชั้นศาล คดีอยู่ระหว่างอุทธรณ์ และคนที่ส่งคำพิพากษาศาลชั้นต้นไปให้หนังสือพิมพ์อังกฤษ ก็คือดรัมมอนด์เอง มีฉบับเดียวที่นำไปตีพิมพ์ และรายละเอียดผิด
“ไบรอัน ฟลาวเวอร์ส สร้าง “เว็บไซต์ใส่ร้าย 12 แห่ง” เพื่อโจมตี The Exodus Road และ “ศูนย์รวมการใส่ร้ายราว 8 แห่ง ที่มีเรื่องใส่ร้ายกว่า 100 เรื่อง โจมตีอดัม ฮาวเวลล์ และตัวผมเอง รวมถึงวิดีโอ YouTube ที่สร้างด้วย AI อีก 59 คลิป””
จุดยืน: เว็บไซต์นี้คือการใช้สิทธิโต้ตอบ และไม่ได้ปิดบังว่าตัวเองเป็นอะไร — เว็บไซต์นี้บอกแหล่งที่มาของตัวเอง เผยแพร่เอกสารต้นเรื่องฉบับเต็ม รวมถึงเอกสารที่ไม่เป็นคุณกับฝ่ายตัวเอง จดหมาย AHTD ก็เผยแพร่ทั้งฉบับ ไม่ตัดทอน — เว็บไซต์นี้บันทึกจุดที่อีกฝ่ายพูดถูกด้วย ดูข้อ 20 ในหน้านี้ มีนโยบายแก้ไขข้อผิดพลาด มีส่วนการตรวจสอบ และลิงก์ไปยังบทความต้นฉบับที่ตอบโต้ ผู้อ่านจึงตรวจสอบได้เอง — เทียบกับบทความ 21 ชิ้น ที่สร้างจากแฟ้มเอกสารของแหล่งข่าวรายเดียว คนที่ถูกพิพากษาว่าหมิ่นประมาททางอาญาจากข้อกล่าวหาชุดเดียวกัน และเป็นคนจ่ายเงินให้ผู้เขียน — การนับจำนวนหน้าไม่ใช่ข้อโต้แย้ง สิ่งที่อยู่ในหน้าเหล่านั้นต่างหากที่สำคัญ
ดูเพิ่มเติมที่ /lies และ /evidence/howell-ahtd-letter
สิทธิในการโต้ตอบ
แอนดรูว์ ดรัมมอนด์ ไม่ได้ติดต่อไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ก่อนเผยแพร่บทความวันที่ 26 กรกฎาคม 2026 และไม่เคยติดต่อเขาก่อนเผยแพร่เลยตลอดสิบเก้าเดือน ถ้าเขาติดต่อมา จุดยืนเรื่องบัญชีที่ระบุไว้ในหน้านี้ คือบัญชีเดียว ชื่อผู้ใช้เดียว ไม่เปลี่ยนตั้งแต่วันสมัคร และยังเปิดอยู่ ก็จะถึงมือเขาด้วยการตอบกลับครั้งเดียว
ข้อเสนอนั้นยังอยู่ ไม่ได้ถอน คำถามข้อไหนในรายการสิบข้อของหน้านี้ จะได้รับคำตอบ และจุดยืนเรื่องบัญชีตรวจสอบได้ผ่านทนายความของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส โดยตำรวจ แพลตฟอร์ม หรือศาลที่มีเหตุอันสมควร
เว็บไซต์นี้เผยแพร่การแก้ไขข้อผิดพลาด บันทึกที่ /trust และ /verification ระบุวิธีการไว้ และข้อ 20 ในหน้านี้บันทึกจุดที่บทความวันที่ 26 กรกฎาคมกล่าวไว้ถูกต้อง
แหล่งข้อมูลและระเบียบวิธี
แหล่งข้อมูลหลักAndrew Drummond, “Thai Police ‘Tipped Off’ British News and Nightlife Boss About Alleged Links to Paedophile Networks”, andrew-drummond.com, 26 กรกฎาคม 2026 ข้อความในเครื่องหมายคำพูด ยกมาจากบทความนั้นตามตัวอักษร บางแถวในตารางข้อกล่าวอ้าง เป็นการสรุปจุดยืนที่กระจายอยู่หลายประโยค ไม่ใช่การยกคำพูดเดียว แถวพวกนั้นจึงไม่มีเครื่องหมายคำพูดกำกับ
สิ่งที่หน้านี้ตั้งใจไม่ใส่ ไม่มีภาพหน้าจอจากบทความต้นทางมาลงซ้ำ ไม่มีชื่อกลุ่มหรือช่องเทเลแกรม ไม่มีลิงก์คำเชิญ ไม่มีชื่อผู้ใช้ ทั้งในเนื้อหา ในข้อมูลกำกับ และในข้อมูลโครงสร้าง รวมถึงชื่อของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส เอง
จุดยืนเรื่องบัญชี เป็นคำแถลงของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ตรวจสอบได้ผ่านทนายความของเขา โดยตำรวจ แพลตฟอร์ม หรือศาล ชื่อผู้ใช้บนเทเลแกรมเหมือนชื่อบน LINE เลือกไว้ตอนเปิดใช้งานทั้งสองบัญชี ไม่เคยเปลี่ยน และบัญชียังเปิดอยู่
วิธีได้จดหมาย AHTD มา และการไม่เคยถูกสอบปากคำ สองข้อนี้เป็นคำแถลงของไบรอัน ฟลาวเวอร์ส ตรวจสอบได้ผ่านทนายความไทยของเขา เว็บไซต์นี้ไม่ได้เผยแพร่คำร้องขอหรือหนังสือมอบอำนาจ และไม่ได้เสนอสองข้อนี้ว่ามีเอกสารรองรับอยู่บนเว็บไซต์ สิ่งที่ตรวจสอบได้เป็นอิสระ และเป็นข้อเท็จจริงที่รับน้ำหนักไว้ คือบันทึกการเผยแพร่ จดหมายและคำระบุที่มา เผยแพร่ที่ /evidence/howell-ahtd-letter เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2026 หกสัปดาห์ก่อนที่บทความวันที่ 26 กรกฎาคม 2026 จะบรรยายเอกสารฉบับเดียวกันว่ารั่วไหล
แหล่งข้อมูลด้านแพลตฟอร์ม เอกสารด้านความปลอดภัยที่เทเลแกรมเผยแพร่เองที่ telegram.org และ Internet Watch Foundation, “Telegram joins IWF in child sexual abuse imagery crackdown”, 4 ธันวาคม 2024
แหล่งข้อมูลด้านกฎหมาย Protection of Children Act 1978 มาตรา 1, 1(4) และ 1B (มาตราหลังแก้ไขโดยมาตรา 214 แห่ง Online Safety Act 2023) · Criminal Justice Act 1988 มาตรา 160 · R v Bowden [2000] 2 Cr App R (S) 26 · R v Smith; R v Jayson [2002] EWCA Crim 683 · แนวปฏิบัติของ Crown Prosecution Service เรื่อง Indecent and Prohibited Images of Children · แนวทางการกำหนดโทษของ Sentencing Council · คำถามที่พบบ่อยที่ Internet Watch Foundation เผยแพร่ · Press Gazette เดือนมีนาคม 2017 · และประมวลกฎหมายอาญาของไทย มาตรา 287/1 และ 287/2 ซึ่งเพิ่มเข้ามาโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา (ฉบับที่ 24) พ.ศ. 2558 ทั้งนี้ ไม่มีข้อสรุปทางกฎหมายเกี่ยวกับบุคคลใด ดูคำอธิบายขอบเขตที่ต้นหัวข้อนั้น
การแก้ไขข้อผิดพลาด ข้อผิดพลาดในข้อเท็จจริงบนหน้านี้ จะแก้ไขไว้ด้านบนของหน้า พร้อมระบุวันที่ ช่องทางติดต่ออยู่ที่ /contact
ฉบับภาษาอังกฤษด้านบนเป็นฉบับที่มีผลผูกพัน หากถ้อยคำในคำแปลนี้ต่างจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ ให้ถือตามต้นฉบับภาษาอังกฤษ
Related Documentation
Howell's Letter to Thai AHTD →
The same Telegram allegation, made to the police two years earlier — published in full, no charge followed
Paid to Troll →
Howell's written admission that he paid Drummond to publish, and paid extra to target Bryan's family
Witness Intimidation →
The established pattern of attacking named witnesses — context for the 'all perjured themselves' claim
False Investor Claims →
The US$460,000 commercial dispute the article recycles as background
Lawyer Intimidation — 9 May 2026 →
Splice-point analysis of recordings sourced from Howell — relevant to the unproduced 'voice recordings'
'Soi 6 Mafia' Flyer — 10 June 2026 →
The previous escalation, from the same source, six weeks earlier
Adam Howell Profile →
Convicted defamer, documented crypto rug-puller, now in Dubai with four Thai cases pending
Andrew Drummond Profile →
The author, and his admission that Howell 'unloaded his files' on him
The Article Archive →
Every article in the campaign, with side-by-side rebuttals
The Lies Catalogue →
Includes the new entries covering the 26 July 2026 fabrications
Verification →
ACRO and Thai police certificates — the documentary record on criminal history
Legal & Accountability →
Pre-Action Letter, ECHR notice, harassment evidence framework